فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ (بقره آيه 37)
سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دريافت نمود.

در تفسير اين آيه شريف که آدم از پروردگارش کلماتي را دريافت کرد. روايت شده است که آدم ساق عرش و نام هاي پيامبر و ائمه عليهم السلام را ديد، پس جبرئيل به او تلقين کرد و او گفت : اي ستوده به حق محمد، اين بلند مرتبه به حق علي، اي آفريننده به حق فاطمه، اين نيکوکار به حق حسن و  حسين، و تمام نيکوئيها از توست، پس چون امام حسين عليه السلام را ياد کرد، اشکهايش جاري و قلبش شکست و گفت: اي برادرم جبرئيل چه مي شود که باياد پنجمين فرد، قلبم مي شکند و اشکم جاري مي شود؟ جبرئيل گفت: اين فرزند تو به مصيبتي دچار مي شود که تمام مصيبتها در مقابل آن کوچک است. آدم پرسيد: برادرم آن مصيبت چيست؟ گفت: تشنه و دور از وطن و تنها کشته مي شود و او را يار و ياوري نيست، اي آدم، کاش او را مي ديدي که مي گويد: آه از تشنگي! آه از کمي يار و ياور! تا آن که عطش بين او و آسمان چون دود جدائي مي اندازد، در آن هنگام  هيچ کس پاسخي به وي نمي دهد، جز اين که شمشير بر او مي کشند و مي خواهند شرنگ مرگ به کام او ريزند، بعد از آن همچون گوسنفنديکه از قفا سربريده شود، سر از پيکرش جدا مي کنند و دشمنانش به چپاول زاد وراحله او مي پردازند، و سرانجام سر او و يارانش را در شهرها ميگردانند در  حاليکه بانوان را نيز باخود به اسارت دارند، اين چنين در علم خداي يگانه منان گذشته است پس آدم و جبرئيل همچون مادرفرزندمرده بر اين مصيبت بزرگ گريستند.

وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ لاَ تَسْفِكُونَ دِمَاءكُمْ (بقره آيه 84)
و چون از شما پيمان محكم گرفتيم كه خون همديگر را مريزيد

رسول خدا صلي الله عليه و آله وسلم فرمود: شأن نزول آيه: و آن هنگام که پيمان از شما گرفتيم که خون هايتان را نريزيد” درباره يهود است آنان که پيمان خدا را شکستند و پيامبران الهي را تکذيب کردند و اولياي خدا را کشتند، سپس فرمود : آيا شما را آگاه نسازم از کساني که همانند ايشان از يهوديان اين امت هستند؟ گفتند بلي يا رسول خدا! فرمود: آنان گروهي از امت من هستند که گمان مي برند بر آيين من اند، و حال آنکه فرزندان گرانمايه و نسل پاک مرا مي کشند و شريعت و سنت مرا دگرگون مي کنند و دست به خون دو فرزندم حسن و حسين مي آلايند، چنان که يهوديان گذشته زکريا و يحيي عليهماالسلام را کشتند.

نام: جعفر(ع)

کنیه ابوعبدالله لقب:صادق

پدر: حضرت محمدبن علی(ع)

مادر: معروف به ام فروه، دختر قاسم بن محمد بن ابی بکر

تاریخ ولادت: 17 ربیع الاول سال 83 ه.ق

مکان ولادت: مدینه، مدت عمر شریف: 65 سال

علت شهادت: مسموم  قاتل ملعون: منصور دوانیقی علیه العنه

زمان شهادت: 25 شوال سال 148 ه.ق

مدفن مطهر: قبرستان بقیع واقع در مدینه منوره در جوار قبور مطهر پدر و جد و عموی بزرگوارش امام حسن مجتبی(ع).

*********

از فضایل آن امام همام همین بس که مالک بن انس یکی از امامان مشهور اهل سنت در مورد ایشان گفته اند: ” بهتر از جعفر بن محمد، هیچ چشمی ندیده، هیچ گوشی نشنیده، و در هیچ قلبی خطور نکرده است.” بیشترین حجم احادیث، احادیثی است که از امام صادق (ع) نقل شده است به طوریکه معارف منقول از این امام همام به قدریست که شیعه به ایشان منسوب شده است: ” شیعه جعفری”. کمتر مسئله علمی ( فقهی، اخلاقی و اعتقادی) بدون رجوع به احادیث ایشان قابل حل است.برای وجود احادیث فراوان از ایشان، می توان دو دلیل آورد:

1- ایشان نسبت به سائر ائمه(ع)، زمان بیشتری را در قید حیات بوده اند یعنی حدود 65 سال.

2- دلیل دوم که از دلیل اولی به مراتب مهمتر است، به خاطر زمان حیاتی امام صادق(ع) است که مصادف شده بود با افول قدرت امویان و انتقال قدرت و حکومت به عباسیان، که امام (ع) از این فرصت پیش آمده کمال استفاده را نمودند و به نشر احکام و مسائل دینی پرداختند به طوریکه تعداد کثیری شاگرد از جمله امامان اهل سنت، را تربیت کرده اند.

نه فقط مولاعلی(ع) شهید شد بلکه روح عبادت نیز شهید شد، روح عدالت نیز شهید شد. حضرت علی(ع) روح عبادت و عدالت بود. نه فقط علی (ع) در کوفه شهید شد بلکه او 30 سال پیشتر در مدینه شهید شد. وقتی همسرش ، فاطمه زهرا(س)، را بین در و دیوار با سینه ای خونین دید وقتی با دستان خودش فاطمه اش، مونس و یارش را در میان قبر گذاشت آنجا علی نیز جان داد.

خوب شد تیغ تو بشکافت سرم را دشمن

هم تو بر آرزوی خویش رسیدی هم من

آمدی دیــــر چــرا چشم به راهـت بودم

از همان شب که تن فاطمه ام گشت کفن

فقط نمی دانم وقتی در محراب مسجد کوفه فرمودی: بسم الله و بالله و علی ملة رسول الله، فزت ورب الکعبه. بر حسنین چه گذشت و نمی دانم وقتی منادی میان آسمان و زمین ندا داد: تهدمت والله ارکان الهدی، قتل علیّ المرتضی، به خدا سوگند که ارکان هدایت درهم شکست، علی مرتضی شهید شد. زینب چه می کرد. ای کاش این ندا را نشنیده باشد……..

در دنياي مدرنيته و پيشرفته امروزي، مردم جهان چنان غرق در مشكلات و گرفتاريهاي زندگي روزمرگي خود هستند بطوريكه اكثرا از اهداف اصلي زندگيشون فاصله گرفته اند و بيراهه طي مي كنند. با اين وجود، سرمنزل نهايي اين دنيا چه خواهد بود؟ چرا با گذشت هر روز از اين روزهاي دنيا و با وجود پيشرفت علم و تكنولوژي، گرفتاريها و خشكساليها، قحطيها افزوده مي شوند؟ در حاليكه دست بشر از كنترل اينگونه مشكلات بسته است. جواب خيلي ساده است. فاصله گرفتن از هدف اصلی است. اگر از بشر بپرسيد هدفت چيست؟ تمام اهداف دنيايي خود را ليست مي كند بدون اينكه از خود بپرسد هدف از آمدنت چي بوده؟