در مورد این موضوع، قبلا مطالبی عرض شد که می توانید قسمت اول این بخش را از اینجا مطالعه کنید. در اینجا نیز به خلاصه ای از مقدمه اش اشاره خواهم کرد و ادامه این بحث را دنبال خواهیم کرد.

همانطوریکه همه مامی دانیم علم غیب از آن خداوند است مگر ممکن است که خداوندی که این دنیا و تمام پیچیدگیهایش را خلق کرده است از حوادث و وقایع آن تا آخر عمر این دنیا بی اطلاع باشد. واقعه عاشورا و حادثه و مصائب عظمایش که از سرنوشت سازترین وقایع تاریخ بشریست نیز از این امر استثنا نیست. همانطوریکه به پیامبر رحمتش بارها این حادثه را گوشزد می کرد، اما بنا به دلایلی مستقیم درکلام کریمش اشاره ای نکرده است. هرچند که آیاتی وجود دارد که اشاره به این مطلب دارد که قسمتی از آن آیات در پست قبلی آورده شد و هم اکنون ادامه آن آیات خواهد آمد.

أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ ﴿حج/۳۹﴾

به كسانى كه جنگ بر آنان تحميل شده رخصت [جهاد] داده شده است چرا كه مورد ظلم قرار گرفته‏اند و البته خدا بر پيروزى آنان سخت تواناست

امام باقر علیه السلام درباره آیه شریفه ” به کسانی که جنگ برآنان تحمیل گردید، اجازه جهاد داده شد زیرا که آنان مورد ستم واقع شدند و هر آینه خداوند بر یاریشان تواناست” فرمود: منظور علی،حسن و حسین علیهم السلام هستند.

الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِن دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ(حج/40)

همان كسانى كه بناحق از خانه‏هايشان بيرون رانده شدند [آنها گناهى نداشتند] جز اينكه مى‏گفتند پروردگار ما خداست

امام صادق علیه السلام درباره آیه فوق فرمود: این آیه درباره علی و جعفر و حمزه نازل شد و در حسین بن علی علیه السلام تحقق یافت، برهمگی آن گرانمایگان درود و سلام باد.

مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا ﴿احزاب/۲۳﴾از ميان مؤمنان مردانى‏اند كه به آنچه با خدا عهد بستند صادقانه وفا كردند برخى از آنان به شهادت رسيدند و برخى از آنها در [همين] انتظارند و [هرگز عقيده خود را] تبديل نكردند

در روز عاشورا یاران امام حسین علیه السلام یکی بعد از دیگری نزد امام می آمدند و می گفتند: سلام بر تو ای فرزند پیامبر خدا وحسین علیه السلام به ایشان پاسخ می فرمود: سلام بر تو، ماپس از تو منتظر شهادت خواهیم بود، سپس این آیه را تلاوت می فرمود:” پس برخی پیمان خود را به آخر بردند تا به راه خدا شهید شدند، و برخی دیگر در انتظارند” تا اینکه همگی آنان که درود و رحمت خدا برآنان باد، شهید شدند و با حسین علیه السلام جز خانواده اش کسی باقی نماند.

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ ﴿۸۸﴾فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ ﴿صافات/88-۸۹﴾پس نظرى به ستارگان افكند (۸۸)و گفت من كسالت دارم

امام صادق علیه السلام، درباره کلام خدای عزوجل: پس ابراهیم نگاهی به ستارگان افکند و گفت: من بیمارم، فرمود: او برمصایبی که بر حسین علیه السلام فرود می آید، اندیشید و گفت: و من از آنچه برحسین علیه السلام فرود می آید، بیمار گشته ام.

وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ ﴿صافات/۱۰۷﴾و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانيديم

امام رضا علیه السلام فرمود: چون خدای عزوجل ابراهیم را امر کرد که به جای فرزندش اسماعیل علیه السلام، گوسفندی را که خدا برایش فرو فرستاده بود، قربانی کند، ابراهیم علیه السلام درخواست کرد که فرزندش اسماعیل علیه السلام را با دستش ذبح کند و اگر به کشتن گوسفند امر نمی شد، همین کار رو می کرد تا آن داغی را که بر قلب پدری که عزیزترین فرزندانش را با دست خود قربانی کرده، وارد شده است به دل او هم وارد شود، و به این ترتیب سزاوار بلندترین درجات اهل ثواب بر بلاها گردد، پس خدای عزوجل به او وحی کرد: ای ابراهیم، چه کسی از آفریدگانم را بیشتر دوست داری؟ گفت: پروردگارا تو کسی را نیافریدی که از دوستت محمد صلی الله علیه و آله محبوبتر باشد، خدا به او وحی کرد: آیا او را بیشتر دوست داری یا نفس خود را ؟ گفت: بلکه من او را بیشتر از خود دوست دارم، فرمود: فرزندش نزد تو محبوبتر است یا فرزند خودت؟ گفت: بلکه فرزند او، فرمود: کشته شدن فرزند او به ستم و ظلم به دست دشمنانش دل تو را بیشتر به درد می آورد یا کشته شدن فرزندت به دست خودت در راه اطاعت از من؟ فرمود: پروردگارا بلکه کشته شدن او به دست دشمنانش قلب مرا بیشتر به درد می آورد، فرمود: ای ابراهیم، پس همانا گروهی که گمان می کنند که از امت محمد صلی الله علیه و آله هستند، به زودی بعد از او دست به خون فرزندش آغشته می کنند و او را به ظلم و ستم همچون گوسفندی ذبح می کنند و بدین واسطه مستوجب خشم من خواهند شد، پس ابراهیم به سبب آن بی تاب شد و دلش به درد آمد و گریست. خدای عزوجل به او وحی فرمود: ای ابراهیم به تحقیق، فدیه بی تابی بر فرزندت اسماعیل، یعنی اگر او را ذبح می کردی، به اندوهگینی ات بر حسین و کشته شدنش برابر گشت، و برای تو بلندترین درجات اهل ثواب برمصیبتها خواهد بود، و آن سخن خدای عزوجل است که فرمود: ما قربانی بزرگی را فدای او ساختیم.

إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ ﴿غافر/۵۱﴾در حقيقت ما فرستادگان خود و كسانى را كه گرويده‏اند در زندگى دنيا و روزى كه گواهان برپاى مى‏ايستند قطعا يارى مى‏كنيم

امام باقر علیه السلام وقتی این آیه را تلاوت کرد، فرمود: مقصود حسین بن علی علیه السلام است که کشته شد و هنوز کسی به یاری و خونخواهی او برنخاسته است، سپس فرمود: به خدا سوگند، همه قاتلان امام حسین علیه السلام کشته شدند، اما تاکنون کسی به خونخواهی سیدالشهداء علیه السلام برنخاسته است.

براساس روایات متعدد، خونخواه سیدالشهداء علیه السلام حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف است.

فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاء وَالْأَرْضُ وَمَا كَانُوا مُنظَرِينَ ﴿دخان/۲۹﴾و آسمان و زمين بر آنان زارى نكردند و مهلت نيافتند

امیرالمومنین علیه السلام در مسجد النبی مشغول تلاوت این آیه بود که در آن هنگام امام حسین علیه السلام از یکی از درهای مسجد پیامبر وارد شد، امیرالمومنین علیه السلام با توجه به او فرمود: اما این کسی است که به زودی کشته می شود و آسمان و زمین بر او می گریند.

وَوَصَّيْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَيْهِ إِحْسَانًا حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًا وَحَمْلُهُ وَفِصَالُهُ ثَلَاثُونَ شَهْرًا(احقاف/15)و انسان را [نسبت] به پدر و مادرش به احسان سفارش كرديم مادرش با تحمل رنج به او باردار شد و با تحمل رنج او را به دنيا آورد و باربرداشتن و از شيرگرفتن او سى ماه است

امام صادق علیه السلام فرمود: چون فاطمه سلام الله علیها به امام حسین علیه السلام باردار شد، جبرئیل نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمد و گفت: به زودی پسری از فاطمه سلام الله علیها متولد می شود که امتت بعد از تو او را می کشند. از این رو، هنگامی که فاطمه سلام الله علیها به حسین علیه السلام باردار شد، از بارداریش ناخشنود بود، و زمان تولد به دنیا آمدن پسرش را خوش نمی داشت، سپس امام صادق علیه السلام فرمود: در دنیا مادری دیده نشده که پسری از او متولد شود و از این پدیده ناخشنود باشد، اما علت این ناخشنودی فاطمه سلام الله علیها آگاهی او به کشته شدن فرزندش در آینده ای نزدیک بود و فرمود: این آیه در همین مورد نازل شده است.

وَإِذَا الْمَوْؤُودَةُ سُئِلَتْ ﴿۸﴾بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ ﴿تکویر/8-۹﴾پرسند چو زان دخترك زنده به‏گور (۸)به كدامين گناه كشته شده است

امام صادق علیه السلام در مورد این آیه فرمود: این آیه درباره امام حسین علیه السلام نازل شده است.

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿۲۷﴾ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ﴿فجر/۲۸﴾اى نفس مطمئنه (۲۷)خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد

امام صادق علیه السلام فرمود: سوره فجر را در نمازهای واجب و مستجب خود بخوانید که آن، سوره حسین بن علی علیه السلام است و به آن تمایل ورزید، تا خدا شما را موردرحمت خود قرار دهد. ابواسامه که در مجلس حاضر بود، گفت: چگونه می شود که این سوره اختصاص به حسین علیه السلام یافته است؟ فرمود: آیا سخن خدا را نشنیده ای:” ای روح آرام یافته”… منظور از نفس مطمئنه و روح آرام یافته، حسین بن علی علیه السلام است که روح آرام یافته ای دارد که هم او از خدا و هم خدا از او خشنود است و یاران او از خاندان محمد صلی الله علیه و آله خشنودان از خدا در روز قیامت هستند و او هم از ایشان راضی است و این سوره درباره حسین بن علی علیه السلام است و اختصاص به شیعه او شیعه آل محمد صلی الله علیه و آله دارد که پیوسته به خواندن سوره فجر بپردازد با حسین بن علی علیه السلام در بهشت هم درجه او خواهد بود، همانا خدا صاحبت شوکت و حکمت است.

فرارسیدن ایام شهادت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام و یاران باوفایش را به تمام شیعیان به ویژه حضرت ولی عصر عجل الله فرجه و نائب برحقش تسلیت عرض می کنم.

*****

بســــوز ای دل که وقت ماتم آمـد                محــــرم ماه انــــدوه و غـم آمـــــد

بنال ای دل که خون از دیده باریـد                بــه باغستــان دلهـــــا لاله کاریـد

محــــرم ســـوز دل را ساز کـــرده                کتاب روضــه خــــوانی باز کــــرده

محــرم قصه گوی شهر درد است                سخن پرداز سوز و آه سرد است

محـــــــرم صـــــد هــزاران راز دارد                کــلاس درس انســان ســـاز دارد

——

باز محرم شد و سوز وشور عاشقی در دلها به هیجان آمد، دلها را دوباره غم فرا گرفت و اشکها برگونه ها باز جاری شد. باز هیات و دسته ها به راه افتاد تا به این کوچه و بازارهایی که این روزها مشکی پوش شده اند و غبار غم گرفته اند، رنگ و بوی عشق ببخشند. عشقی که هزار و اندی سال است در این سینه های کبود شده سرد نشده بلکه تازه تر و داغتر شده است.

هرچه از زمان حال به مرور به گذشته برمی گردیم دلها را خواسته یا ناخواسته از عشق شعله ور دیدیم اما معرفت و شناخت صاحب این دلها به غیر از معدود افرادی، در کمتر کسی پیدا می کنیم تا اینکه به زمان خود سیدالشهدا علیه السلام می رسیم که اگر غیر از این بود، حضرت با اینکه هزاران نفر او را همراهی می کردند در روز عاشورا فقط با 72 تن دلسوخته و عاشق واقعی تنها نمی ماند، اگر غیر از این بود در بعد از ظهر عاشورا با وجود لشکریان هزاران نفری، تنها و غریبانه بر نیزه غریبی تکیه نمی کرد و ناله هل من ناصر ینصرنی سر نمی داد. این نشان دهنده این مطلب است که معرفت و شناخت آنها نسبت به حضرت اباعبدالله علیه السلام کم بوده است. اما امروزه به یمن و برکت جمهوری اسلامی و پیشرفت علم و روشن شدن مسائل، آگاهی مردم  نسبت به گذشته بیشتر  شده است (اگرچه هنوز جای کار دارد و متاسفانه هنوز معرفت کاملی صورت نگرفته است. ) به طوریکه اگر از ما بپرسند اگر در زمان حضرت امام حسین علیه السلام زندگی می کردی، آیا او را یاری می کردی؟ در جواب می گفتیم بله، تا پای جان از امام زمان خود دفاع  و با دشمنانش مقابله می کردیم. اما غافل ازاینکه شناخت و معرفتی که اکنون نسبت به وقایع گذشته برایمان حاصل شده است را با حضورمان در گذشته، یکی کرده ایم و چنین جوابی می دهیم. اما اگر در آن زمان بودیم، آیا باز چنین شناختی که اکنون داریم، آنزمان نیز داشتیم؟ جواب مبهم است چون هیچکس نمی تواند به یقین بگوید در آنزمان چگونه عمل می کرده است. به نظر شما آیا از خود سوال کردید حالا که شور و عشق سیدالشهدا علیه السلام را در سینه می پرورانید اگر در زمان آنحضرت بودید چگونه عمل می کردید؟ در کدام دسته و گروه و یا در کدام لشکر قرار می گرفتید؟

جواب ساده است!! شما می توانید به چنین مقصودی دست بابید فقط باید به گذشته برگردیم و افراد و دسته ها و گروههای مختلفی که عکس العملهای متفاوتی نسبت به مسئله عاشورا و وقایع آن داشته اند یه مروری انجام دهیم. که به طور خلاصه و طبق آنچه در ذهن من می گنجد این افراد رو دسته بندی می کنم.

 عده ای بودند که هنگام خروج حضرت وقتی حج خود را نیمه تمام گذاشتند به مخالفت پرداختند.عده ای به عنوان سفیر حضرت به کوفه رفتند. عده ای دور این سفیر جمع شدند و اعلام کردند تا پای جانشان آماده استقبال حضرت هستند اما همان عده در لحظه خطر ایشان را تنها گذاشتند به طوریکه عده ای از اینها به لشکر مخالف قرار گرفتند و به روی حضرت شمشیر کشیدند و عده معدودی مثل هانی، تا پای جانشان از سفیر حضرت دفاع کردند. عده ای در کاروان حضرت بعد از شنیدن شهادت مسلم بن عقیل از کاروان حضرت کنار کشیدند و برگشتند. عده ای با اینکه مسلمان نبودند به کاروان حضرت ملحق شدند و برای ایشان جانفشانی کردند. عده ای از کوفه جدا شدند و خود را به لشکر اندک حضرت ملحق شدند. عده ای جلو لشکر حضرت را گرفتند و در دل اهل بیت رعب و وحشت انداختند. عده ای در روز عاشورا پشیمان شده اند و توبه کرده اند و به حضرت ملحق شدند. عده ای هنگام خطبه خواندن حضرت سرو صدا ایجاد می کردند تا صدای حضرت به لشکریان نرسد. عده ای با اینکه می دانستند حضرت برحق است اما به خاطر پست و مقام و مطامع دنیایی حاضر نشدند از حق دفاع کنند. عده ای از اهل بیت حضرت در جبهه ها سبقت گرفتند، عده ای هنگامی که حضرت می خواستند طفل شیرخواره خود به لشکریان بدهند تا سیرابش کنند دو دل شدند و عده ای هم طفل شیرخواره را با تیر سه شعبه سیراب کردند. عده ای هنگام اقامه نماز، بدن خود را سپر بلای نمازگزاران کردند، عده ای هم با اینکه سیاه چهره و غلام حضرت بودند، در لحظه آخر سرخود را در دامن ارباب خود دیدند. عده ای در اثر فتنه ها و وارونه نماییهای دشمن، حق برایشان مشتبه شد و در لشکر دشمن قرار گرفتند. عده ای در سیاهی لشکر دشمن بودند و دل اهل بیت رعب انداختند اما به روی لشکر حق، شمشیر نکشیدند. عده ای با جانشفانی هرچه تمامتر دستان خود را از دست داده اند، عده ای طفل کوچکی بودند و برای دفاع از حق به میدان آمده بودند، عده ای هم با اینکه زن بودند از حق دفاع میکردند، و وقتی سر بریده فرزندشان را در مقابل خود می دیدند آن سر را به میدان برمی گرداندند. عده ای با اینکه بروی حضرت شمشیر می کشیدند اما حضرت به آنها مقابله نمی کرد فقط به این خاطر بود که در آینده از صلب آن فرد، انسانی نیکوکاری به دنیا خواهد آمد، عده ای بعد از شهادت حضرت، به خیمه ها حمله ور شدند، عده ای خیمه ها رو به آتش کشیدند، عده ای از گوش طفل و ناموس حضرت گوشواره می کشیدند، عده ای نیز با گریه، گوشها را می دریدند و میگفتند اگه ما برنداریم دیگران می ربایند. عده ای برای طفلهای دامن سوخته دلسوزی می کردند، عده ای با نعل تازه اسبان خود، برپیکر عریان و بی جان حضرت تاختند. عده ای با اینکه کاروان حضرت را هدایت می کردند انگشت و انگشتر جدا می کردند. عده ای بعد از واقعه عاشورا پیشمان شده اند و در گروه توابین قرار گرفته اند. عده ای هم وقتی به صحنه وارد شدند و با سرهای از تن جدا مواجه شدند با لشکر دشمن مقابله کردند، عده ای هم با اینکه مسلمان نبودند به استقبال سر از تن جدای حقیقت شتافتند، عده ای در کوفه با اینکه اسرا را می شناختند ولی باز جسارت می کردند. عده ای هم که با نیرنگ و فریب و فتنه سازی در شام حق را نمی شناختند به سوی کاروان و اسرای حقیقت سنگ پرانی می کردند و عده ای…….

اگر خوب این افراد را برانداز  کنیم از طفل کوچک شش ماهه تا پیرمرد هفتاد هشتاد ساله، از زن و مرد و کوچیک و بزرگ و همه نوع افکار و عقاید روبرو می شویم  که در زمانها و مکانها و وقایع آن زمان عکس العملهای متفاوتی داشته اند و با توجه به اینکه زمان حال افراد ملاک سنجش است و اینکه اگر در آن زمان بودیم عکس العمل ما چه بود و چگونه با این واقعه و حادثه کنار می آمدیم، رسیدن به این آگاهی دور از دسترس نیست. چون شجره طیبه اسلامی که توسط آخرین پیامبر الهی، حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله بنیان نهاده شد و توسط خونهای شهدای کربلا آبیاری و بیمه شد و دست به دست چرخید تا توسط فرزندی از فرزندان آن حضرت، یعنی روح الله کبیر، بر فراز یک کشوری مستقل پرچم آن برافراشته شد و جمهوریتی اسلامی به وجود آورد که حاصل خونها و رشادتهای هزاران ساله عاشقان آن حضرت هست. امروز نیر عده ای همچون هزار و اندی سال پیش، به فتنه انگیزی مشغولند، به وارونه نمایی حقیقت می پردازند. امروز نیز  نسبت به امام زمان عجل الله تعالی فرجه و نائب برحقش و کشوری اسلامی، عکس العملهای متفاوتی صورت می گیرد.

امروز نیز عده ای می خواهند سر اسلامیت را از تن این جمهوریت جدا کنند. امروز نیز عده ای با فتنه انگیزی و ایجاد شبهات در دل مردم، جوانان و دانشگاهیان ما، می خواهند حقیقت را برعکس جلوه دهند، امروز نیز عده ای به خاطر پست و مقام و مطامع دنیایی به مقابله با این نظام اسلامی آمده اند. امروز نیز عده ای با اینکه نان خور این نظام بوده اند، نمکدان می شکنند، امروز نیز عده ای ……

بله اگر می خواهید بدانید در زمان حضرت سیدالشهدا علیه السلام در کدام گروه قرار می گرفتید، در زمان حال خود بنگرید که نسبت به نظامی که از خون شهدای احد و کربلا تاکنون آبیاری شده و به دست ما رسیده است چگونه عمل می کنیم. به اعمال خود بنگریم و با نظام  و انقلاب برحق اسلامی بسنجیم. مگر ممکن است خداوند خون شهدای کربلا را پایمال کند و چنین نظامی را در راستای حقیقت و نائب امام زمانی قرار ندهد.

وظیفه ما در امروز نیز همچون گذشته بسیار سخت است، اگر در گذشته دشمن خود را بالاخره ظاهر می کرد، اما در زمان حال دشمن در آستین خود می بینیم بدون آنکه به فکرمان خطور کند. و اینجا برای ما لازم است که به بصیرت و شم سیاسی دست یابیم تا حقیقت برایمان مشتبه نشود تا بهتر بتوانیم در مواضع و سنگرها جبهه گیری کنیم.

راستی صدای ناله هل من ناصر ینصرنی امام زمان خود را نیز می شنوید، آیا به این ندا لبیک گفته اید یا اینکه ….

و واقعا باید این جمله را با طلا نوشت:

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

یک آشنایی در یکی از انجمنها میگفت از زمانیکه من دچار بیماری ام اس شدم به وجود خدا شک کردم. واقعا نمی دونم باید چه جوابی به اینگونه افکار باید داد. فقط می تونم بگم اگه به خاطر مشکلی که پیدا کرده، خدا رو عامل این مسئله می دونه چون به وجود خدا شک داره پس این مشکل ایشون ربطی به خدا نداره چون به اعتقاد ایشون خدایی نیست که باعث این مشکل شده باشه و باید تقصیرات رو بیندازه گردن طبیعت و یا هرچی توی این زمینه!! اون پیرعارف و عاشق دلسوخته، شیخ علی خیاط به شاگردانش می گفت: دلم برای خدا می سوزه که مشتریهاش کم هستند. امام حسین علیه السلام بیشترین مشتری رو داره. در خونه ایشون زیاد میرن اما در خونه خدا خیلی کم. امام حسین علیه السلام به خاطر خدا و دینش، امام حسین علیه السلام شد.(درست است که باید با وسیله به درگاه الهی برویم و آنها را واسطه قرار بدیم. نمونه عرض من در باب این مسئله این است که ما به خاطر امام حسین علیه السلام و عزاداری برای مصائب ایشون تا پاسی از شب بیدار می مانیم اما توجه ای به نماز صبح نداریم و به راحتی اونو قضا می کنیم).

چه زیبا فرمود امام راحل قدس سره که عالم محضر خداست در محضر خدا گناه نکنید.این زندگی ما چه زیبا میشد اگه خدا رو در همه جا حس می کردیم به خصوص در لحظات تنهایی و گناه و مطمئنا خداوند نیز بیشتر به ماتوجه می کرد و این رابطه مانند یه رابطه عاشق و معشوقی میشد که این رابطه رو به تمام دنیا و آخرت و متعلقاتش عوض نمی کردیم.در پایان باید بگم که خدا همه جا هست، حتی در کوچه های تنهایی خیالمان، حتی در جاده هایی که به ناکجاآباد منتهی میشه، حتی در کنار چاههایی که برای خود کنده ایم و این خداست که منتظردعوت بنده اش می مونه تا با کمال میل بگه: لبیک بنده من، لبیک. چون خداوند بیهوده بنده ای رو خلق نمی کنه که در گرفتاریها تنهایش بگذارد و این مشکل از ماست نه خداوند که خود را تنها می بینیم و این خداست که به خود ما به ما نزدیکتر است چون خودش فرموده: وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ-و ما از شاهرگ [او] به او نزديكتريم (ق/16) و چگونه می تواند به ما نزدیکتر نباشد در حالیکه فطرت و سرشت اصلی وجود ما همان روحیست که خداوند از خودش در قالب ما دمیده است: وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي – از روح خويش در آن دميدم(ص/72) .

و چه زیبا بود اگر می تونستیم عاشق خدا می شدیم، چون عشق به خدا دوستی با او نیست بلکه به یاد او بودنه! نه در شعار و حرف، بلکه در عمل. چه عملی؟ خودش به حضرت موسی علیه السلام فرموده با اقامه نماز به یادش باشد إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي – منم من خدايى كه جز من خدايى نيست پس مرا پرستش كن و به ياد من نماز برپا دار(طه/14) و در حدیث داریم که دروغ می گوید کسی که ادعای دوستی خدا رو دارد در حالیکه برای نماز شب بلند نمی شود! درست هم همین است کسی می تونه ادعا کند که خدا رو دوست دارد که در نیمه های شب از رختخواب گرم و نرم خود به عشق محبوب خود برخیزد و دو رکعت نماز عشق بخواند.

پس نهایتا خداوند همه جا هست، همین نزدیکیها، نیازی به جستجویش نیست، دنبال خدا نگرد.

فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ (بقره آيه 37)
سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دريافت نمود.

در تفسير اين آيه شريف که آدم از پروردگارش کلماتي را دريافت کرد. روايت شده است که آدم ساق عرش و نام هاي پيامبر و ائمه عليهم السلام را ديد، پس جبرئيل به او تلقين کرد و او گفت : اي ستوده به حق محمد، اين بلند مرتبه به حق علي، اي آفريننده به حق فاطمه، اين نيکوکار به حق حسن و  حسين، و تمام نيکوئيها از توست، پس چون امام حسين عليه السلام را ياد کرد، اشکهايش جاري و قلبش شکست و گفت: اي برادرم جبرئيل چه مي شود که باياد پنجمين فرد، قلبم مي شکند و اشکم جاري مي شود؟ جبرئيل گفت: اين فرزند تو به مصيبتي دچار مي شود که تمام مصيبتها در مقابل آن کوچک است. آدم پرسيد: برادرم آن مصيبت چيست؟ گفت: تشنه و دور از وطن و تنها کشته مي شود و او را يار و ياوري نيست، اي آدم، کاش او را مي ديدي که مي گويد: آه از تشنگي! آه از کمي يار و ياور! تا آن که عطش بين او و آسمان چون دود جدائي مي اندازد، در آن هنگام  هيچ کس پاسخي به وي نمي دهد، جز اين که شمشير بر او مي کشند و مي خواهند شرنگ مرگ به کام او ريزند، بعد از آن همچون گوسنفنديکه از قفا سربريده شود، سر از پيکرش جدا مي کنند و دشمنانش به چپاول زاد وراحله او مي پردازند، و سرانجام سر او و يارانش را در شهرها ميگردانند در  حاليکه بانوان را نيز باخود به اسارت دارند، اين چنين در علم خداي يگانه منان گذشته است پس آدم و جبرئيل همچون مادرفرزندمرده بر اين مصيبت بزرگ گريستند.

وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ لاَ تَسْفِكُونَ دِمَاءكُمْ (بقره آيه 84)
و چون از شما پيمان محكم گرفتيم كه خون همديگر را مريزيد

رسول خدا صلي الله عليه و آله وسلم فرمود: شأن نزول آيه: و آن هنگام که پيمان از شما گرفتيم که خون هايتان را نريزيد” درباره يهود است آنان که پيمان خدا را شکستند و پيامبران الهي را تکذيب کردند و اولياي خدا را کشتند، سپس فرمود : آيا شما را آگاه نسازم از کساني که همانند ايشان از يهوديان اين امت هستند؟ گفتند بلي يا رسول خدا! فرمود: آنان گروهي از امت من هستند که گمان مي برند بر آيين من اند، و حال آنکه فرزندان گرانمايه و نسل پاک مرا مي کشند و شريعت و سنت مرا دگرگون مي کنند و دست به خون دو فرزندم حسن و حسين مي آلايند، چنان که يهوديان گذشته زکريا و يحيي عليهماالسلام را کشتند.

وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ (بقره 124)
و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد

رواي گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: اين که خداي بزرگ و بلند مرتبه فرموده: و آن هنگام که ابراهيم را پروردگارش به کلماتي آزمود، پس آنها را به پايان رسانيد” مقصود از اين  کلمات چيست؟ فرمود: آنها کلماتي بودند که آدم از پروردگارش فرا گرفت و به سبب آنها توبه او را پذيرفت و آن کلمات اين بود که گفت: پروردگارا به حق محمد و علي و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام از تو مي خواهم که توبه مرا بپذيري پس خدا هم توبه او را پذيرفت که او توبه پذير و مهربان است. به امام صادق عليهم السلام عرض کردم: اي فرزند رسول خدا! معناي به پايان بردن آن کلمات در کلام خداي عزوجل چيست؟ فرمود: يعني آن کلمات را به قائم عليه السلام به پايان رسانيد، و از آنان دوازده امام اند که نه نفرشان از نسل حسين عليه السلام هستند.

إِنَّ اللّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ (آل عمران 33)
به يقين خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر مردم جهان برترى داده است

در روز عاشورا شخصي از لشکريان عمربن سعد به نام محمدبن اشعث پسر قيس کندي به امام حسين عليه السلام عرض کرد: اي حسين، پسر فاطمه! کدام منزلت و برتري از پيامبر خدا صلي الله عليه السلام در شماست که در ديگري وجودندارد؟ امام حسين عليه السلام اين آيه را تلاوت فرمود: همانا خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد.
پس امام حسين عليه السلام فرمود: به خدا قسم، پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله سلم از خاندان ابراهيم عليه السلام است و عترت هدايتگر عليهم السلام از خاندان پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم هستند.

قُل لَّوْ كُنتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى مَضَاجِعِهِمْ (آل عمران 154)
بگو اگر شما در خانه‏هاى خود هم بوديد كسانى كه كشته شدن بر آنان نوشته شده قطعا [با پاى خود] به سوى قتلگاههاى خويش مى‏رفتند.

امام حسين عليه السلام در روز عاشورا فرمود: آيا کتاب خدا را که بر جدم پيامبر خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرو فرستادهشده است، نخوانده ايد؟ هرجا که باشيد مرگ شما را در مي يابد. اگرچه در دژهاي محلم و بلند باشيد؟ و خداي منزه و پاک مي فرمايد: به يقين آنان که کشته شدنشان مقدر شده بود، به سوي آرامگاه هاي خود بيرون مي آمدند، اگر من در جاي خويش بمانم، اين مردم نگون بخت چگونه آزموده مي شوند و به چه چيزي مورد آزمايش قرار مي گيرند و چه کسي در گودال کشتنگاه من در کربلا مي آرامد؟ و به تحقيق در روزي که خدا زمين را گسترانيد، کربلا را براي من برگزيد، و آن را پناهگاه شيعيان ما قرار داد تا در آنجا در دنيا و آخرت امن و آسايش يابند.

يَا لَيتَنِي كُنتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا (نساء 73)
كاش من با آنان بودم و به نواى بزرگى مى‏رسيدم.

امام رضا عليه السلام فرمود: اي پسر شبيب! اگر دوست داري در خانه هاي بهشت با پيامبر و خاندانش جاي گيري پس کشندگان حسين را لعنت کن، اي پسر شبيب! اگر دوست داري از ثواب کساني که همراه حسين عليه السلام شهيد شده اند، برخوردار باشي، هر زمان که را ياد مي کني، بگو اي کاش با آنان بودم و به پيروزي و کاميابي جاوداني راه مي يافتم.

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّواْ أَيْدِيَكُمْ وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَقَالُواْ رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَ لَوْلا أَخَّرْتَنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ قُلْ مَتَاعُ الدَّنْيَا قَلِيلٌ وَالآخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقَى وَلاَ تُظْلَمُونَ فَتِيلًا (نساء 77)
آيا نديدى كسانى را كه به آنان گفته شد [فعلا] دست [از جنگ] بداريد و نماز را برپا كنيد و زكات بدهيد و[لى] همين كه كارزار بر آنان مقرر شد بناگاه گروهى از آنان از مردم [=مشركان مكه] ترسيدند مانند ترس از خدا يا ترسى سخت‏تر و گفتند پروردگارا چرا بر ما كارزار مقرر داشتى چرا ما را تا مدتى كوتاه مهلت ندادى بگو برخوردارى [از اين] دنيا اندك و براى كسى كه تقوا پيشه كرده آخرت بهتر است و [در آنجا] به قدر نخ هسته خرمايى بر شما ستم نخواهد رفت.

امام جعفر صادق عليه السلام در تفسير آيه شريفه فرمود: “آيا نمي بيني کساني را که به آنها گفته شد اکنون دست از جهاد برداريد” يعني با حسن عليه السلام ” و نماز را به پا داريد و زکات بپردازيد، ولي هنگامي که فرمان جهاد به آنها داده شد” يعني با حسين عليه السلام. “گفتند: پروردگارا چرا جهاد را بر ما مقرر داشتي؟! چرا اين فرمان را تا زمان نزديکي به تاخير نينداختي؟! ” يعني ظهور قائم عليه السلام چرا که نصرت و پيروزي همراه اوست.

وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا (4) فَإِذَا جَاء وَعْدُ أُولاهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَا أُوْلِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجَاسُواْ خِلاَلَ الدِّيَارِ (اسراء 5-4)
و قطعا به سركشى بسيار بزرگى برخواهيد خاست (4) پس آنگاه كه وعده [تحقق] نخستين آن دو فرا رسد بندگانى از خود را كه سخت نيرومندند بر شما مى‏گماريم تا ميان خانه‏ها[يتان براى قتل و غارت شما] به جستجو درآيند.

امام صادق عليه السلام در اين سخن خداي عزوجل” و برتري جويي بزرگي خواهيد کرد” فرمود: يعني کشتن حسين بن علي عليه السلام. ” هنگامي که نخستين وعده فرا رسد” فرمود: هنگامي که زمان ياري حسين بن علي عليه السلام فرا رسد. ” گروهي از بندگان پيکارجوي خود را بر ضد شما بر مي انگيزيم که خانه ها را جستجو کنند” اينان گروهي هستند که خداوند پيش از قيام قائم، آنان را برمي انگيزد….

وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ (اسراء 33)
و نفسى را كه خداوند حرام كرده است جز به حق مكشيد.

امام صادق عليه السلام فرمود: کسي را که خداوند خونش را حرام شمرده بود، کشتند: يعني حسين عليه السلام را در ميان خانواده اش به قتل رساندند.

وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلاَ يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ (اسرا 33)
و هر كس مظلوم كشته شود به سرپرست وى قدرتى داده‏ايم پس [او] نبايد در قتل زياده‏روى كند.

بعضي از اصحاب از امام صادق عليه السلام سوال کردند، از گفته خداي عزوجل:” کسي که خون مظلومي را به ناحق بريزد، ما به ولي او حکومت و تسلط برقاتل داديم، پس در مقام انتقام آن ولي در قتل و خونريزي اسراف نکند” امام صادق عليه السلام فرمود: نازل شده در حق امام حسين عليه السلام و اگر ولي او اهل زمين را در عوض او بکشد، مسرف شمرده نمي شود و آن ولي حضرت مهدي عليه السلام است.

أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كَانُوا مِنْ آيَاتِنَا عَجَبًا (کهف 9)
مگر پنداشتى اصحاب كهف و رقيم [=خفتگان غار لوحه‏دار] از آيات ما شگفت بوده است.

منهال گويد: به خدا سوگند، من در دمشق بودم که ديدم سرمطهر حسين عليه السلام بر فراز نيزه حمل مي شود در حاليکه پيشاپيش سر مطهر آن حضرت، شخصي که سوره کهف را مي خواند، تا به اين آيه رسيد:” آيا پنداشتي که اصحاب کهف و رقيم از نشانه هاي شگفت انگيز ما بودند؟” نگاه خدا  سر را گويا گردانيد که با زباني گويا و رسا فرمود: شگفت تر از اصحاب کهف، حکايت کشته شدن و حمل و برنيزه شدن سر من است.

كهيعص (مريم 1)
کاف ها یا عین صاد

از حضرت ولي عصر عجل الله تعالي فرجه از تأويل :” کهيعص” پرسيده شد، ايشان فرمودند: اين حروف از اخبار غيبي است که خدا بنده اش زکريا را بر آن آگاه کرده است. تا آنجا که فرمود: پس خداوند تبارک و تعالي داستان حسين عليه السلام را برايش بازگو کرد و گفت: “کهيعص” کاف، نام کربلاست، هاء، هلاکت خاندان پاک اوست، ياء، يزيد، آن ستمکار برحسين عليه السلام است، عين، عطش و صاد، صبر اوست.

لَمْ نَجْعَل لَّهُ مِن قَبْلُ سَمِيًّا (مريم 7)
قبلا همنامى براى او قرار نداده‏ايم

راوي گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام مي فرمايد: اين که خداوند فرموده است:” ما از پيش براي او همنامي قرار نداديم” مقصود، حسين بن علي عليه السلام و يحيي بن زکريا علي نبينا و آله و عليهما السلام هستند که از قبل همنامي نداشتند، و آسمان فقط بر آن دو چهل روز گريست. گفتم: گريستنش چگونه بود؟ فرمود: به سرخي طلوع و به سرخي نيز غروب مي کرد.

وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ إِسْمَاعِيلَ إِنَّهُ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًا نَّبِيًّا (مريم 54)
و در اين كتاب از اسماعيل ياد كن زيرا كه او درست‏وعده و فرستاده‏اى پيامبر بود.

امام صادق عليه السلام، فرمود: آن اسماعيل که خداوند عزوجل در کتابش مي گويد: ” در کتاب آسماني خود از اسماعيل ياد کن که او در وعده هايش صادق و رسول و پيامبر بزرگي بود” اسماعيل پسر ابراهيم نبود بلکه يکي از پيامبران است که خداوند او را مبعوث گردانيد به سوي قومش و او را گرفتند و پوست سر و صورتش را کندند، فرشته اي نزد او آمد و گفت: خداوند تبارک و تعالي مرا نزد تو فرستاده هر دستوري خواهي بده گفت: من به آنچه حسين عليه السلام مي شود، همدردي مي کنم.

قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَى إِبْرَاهِيمَ (انبياء 69)
گفتيم اى آتش براى ابراهيم سرد و بى‏آسيب باش.

امام حسين عليه السلام پيش از شهادت به يارانش فرمود: همانا رسول خدا صلي الله عليه و آله به من فرمود: پسرم! به زودي به عراق کشانده خواهي شد و آن سرزميني است که درآن پيامبران و جانشينان آنها از آنجا ديدار کرده اند، و سرزميني است که عمورا ناميده مي شود. تو در آن جا شهيد مي شوي و گروهي از يارانت نيز با تو شهيد مي گردند. آنان از فرود آمدن آهن بر پيکر خود دردي حس نمي کنند، و اين آيه را تلاوت فرمود: ” گفتيم اي آتش، بر ابراهيم سرد و سلامت باش” به همين ترتيب، جنگ بر تو و آنها سرد و سلامت خواهد شد، سپس امام حسين عليه السلام به اصحاب فرمود: پس مژده باد شما را که به خدا اگر ما کشته شويم، بر پيامبران وارد خواهيم شد.

ادامه دارد….

همانطوریکه می دانیم سند زیارت عاشورا به امام باقر علیه السلام بر می گردد که شنیده ها حاکی از آن است که یا توسط خود امام باقر علیه السلام با توجه به اینکه در واقعه عاشورا حضور داشتند،انشاء شده است و یا اینکه امام باقر علیه السلام از پدران خویش و آنها نیز رسول مکرم اسلام صلی الله علیه و آله وسلم و ایشان نیز از خداوند نقل کرده اند. بهر حال روایت هرکدام باشد سند زیارت عاشورا معتبر و از امام معصوم علیه السلام صادر شده است.

این زیارت جز آن دسته از دستوراتی است که مورد تاکید فراوان امام زمان عجل الله تعالی فرجه واقع شده به خصوص در تشرفی که سید رشتی با امام عصر علیه السلام داشته اند که ایشان به سیدرشتی اینگونه سفارش کرده اند که سه مرتبه فرمودند: عاشورا بخوان، عاشورا، عاشورا، عاشورا!

زیارت عاشورا، جدا از زیارت بودنش، یک دارو و تسکینی است جهت دردها و آلام دنیوی و اخروی بشر و به خصوص کسانی که به آن اعتقاد دارند. توسط علما نیز بر مداومت روزانه زیارت عاشورا تاکید فراوانی شده است. اگر شما نیز بتوانید مداومت داشته باشید خواهید دید که عجیب اثر معجزه گونه ای بر زندگی شما خواهد داشت.

شاید شنیده باشید که در زمان قدیم، در بغداد وبا رواج کرده و به علت اینکه درمان نمی شد مرگ و میر زیاد شده بود وشیعیان از عالم وقت خود چاره جویی کردند که ایشان نیز دستور دادند تا 10 روز زیارت عاشورا بخوانند تا از این بلا رهایی یابند که آنها چنین کردند و به برکت همین زیارت کمتر کسی از شیعیان فوت می کرد و اکثر مرده ها از اهل تسنن بودند که آنها نیز وقتی اوضاع را اینگونه دیده اند از خجالت مرده های خود را شبانه دفن می کردند و آنها وقتی علت عدم مرگ شیعیان را جویا شدند آنها نیز بر زیارت عاشورا مداومت کردند و این بلا را اینگونه از خود اعم از شیعه و سنی، دور کردند و یا مثلا آیت الله بروجردی را در عالم خواب دیده اند و از ایشان سوال کرده اند که چه عملی در این دنیا انسان را از عذاب اخروی نجات می دهد و ایشان بعد از مکثی فرمودند زیارت عاشورا!!

داستانهای فراوانی از زیارت عاشورا وقدرت معجزه گونه آن نقل شده است، که در اینجا نمی گنجد. فقط در پایان بخش اول این پست یادآور شوم که زیارت عاشوار منحصرا با نماز زیارت بعد از تلاوت زیارت عاشورا ختم نمی شود بلکه این زیارت به همراه دعایی معروف به نام علقمه ختم می شود و این دو مکمل یکدیگرند که متاسفانه در اکثر مراسمها به علت طولانی شدن زیارت از خواندن دعای علقمه آن که از ناحیه امام صادق علیه السلام برای یکی از یاران خود به نام علقمه صادر شده است صرف نظر می کنند این در حالیست که خود امام صادق علیه السلام می فرمایند: بخوان این دعا را و زیارت کن به آن، من ضامنم هر که زیارت کند و دعا را بخواند، از نزدیک یا دور، مقبول شود و سلامش به حضرت ولیعصر عجل الله تعالی فرجه برسد.

همه دوست داریم وقتی زیارتی می خوانیم این زیارت مورد قبول درگاه الهی واقع شود که در اینجا امام صادق خود ضامن شده که هرکس زیارت عاشورا را با این دعا (علقمه) بخواند مقبول واقع خواهد شد و دعایش مستجاب خواهد شد.

پس بهترین روش برای استجابت دعا، خواندن زیارت عاشورای حضرت اباعبدالله است که در پیشگاه خداوند مقامی بس عظیم و والایی دارد به طوریکه در عرش الهی نوشته شده است: ان الحسین مصباح الهدی و السفینه النجاة. و تنها کشتی است که انسان را با امنبت و سلامت، به سرمنزل مقصود می رساند.

هرچند در این پست قصد داشتم نکاتی برگرفته از متن زیارت عاشورا قرار دهم اما به علت طولانی شدن مطلب، به بخش دوم نکاتی از زیارت عاشورا، در آینده موکول می کنم.

التماس دعا

ادامه دارد…

محرم آمد و ماهم عزا شد*** حسینم وارد کرببلا شد.

باز دلها را غم گرفت، باز دستها زانوها را در برگرفت، باز دنیای اسلام ماتم گرفت، باز یاد مصائب عزیز زهرا اوج گرفت، باز باد مخالف علیه آل نور وزیدن گرفت و باز محرم آمد ماه غم و اندوه آمد. باز صدای ناله ها و العطش کودکان معصوم آمد. باز یاد شکنجه ها و اسارت آل الله در اذهان زنده شد، باز صدای هل من ناصر ینصرنی فرزند زهرا سلام الله علیها گوشمان را نوازش داد. اما انگار امسال به گونه دیگریست انگار دنیای اسلام گوشه ای از این همه مصائب را دارد تجربه می کند انگار اسلام دارد فریاد می زند و همان جمله معروف ارباب خود را تکرار می کند: هل من ناصر ینصرنی. آیا می شنوی، درست فهمیده اید این صدای مظلوم مردم فلسطین و غزه است که صدای خود را بلند کرده اند اما کجاست گوش شنوا!! چرا اینقدر سکوت!!  حضرت سیدالشهدا علیه السلام جوابش را می دانند: آری، در اثر هدایای حرامی که به دست شما رسیده و در اثر غذاهای حرام و لقمه های غیرمشروعی که شکم های شما از آنها انباشته شده، خدا این چنین بر دل های شما مهر زده است. وای بر شما!

آری لقمه های حرام، دل و وجدان آنها را نابود کرده که هیچ عکس العملی از خود نشان نمی دهند. امروز صدای دنیای اسلام بلند است: هل من ناصر ینصرنی!! اما انگار نوای دیگری نیز گوش اهالی دل را می نوازد: هل من ناصر ینصرنی؟!! می گویند صدا، صدای عزیز فاطمه سلام الله علیها، یوسف زهراست. در کربلا بین این همه مدعی 72 نفر ماندند اما امروزه در میان این همه مدعی دریغ از 313 نفر؟!!!! ما به کجا می رویم؟!! خداوند ما را به راه راست هدایت کند. ان شاء الله.

در دنياي مدرنيته و پيشرفته امروزي، مردم جهان چنان غرق در مشكلات و گرفتاريهاي زندگي روزمرگي خود هستند بطوريكه اكثرا از اهداف اصلي زندگيشون فاصله گرفته اند و بيراهه طي مي كنند. با اين وجود، سرمنزل نهايي اين دنيا چه خواهد بود؟ چرا با گذشت هر روز از اين روزهاي دنيا و با وجود پيشرفت علم و تكنولوژي، گرفتاريها و خشكساليها، قحطيها افزوده مي شوند؟ در حاليكه دست بشر از كنترل اينگونه مشكلات بسته است. جواب خيلي ساده است. فاصله گرفتن از هدف اصلی است. اگر از بشر بپرسيد هدفت چيست؟ تمام اهداف دنيايي خود را ليست مي كند بدون اينكه از خود بپرسد هدف از آمدنت چي بوده؟

از كجا آمده ام، آمدنم بهرچه بود

به كجا مي روم آخر ننمايي وطنم

بشر چنان غرق در دنيا و زيباييهاي آن شده و چنان فريفته آن شده بود كه حتي حاضر نبود به اين مسئله مهمي بينديشد كه خوب سرانجام اين عمر 50 ، 60 ساله اش چه خواهد بود؟ هرچند که هنوز نیز قدر عافیت را نمی داند اما جاي اميدواري هست كه بشر كم كم دارد به خود مي آيد به طوريكه محققين مسيحي در جهان در حال تحقيق اين هستند كه بدانند حواريون حضرت عيسي(ع) حداقل در كدام نقاط زمين رفت و آمد مي كردند تا بتوانند آن مكان را مقدس شمارند تا با رفتن به آنجا و تكريم آن مكان، به دور از دغدغه ها و مشكلات دنيايي، تسكين و آرامش يابند نه فقط مسيحيان بلكه كليميان و حتي بعضي از مسلماناني كه از دين و آيين خودفاصله گرفته اند براي آسايش روح و روان خود به دير و كليسا و مساجد خود روي آورده اند. اين نشان دهنده اين مطلب هست كه خلأ دور شدن از اصالت ديني خود را احساس كرده اند. به اين مسئله پي برده اند كه از سرچشمه و منزل مقصود خود بيرون آمده اند و يا بيرون مانده اند و يا اينكه به دنبال كليدي براي ورود به اين منزل مي گردند و اينگونه حيران مانده اند. و يا اينكه در اقيانوس پرتلاطم زندگي غرق شده اند و به دنبال تكه چوبي در اين اقيانوس خروشان مي گردند تا بدان آويخته و خود را نجات دهند.

حتي مواردي نيز پيش آمده كه مسيحيان و كليميان، به ائمه مسلمانان متوسل شده اند تا گره هاي كور خود را باز نمايند. اين توسلها بيشتر به امام عاشوراي مسلمانان انجام مي شود. نمونه اش را خودم ديشب در مراسم رونمايي و ساخت ضريح مطهر حضرت اباعبدالله(ع) كه در مدرسه معصوميه قم انجام شد شنيده ام كه يه پيرمردو پيرزن كليمي آمده بودند آنجا و مي گفتند ماكه مسلمان نيستيم و اگر فردي را به ما معرفي مي كردند كه از نسل حضرت داود (ع) باشد آنرا گرامي مي داشتيم اما شنيديم مسلمانان دارند براي ارباب خودشون ضريحي را تقديم مي كنند ما هم آمديم عرض ادب و احترام كنيم.

عجب!! مگر اين حسين كيست كه اينگونه جهاني شده است به طوريكه گاندی بودایی امام حسین (ع) را الگوی خود معرفی می کند نه فقط بودایی بلکه كليمي و مسيحي و … در پيشگاهش عرض ادب و احترام دارند و حتي متوسل به آن حضرت مي شوند. اگر اينگونه باشد پس عجب گوهري در بين خود داريم و از آن بي خبريم به طوريكه آنها شناخته اند ولي هنوز ما نشناخته ايم!!

اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست

اين چه شمعيست كه جانها همه پروانه اوست

پيامبر گرامي اسلام مي فرمايند:

إن الحسين مصباح الهدي و سفينه النجاة

بدرستيكه حسين كليدهدايت و كشتي نجات است.

اين حديث گهربار را پيامبر(ص) از خود نفرموده اند بلكه اين جمله شريف در زير عرش الهي، جايي كه فقط و فقط خداست و كسي بدان راه ندارد نوشته شده است.

مگر اين حسين كيست كه چنين مقامي دارد؟ اينهمه عزت را چگونه بدست آورده است؟

در اين حديث شريف پيامبر اكرم(ص) به اين مطلب اشاره نموده اند كه امام حسين(ع) كليد هدايت است باتوجه به اينكه آنرا مختص مسلمانان ندانسته است مي توان نتيجه گرفت كه امام حسين(ع) مي تواند كليد هدايت تمام بشر باشد.

حالا چرا كليد؟ كليد سرآغاز ورود به همه كارهاست و براي شروع هركاري بايد كليد داشت. مثلا براي ورود به منزل كه محل امن و آسايش ماست بايد كليد داشت وگرنه نمي توانيم آن آسايش را داشته باشيم و يا اينكه دروغ كليد تمام بديهاست اگه كار را با دروغ شروع كنيم مجبوریم دروغ هاي پي در پي بگوييم و براي فرار از رسوايي دست به كارهاي ناشايست بزنيم.

حضرت اباعبدالله (ع) هم به كليد تعبير شده است كليد هدايت. يعني بشر براي هدايت و رسيدن به سرمنزل مقصود بايد از طريق كليد آن يعني حضرت اباعبدالله(ع) وارد شود. با توسل و شفيع قرار دادن آنحضرت. البته با راههاي ديگري نيز مي شود هدايت شد همانطوريكه براي ورود به منزل مي توانيم از ديوارو يا … وارد شويم اما يا متهم مي شويم و يا سختي مي بينيم و بهترين و امن ترين راهش استفاده از كليد آن است.

توسل به حضرت اباعبدالله(ع) نيز ميانبرترين و سريعترين راه براي سعادت و هدايت بشر است. و اين هم فقط مختص مسلمانان نيست بلكه تمام اديان ديگر نيز نسبت به ايشان معرفت پيدا كرده اند متوسل به حضرتش مي شوند و اين در مراسم عاشوراي حسيني در بين مسيحيان ايراني قابل مشاهده است.

هدايت نه فقط از لحاظ نجات از گمراهي، بلكه در جهت سريع رسيدن به مقصد چه دنيايي باشد و يا چه معنوي و اخروي.

و از طرفي حضرت، سفينه النجاه است براي بشري كه در اقيانوس پرتلاطم زندگي غرق شده اند و دنبال يه تكه ارواري مي گردند كه خود را نجات دهند و نمي يابند. سفينه حضرت امام حسين(ع) همانند سفينه نوح است كه هركس به آن پناه برد به سرمنزل مقصود و در كمال آسايش و آرامش به سر خواهد برد.

اين فقط پاره اي از عزت و مقام اباعبدالله(ع) است خداوند به ايشان چنان عزتي داده است به طوريكه:

خوردن هيچ تربت و خاكي حلال نيست مگر تربت آن حضرت که شفاست .

دعا تحت قبه آنحضرت مستجاب است و اگر مشرف شديد كربلا حتما زير قبه آنحضرت زياد دعا نماييد و مرا نيز فراموش نكنيد.

نسل امامان از حضرت اباعبدالله (ع) است.

تنها ماهي در آن امامي و يا پيامبري متولد نشده است محرم الحرام است تا بدينوسيله تنها ماهي باشد كه پر از غم و حزن به مصائب آن حضرت باشد.

تنها ماهي در آن امام و يا پيامبري شهيد و يا نمرده است تا بدينوسيله تنها ماهي باشد كه پر از سرور و شادي باشد.

و …… و اين عزتمندي آنچنان زياد است كه در ذهن كوچك من نمي گنجد.

اين همه عزت براي چيست؟ پيامبر اكرم (ص) با بعثتش، كلنگ آخرين دين انسان ساز و معرفت و عدالت را بر زمين زد و حضرت امام حسين(ع) ملات ريزي نمود و آنرا محكم كرد و ان شاء الله با ظهور آخرين منجي بشريت، نسل نهم آن عزت، حضرت بقيه الله الاعظم(عج) فصل بهره برداري از آن شجره طوباست.

حالا چرا اينهمه عزت؟ من فقط مي توانم به اين جمله آخر حضرت اباعبدالله (ع) بسنده نمايم كهه وقتي ميوه هاي دلش را و فرزندانش را در پيش چشمانش قطعه قطعه كردند؛ وقتي در پيش چشمانش از داغ برادر كمرش را شكستند؛ وقتي بعد از شهادتش خانواده عصمت و طهارتش را با ذلت و خواري هرچه تمامتر به اسارت بردند و آن شكنجه ها و آزارها بماند…. همه و همه اين مصائب را تحمل كرد و صبر نمود تا نهالي كه پيامبر را كاشت با خون خود آبياري نمايد و از اين اسلام درخت تنومندي بسازد كه قدرتها نتوانند در مقابل آن بايستند (و واقعا هم همين طور شد كه جهان در مقابل شيعه پيرو حسين وامانده است) و اوج عشق بازي خود با معشوقش را در لحظه آخر وقتي شمر ملعون بر سينه اش سنگيني كرد صورت به خاكهاي گرم نهاد و فرمود: الهي رضا بقضائك و تسليما لامرك لا اله غيرك و لا معبود سواك …..

معشوقش نيز در پاسخ به آنحضرت لبيك گفت و چنان عزتي به آن حضرت داد كه بشر از قدرت فهم و دركش را باز مانده است بطوريكه حضرت رسول (ص) فرمودند:

مقام امام حسين(ع) در نزد آسمانيان شناخته شده تر است از اهل زمین

(البته دوستان از اينكه زياد ادبياتي نيست عذر مي خواهم)