میگم وبگردی هم بد نیستا، آدمیزاد می تونه مطالب جدید پیدا کنه و یاد بگیره.  8-)   منم مشغول پیدا کردن مطالبی مربوط به وبلاگم بودم و چرخی در سایتها می زدم، تا اینکه به اسکرین سیورهای جالبی از سایتهای عربی برخورد کردم که در موضوع اسماء الله بود.این برنامه ها هرچند توسط اهل تسنن ساخته شده، اما اعتقادات ما با آنها در باب اسماء الله و قرآن کریم مشترک است. هرچند اسکرین سیورهای زیبا و زیادی نیز در باب عقاید شیعیان ساخته شده اما مباحث اختلافی ما با اهل تسنن در باب موضوع دیگریست. زیاد پرحرفی نکنم، برای دانلود می تونید به ادامه مطالب مراجعه کنید و از لینکای مستقیم زیراستفاده کنید.

اگر هرکدام از این لینکها کار نکرد لطفا پیام بدین تا رسیدگی کنم.

یاعلی

1- اسماء الله الحسنی 1 :(حجم:150 کیلوبایت) (دانلود) به نظر من این اسکرین سیوراز همش زیباتره 8-)

2-اسماء الله الحسنی 2 :(حجم:662 کیلوبایت) (دانلود)

3- اسماء الله الحسنی 3:(حجم:983 کیلوبایت) (دانلود)

4- دعاهای قرآنی:(حجم:1.5 مگابایت) (دانلود)

5- احادیثی در باب تلاوت قرآن:(حجم:1.35 مگابایت) (دانلود) البته این احادیث از کتابهای صحیح مسلم و بخاری اهل تسنن نقل شده که باید بگم اختلافات ما برسر قرآن نیست و ممکن است احادیث نیز با منابع تشیع نیز نقل شده باشد.

6-اماکن مقدس:(حجم:1.41 مگابایت) (دانلود) این تصاویر از مکه و مدینه و قدس شریف است و اماکن مقدس مربوط به شیعیان شامل نمیشه، بهرحال این مکانها نیز نزد شیعیان قداست بالایی دارند.

7- این برنامه هم به نوع خودش جالب و قابل تامل و تفکره، پیامش اینه که زندگی انسان از ثانیه ها تشکیل شده، توصیه می کنم خودتون ببینید(حجم:1.14 مگابایت) (دانلود)

بهرحال اون زمان نیز گذشت و بار دیگر اولین لحظات رو دوباره تجربه می کردیم اولین لحظات ورود به دبستان! و بازهم نگاهها، رفتارها و… را عجیب می دیدم چون ما رو تازه وارد می دیدند و کلاس اولی! این هم با گذشت زمان و رسیدن به پایه های بالاتر عادی می شد. وقتی سال بالاتریها رو می دیدیم که به دوره بالاتر یعنی راهنمایی می رفتند ما هم دلمون می خواست این دوره ابتدایی نیز بگذرد و سال پنجم را آخرین لحظات در دبستان بودن تجربه می کردیم و سال اول راهنمایی را اولین لحظات، و بازهم دوباره نگاهها، رفتارها و… را عجیب می دیدیم چون بازهم اولی بودیم و تازه وارد. نمی دانستیم تا کی باید در اولین لحظات این رفتارها و نگاهها رو تجربه می کردیم و همینطور آخرین لحظات راهنمایی، اولین و آخرین لحظات دبیرستان، اولین و آخرین لحظات دانشگاه (خدمت سربازی)، اولین و آخرین لحظات کارمندی (کارگری،حمالی!!! ….) بالاخره وجه مشترک اولین لحظات همیشه بی تجربگی ونگاههای عجیب بود و آخرین لحظات پختگی و با کوله باری از تجربه!!

این زمانها گذشت، سن کهولت رسید از کار و فعالیت بازنشسته و فارغ شدیم. به نظر شما در این زمان باید منتظر کدام اولین و آخرین لحظات باشیم؟ چه سرنوشت دیگری دوباره برای ما رقم خواهد خورد که اولین لحظات و آخرین لحظات را تجربه کنیم؟خب طبیعتا تنها چیزی که به ذهنمان خطور می کند آخرین لحظات عمر و زندگیمان و اولین لحظات برزخیمان است! اما اگر یه سری به قبرستانها جهت ادای احترام و ذکر فاتحه ای رفته باشیم با قبرهای افراد یک ماهه تا 120 ساله برخورد کرده ایم و این نکته را برای ما تداعی می شود که این آخرین و اولین لحظات عمرمان، دست خود ما نیست! و هر زمان و در هرمکانی ممکن است آخرین لحظات عمرمان را تجربه کنیم. یه نگاه به گذشته بیندازیم! تمام اعمال و رفتار گذشته خود را بررسی کنیم. چه کرده ایم؟ چگونه بوده ایم؟ چه برای خود برداشته ایم؟ چی گذاشته ایم؟ دوباره اون نگاههای عجیب چگونه خواهد بود؟ آیا اون نگاهها غضب آلود و عذاب آور خواهند بود یا نه نگاهها، نگاههای رحمت و برکت و نعمت؟!!

راستی من که چیزی یادم نمیاد آیا شما یادتون میاد که با فرشته مرگ قراردادی درباره زمان مرگ و سکرات موتتان امضاء کرده باشید؟

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود ——— به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

خواهشمندم تا آخر مطالب را بخوانید، از اینکه زیاد ادبی نمی نویسم عذر می خواهم.

چرا ما همیشه میخواهیم از حقایق تلخ فرار کنیم؟ چرا نمی خواهیم باور کنیم روزی باید همه چیز رو بگذاریم و برویم!! چرا وقتی اسمی از مرگ می آید به تلخی ازش نام می بریم و سعی می کنیم اصلا بهش فکر نکنیم؟ چرا مرگ رو فقط برای دیگران می بینیم و خود از آن غافلیم؟ چرا وقتی کسی اسمی از مردن میزنه میگیم ان شاء الله بعد از 120 سال؟!! چرا خودمونو با این حرفها گول می زنیم. 120 سال هم که چیزی نیست میلیونها سال گذشته می خواهیم 120 سال نگذره؟

میانگین عمر انسان در این زمان حدود 70 سال است. شما چند سال دارین؟ 20سال، 30سال،40 سال و یا 50 سال؟ اگه از شما بپرسند این عمر شما چگونه گذشت چی میگید؟ حتما جوابتون اینه که مثل باد یا مثل برق و خیلی سریع و یا اینکه اصلا متوجه نشدم. شما دوست عزیز 20 ساله یا 30 ساله و یا… یه کم فکر کن ببین این عمر چقدر طول کشیده قطعا بدون که اگه قرار هم باشه 70 سال و ان شاء الله هم 120 سال عمر کنی خیلی زود و مثل هم برق و یا بادی که قبلا گفتی خواهد گذشت. چرا باید خودمونو با این حرفها فریب بدیم.

شاید بپرسید جعفری تو هم وقت گیر آوردیا، کاممونو تلخ کردی؟ باید بگم چرا نباید به سرمنزل اصلیمون فکر کنیم. آخرش که چی؟ بالاخره شتریه که در خونه هرکسی می خوابد و هیچ کس هم از آن در امان نیست. حتی اگر در ساختمانهای مستحکم و تودرتو هم قرار گرفته باشیم بالاخره روزی مرگ گریبان ما را خواهد گرفت.(كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ(انبیاء/35)هر نفسى چشنده مرگ است و شما را از راه آزمايش به بد و نيك خواهيم آزمود و به سوى ما بازگردانيده مى‏شويد) هیچ نفسی از دست مرگ در امان نیست و قرار هم نیست که حتما پیرشویم عمر دست خداست بعضیها در همان آوان تولد بعضیها در کودکی و جوانی و بعضیها هم در سن کهولت این طعم را خواهند چشید.پس هرلحظه باید خودمونو برای مرگ آماده کنیم. این دنیا جای ماندن نیست حالا شما ممکن است خوشتون نیاید که بروید این دلیل نمیشه که شما را نبرند. حضرت ملک الموت به هیچ کس امان نمی دهد. دنیا همانند پلیست که باید از روی آن بگذریم تا به سرمنزل مقصود برسیم نه اینکه روی این پل چادر بزنیم و وطن خود کنیم. وطن ما جای دیگریست. حدود حداکثر 120 سال قرار است در این دنیا دوام بیاریم و تا ابد در آخرت و سرمنزل اصلی هستیم یک انسان عاقل و خردمند هرگز دلش را به این 120سال خوش نمی کند بلکه در این مدت عمر سعی می کند توشه و آذوقه ای برای خود فراهم کند که اگر دستش از دنیا کوتاه شد دیگر هیچ امید برگشتی نیست که توشه برای خود تهیه نماید.

“حَتَّى إِذَا جَاء أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ*لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا وَمِن وَرَائِهِم بَرْزَخٌ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ(مومنون/99و100)تا آنگاه كه مرگ يكى از ايشان فرا رسد مى‏گويد پروردگارا مرا بازگردانيد*شايد من در آنچه وانهاده‏ام كار نيكى انجام دهم نه چنين است اين سخنى است كه او گوينده آن است و پشاپيش آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته خواهند شد.”

چرا از یاد مرگ غافلیم؟ چون از مرگ می ترسیم. چون نمی دانیم بعد از مرگ چه سرنوشتی در انتظار ماست. این کاملا به نوع عمل و رفتار ما در این دنیا بستگی داره! “مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ(جاثیه/15) هر كه كارى شايسته كند به سود خود اوست و هر كه بدى كند به زيانش باشد سپس به سوى پروردگارتان برگردانيده مى‏شويد”

خب این عمل صالح چیست؟ آیا همان تهمت زدن است؟ همان غیبت کردن است؟ همان کلاه سر مردم گذاشتن است؟ آیا مردم آزاری و رعایت نکردن حقوق دیگران است؟ آیا نگاه به نامحرم است؟ آیا به خاطر دنیا، همه چیز و همه کس را زیرسوال بردن است؟ (أُولَئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ (آل عمران/22) آنان كسانى‏اند كه در [اين] دنيا و [در سراى] آخرت اعمالشان به هدر رفته و براى آنان هيچ ياورى نيست )مشکل ما اینست که چنان در دنیا غرق شده ایم و نمی خواهیم باور کنیم که روزی از دنیا باید رفت و شیطان هم با وعده های پوچ چنان این دنیا را در چشمان ما زینت داده است که همه چیز را فراموش کرده ایم.

آمدن ما به این دنیا برای چی بود؟ آیا آمده ایم تا دنیا را با این علوم و تکنولوژیها پر کنیم؟ آیا آمدیم تا به شکم و شهوت خود برسیم و اگر مانعی برای برای خودخواهی خود دیدیم کل نظام رو زیر سوال ببریم و مورد هجمه و حمله قرار دهیم.؟خب اگر آمده ایم تا همچون ادیسونها، ابن سیناها، نیوتنها، انشتینها و…. برای جامعه بشری گامی برداریم و بابی از علوم دنیا را بروی مردمانش باز کنیم هرچند که مزد آن نزد خدا محفوظ است اما اگر برای خدا نباشد هیچ است. تمام این اعمال و رفتار ما برای دنیاست اما برای منزلگاه ابدیمان چه کرده ایم؟

فاصله بین تولد تا مرگ خیلی کم است و در این دنیا به مسابقه ای فرا خوانده شده ایم تا بتوانیم جهت کسب توشه برای سرای ابدی و جاودانه به فعالیت بپردازیم و هرکس عمل خیر و صالحش بیشتر باشد رستگار است (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَاسْجُدُوا وَاعْبُدُوا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ(حج/77)اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد ركوع و سجود كنيد و پروردگارتان را بپرستيد و كار خوب انجام دهيد باشد كه رستگار شوید)و آنکس که از این امر غافل ماند و به فکر اقامت دائم بود بدا به حالش که بدمنزلگاهی منزل اوست.(فَادْخُلُواْ أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا فَلَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ(نحل/29) پس از درهاى دوزخ وارد شوید و در آن هميشه بمانيد و حقا كه چه بد است جايگاه متكبران)

فتوبوا الی الله جمیعا لعلکم تفلحون

اگر خوب در بعضی از روزنامه ها، سایتهای سیاسی و حتی سایتها و وبلاگهای شخصی دقت کرده باشید مطالبی رو در مورد مشکلات معیشتی مردم از قبیل تورم، بیکاری و…. مطرح کرده اند. خب من در اینجا نمی خواهم منکر وجود اینگونه مشکلات در سطح جامعه باشم و همه اینگونه مشکلات را قبول دارم ولی به نظر من شخصی که اینگونه مسائل را مطرح می کند باید حداقل یه راه حل و یه پیشنهادی نیز برای حل آن معضل نیز مطرح بکنه مثل سایت آفتاب. خب بعضی از این سایتها راه حل دارند اما مغرضانه عمل می کنند، دلیلش هم عرض می کنم و بعضی از سایتها و وبلاگها نیز جاهلانه عمل می کنند. بعضیها هم که سرشون درد می کنه واسه اینگونه مسائل!! شاید به خاطر افزایش بازدید کننده یا مغرضانه یا جاهلانه و یا هرچیز دیگه… از دوست خوبم آقا مجید مهرتاش که وجود من در اینجا مدیون ایشون هستم نیز متوجه شدم که وبلاگهایی که در داشبورد برترین وبلاگ امروز یا بالاترین مطلب هستند به خاطر بازدید و آمار بالای آنهاست که اکثرا نمونه بارز اینگونه وبلاگهاست.

هرچند که وجود مشکلات در این مملکت را نمی شود منکر شد اما نقش دشمنان این مرز و بوم در ایجاد اختلاف بین اقشار مردم و از وجود این مشکلات دارند از آب گل آلود ماهی می گیرند و متاسفانه برخی از روزنامه و سایتها و وبلاگها نیز دارند به نوعی به دشمنان کمک می کنند هرچند که ممکن است برای دلسوزی مطرح کنند اما این راهش نیست!!

مشکلات جامعه ما فراتر از اینهاست و بالاترین مشکلی که وجود دارد و اکثرا به آن دقت نمی کنند و یا شاید به فکرشان خطور نمی کند این است که هر فردی یا هرحزبی از اون روستایش بگیر تا کل کشور، می خواهند خان دیگران باشند. (البته مسئولین مربوطه و حتی زیرمجموعه های آن دولت یا حزب) میخواهند خود را مطرح کنند. با وجود اینکه می توانند برای حل این معضلات راه حلی بدهند اما می خواهند طرف را از دور خارج کنند و بگویند که ما سرتریم.

چرا وقتی در چین تصمیم می گیرند کل سیستم آموزش و پرورششان را تغییر بدهند تمام افکار زیرمجموعه در کل کشور نیز به همان سمت تغییر می کند و هماهنگ می شوند و همان برنامه تغییر را اعمال می کنند؟ اما وقتی در ایران یک برنامه یا اعتباری رو تخصیص می دهند تا به پایین می خواهد برسد کلی چرخ می خورد و تغییر و تحول ایجاد میشه و آنچه که مدنظر مسئولین بالا بوده اجرا نمیشه واگر بشه به طور ناقص اجرا میشه؟ دلیلش هم به خاطر مشکلیست که عرض کردم.

چرا ما همیشه نیمه خالی لیوان رو می بینیم؟ چرا با وجود این تکنولوژیهایی که بدست آورده ایم فقط چشممون مشکلات شکم مردم رو می بینیم و به اون آب و تاب میدیم؟ هرچند که باید تمام مشکلات به خصوص مشکلات معیشتی مردم توجه کرد اما این دلیل نمیشه که چشممون رو بروی این پیشرفت ببنیدیم. مگر پیشرفت هسته ای ما که خواب را از چشم دشمنان گرفته و آنها را به تعجب واداشته و هر روز دارند سنگ اندازی می کنند کم مسئله ایست؟ مگر همین پیشرفت ما در زمینه موشک ماهواره بر مسئله کوچکیست؟ و حتی در زمینه های دیگر مثل پزشکی و علمی و… آیا می دانید در صنایع دفاع به چه سلاحها و پیشرفتهایی دست یافتیم که اصلا به فکر دنیا نرسیده است بطوریکه که هیچکدوم از آنها رونمایی نشده فقط به خاطر اینکه ممکن است از نحوه عمل آن آگاه شوند و کپ بزنند.

همانطوریکه می دانید کشور ژاپن که از نظر علم و تکنولوژی حرف اول توی دنیا رو می زنه بعد از بمباران هسته ای آمریکا که حدود بیش از 400.000 نفر تلفات دادند، حدود 50 سال طول کشید تا کشورش را بازسازی کنه اما در ایران چی؟ قبل از انقلاب که تحت سلطه آمریکا و انگلیس بودیم و هرچی داشتیم اونا بالا می کشیدند و مردم در فقر و بدبختی زندگی می کردند بعد از انقلاب هم که دلسوزترین مسئولین را ترور کردند و جنگ 8 ساله به ما تحمیل شد( و تعداد کشتگان ما تقریبا بیش از 400.000 نفر بود آماری نزدیک به آمار کشتگان ژاپن.)بطوریکه تمام همت ما شده بود جنگ و دفاع. بعداز جنگ هم دولت کارش بازسازی و سازندگی بود و عملا دست ما رو روی پیشرفت بسته بود بعد از جنگ هم که تحریمهای مختلفی به اهمال شد و همین تحریمها بود که ما را واداشت که یه فکری به حال خود برداریم و کشور را به چنین وضع کنونی برسانیم. یعنی بعد از انقلاب حدود 15سال عملا نتونستیم کار خاصی انجام دهیم و فقط می ماند این 15سال اخیر که تونستیم خودمونو به کشورهای پیشرفته دنیا با این تکنولوژیها نزدیک کنیم. آیا اینگونه مسائل به چشم برخیها نمی آید؟

میدونید مشکل کجاست؟ همیشه خراب کردن آسانتر از ساختن است. همیشه آبرو ریختن از جمع کردن عزت و آبرو راحتتره. همیشه تبلیغات منفی زودتر در جامعه جا می افتد تا وجود پیشرفت!!

خب بگذریم نمی خواستم طولانی بشه اما شد شما ببخشین!! هرچند که باید مسئولین محترم این ملت،چاره ای برای حل این مشکلات بیندیشند و هرچند اگر بهترین دولت و دلسوزترین مسئول نیز سرکار بیاید اما با توجه به این آیه زیر همچنان این مشکلات دامن جامعه ما را خواهد گرفت:

“و من اعرض عن ذکری فان له معیشه ضنکا و نحشره یوم القیامه اعمی(طه/124) هرکس از یاد من روی بگرداند معیشت و زندگیش را تنگ و سخت می کنیم و روز قیامت او را با چشمانی نابینا محشور می کنیم.”

خداوند در این آیه به بشر متذکر میشه که اگر از یاد من روی بگردانید زندگی شما را با سختی و مشکلات معیشتی روبرو خواهد کرد. از آنجائیکه اکثر کسانی که معترضند تمام مشکلات را از دین و مذهب می دانند و دین را مانع پیشرفت ما می دانند طبیعتا از یاد خدا اعراض کرده اند که به چنین مشکلات معیشتی از قبیل تورم و گرانی و بیکاری و … برخورد کرده اند و ممکن است که افراد متدین و دیندار نیز از وضع موجود گله داشته باشند و حقم دارند اماباید قبول کرد که همه جایزالخطایند و ممکن است از یاد خدا روی گردان بشیم.

ما وظیفه داریم بیشتر به یاد خداوند باشیم این تنها کاریست که ما کمتر انجام میدهیم و تا زمانیکه به مشکلی برخورد نکردیم خدایی رو نمی شناسیم و کمتر به یادش هستیم اما وقتی به گره ای در کار و زندگیمون می افتد تازه به درگاه خدا استغاثه می کنیم و از او کمک می خواهیم. ما باید در تمام حالات در دارایی و نداری، در سلامتی و بیماری، در آسایش و گرفتاریها همه مواقع باید به یاد خدا باشیم و او را چاره ساز و حل مشکلات خود بدانیم و از یادش غافل نشویم که ” الابذکرالله تطمئن القلوب(28/رعد)”.

از خود پرسیدم خداوندانسان را خلق کرد که به کمال و سعادت برسد، پس چرا این بشر با وجود این علم و تکنولوژی های روز که روز بروز به آن افزوده می شود نه تنها هنوز به کمال و سعادت نرسیده بلکه در اوج مشکلات روحی و روانی گرفتار شده است؟ اگر بگوییم که بشر امروزی تمام هم و غم خود را گذاشته تا آیندگان با این علم و تکنولوژی به سعادت و کمال برسد بیراهه گفته ایم؛ چون خداوند کمال و سعادت بشر را برای آیندگان نخواسته است بلکه برای تمام بشر از اولین تا آخرین آنها خواسته است. در جوابم گفتم: مشکل اینجاست که بیراهه رفته ایم و راه سعادت و کمال را گم کرده ایم. خداوند انسان را خلق کرد تا به مقام خلیفه اللهی برساند؛ یعنی اینکه بخشی از قدرت یداللهی خود را به بعضی از افراد شایسته خود بدهد. چون خداوند جسم نیست و اینگونه مقدر کرده است که بخشی از قدرت خود را (مانند مرده زنده کردن، شق القمر کردنها، از غیب و آینده خبر دادن و…) به نمایندگانی از نوع خود بشر یعنی پیامبران و ائمه معصومین(ع) عطا کرد تا بتوانند بشر را به کمال و سعادت برسانند. اما آنزمان مردم از علم کافی برخور دار نبودند و با جهل خود از نمایندگان خدا فاصله گرفته اند و جز عده کمی به سعادت نرسیده اند.

از خود پرسیدم خوب مردم آن زمان به خاطر جهل از کمال و سعادت بازماندند اما امروزه با وجود گسترش و توسعه علم هنوز بشر به کمال وسعادت نرسیده است. در حالیکه پیامبری نیز وجود ندارد که بشر را به سعادت و کمال راهنمایی نماید. آیا خداوند بشر امروزی را به حال خود رها کرده است؟ در جواب گفتم خداوند عادلتر و بلندمرتبه تر از آن است که بخواهد بشری که برای کمال خلق کرده است به حال خود رها نماید. اما در دلم واقعا برایم سوال شد که علم و تکنولوژیهای روز، بشر را به کمال نرسانده است، پیامبری هم نیست که بشر را هدایت نماید. پس نماینده خدا بروی زمین چه کسی می تواند باشد؟ هنوز در جواب آن مانده بودم که سوالی دیگر ذهنم را مشغول خود ساخت و آن هم اینکه بشر امروزی در اوج معصیت و گناه ، در اوج تبعیض و بی عدالتیها، در اوج کشت و کشتار مردم مظلوم جهان و در اوج غفلتها و گرفتاریها غرق شده است و پیامبری نیز وجود ندارد که خداوند به خاطر عظمت و جاه و مقام آن پیامبر از این بشر بگذرد و هر آن قدرتش را دارد که نسل و بشر امروزی را از بین ببرد و قیامت خود را برساند. چرا خداوند چنین نمی کند؟ به خود گفتم این تنها یک دلیل می تواند باشد و تنها فقط یک دلیل که خداوند به خاطر آن یک دلیل همچنان بشر را رحمانیت خود منع نکرده است و هنوز الطاف خود را به بشر می رساند و هنوز نعمت زندگی و حیات و انواع نعمتهای دیگر در بشر امروزی جاری ساخته است و آن می تواند ما را مدیون چنین دلیلی نماید. آن دلیل هرچه باشد آنقدر در پیشگاهش ارزشمند و والامقام هست که خداوند حاضر شده است تمام معصیتها و نافرمانیها و غفلت این بشر را فقط به خاطر او تحمل نماید. و واقعا هم خدا عجب صبری دارد…….. (ادامه دارد)