کوی یار » آیات

قرآن کریم و شهادت امام حسین علیه السلام (۱)

admin — Fri, 20 Feb 2009 11:29:23 +0000

علم غيب مطلق از آن خداوند است. خداوند وقتي قصد ايجاد و آفرينش اين خلقت را نمود به تمام وقايعي و حوادثي که در اين جهان اتفاق افتاده و تا قيامت به وقوع خواهد پيوست علم داشت. وقتي خداوند پيامبر خاتم حضرت محمد صلي الله عليه و آله وسلم را جهت ترويج و رسالت برترين وکاملترين دينش يعني اسلام برگزيد وی را در جهت ابلاغ آن ياري نمود تا اين شجره طيبه پا بگيرد و با ظهور منجي عالم بشريت، دينش جهاني شود و همه يک صدا نداي لااله الا الله و محمدرسول الله صلي الله عليه و آله سر دهند. همه مي دانيم که معاويه قصد خاموش کردن اين ندا را داشت و با فريب مردم توطئه هايي نمود که موفق نشد و در زمان يزيد غفلت از اسلام و زيرپا گذاشتن قوانين و حلال کردن محرمات و… به اوج خود رسيد تا جائيکه از اسلام فقط نامش باقي مانده بود و اگر قيام اباعبدالله عليه السلام نبود اسلام به کل از بين مي رفت. حضرت سيدالشهداء عليه السلام با قيامش دين جد خود را با خون خود احيا نمود و قيام امام حسين عليه السلام نقطه عطفي در جهت احياي دين اسلام به شمار مي آيد و واقعه کوچکي نيست که بشود به سادگي از کنارش گذشت و طبيعتا خداوند نيز از وقوع چنين حادثه اي خبر داشت که قبل از ولادت و هنگام ولادت حضرت امام حسين عليه السلام به پيامبرش گوشزد مي کرد. با اين اوصاف بايد در آخرين کتاب الهي يعني قرآن کريم در مورد اين حادثه عظيم حداقل اشاره اي که کرده باشد اما به دلايلي خداوند به اشاره مستقيم به آن امتناع کرده است. در اين پست آياتي که به واقعه عاشورا و نهضت اباعبدالله عليه السلام اشاره دارند مطالبي گذاشته ام که حاصل تحقيق پژوهشگر بنياد پژوهشهاي استان قدس رضوي، يعني جناب آقاي محمدحسن زبري قائني است که در کتاب شريف ق”يام امام حسين عليه السلام در نگاه اهل بيت عليهم السلام” گرد آورده است. که به علت طولاني شدن آن را در دو پست ارسال خواهم کرد.

فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ (بقره آيه 37)
سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دريافت نمود.

در تفسير اين آيه شريف که آدم از پروردگارش کلماتي را دريافت کرد. روايت شده است که آدم ساق عرش و نام هاي پيامبر و ائمه عليهم السلام را ديد، پس جبرئيل به او تلقين کرد و او گفت : اي ستوده به حق محمد، اين بلند مرتبه به حق علي، اي آفريننده به حق فاطمه، اين نيکوکار به حق حسن و حسين، و تمام نيکوئيها از توست، پس چون امام حسين عليه السلام را ياد کرد، اشکهايش جاري و قلبش شکست و گفت: اي برادرم جبرئيل چه مي شود که باياد پنجمين فرد، قلبم مي شکند و اشکم جاري مي شود؟ جبرئيل گفت: اين فرزند تو به مصيبتي دچار مي شود که تمام مصيبتها در مقابل آن کوچک است. آدم پرسيد: برادرم آن مصيبت چيست؟ گفت: تشنه و دور از وطن و تنها کشته مي شود و او را يار و ياوري نيست، اي آدم، کاش او را مي ديدي که مي گويد: آه از تشنگي! آه از کمي يار و ياور! تا آن که عطش بين او و آسمان چون دود جدائي مي اندازد، در آن هنگام هيچ کس پاسخي به وي نمي دهد، جز اين که شمشير بر او مي کشند و مي خواهند شرنگ مرگ به کام او ريزند، بعد از آن همچون گوسنفنديکه از قفا سربريده شود، سر از پيکرش جدا مي کنند و دشمنانش به چپاول زاد وراحله او مي پردازند، و سرانجام سر او و يارانش را در شهرها ميگردانند در حاليکه بانوان را نيز باخود به اسارت دارند، اين چنين در علم خداي يگانه منان گذشته است پس آدم و جبرئيل همچون مادرفرزندمرده بر اين مصيبت بزرگ گريستند.

وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ لاَ تَسْفِكُونَ دِمَاءكُمْ (بقره آيه 84)
و چون از شما پيمان محكم گرفتيم كه خون همديگر را مريزيد

رسول خدا صلي الله عليه و آله وسلم فرمود: شأن نزول آيه: و آن هنگام که پيمان از شما گرفتيم که خون هايتان را نريزيد” درباره يهود است آنان که پيمان خدا را شکستند و پيامبران الهي را تکذيب کردند و اولياي خدا را کشتند، سپس فرمود : آيا شما را آگاه نسازم از کساني که همانند ايشان از يهوديان اين امت هستند؟ گفتند بلي يا رسول خدا! فرمود: آنان گروهي از امت من هستند که گمان مي برند بر آيين من اند، و حال آنکه فرزندان گرانمايه و نسل پاک مرا مي کشند و شريعت و سنت مرا دگرگون مي کنند و دست به خون دو فرزندم حسن و حسين مي آلايند، چنان که يهوديان گذشته زکريا و يحيي عليهماالسلام را کشتند.

وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ (بقره 124)
و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد

رواي گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: اين که خداي بزرگ و بلند مرتبه فرموده: و آن هنگام که ابراهيم را پروردگارش به کلماتي آزمود، پس آنها را به پايان رسانيد” مقصود از اين کلمات چيست؟ فرمود: آنها کلماتي بودند که آدم از پروردگارش فرا گرفت و به سبب آنها توبه او را پذيرفت و آن کلمات اين بود که گفت: پروردگارا به حق محمد و علي و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام از تو مي خواهم که توبه مرا بپذيري پس خدا هم توبه او را پذيرفت که او توبه پذير و مهربان است. به امام صادق عليهم السلام عرض کردم: اي فرزند رسول خدا! معناي به پايان بردن آن کلمات در کلام خداي عزوجل چيست؟ فرمود: يعني آن کلمات را به قائم عليه السلام به پايان رسانيد، و از آنان دوازده امام اند که نه نفرشان از نسل حسين عليه السلام هستند.

إِنَّ اللّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ (آل عمران 33)
به يقين خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر مردم جهان برترى داده است

در روز عاشورا شخصي از لشکريان عمربن سعد به نام محمدبن اشعث پسر قيس کندي به امام حسين عليه السلام عرض کرد: اي حسين، پسر فاطمه! کدام منزلت و برتري از پيامبر خدا صلي الله عليه السلام در شماست که در ديگري وجودندارد؟ امام حسين عليه السلام اين آيه را تلاوت فرمود: همانا خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد.
پس امام حسين عليه السلام فرمود: به خدا قسم، پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله سلم از خاندان ابراهيم عليه السلام است و عترت هدايتگر عليهم السلام از خاندان پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم هستند.

قُل لَّوْ كُنتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى مَضَاجِعِهِمْ (آل عمران 154)
بگو اگر شما در خانه‏هاى خود هم بوديد كسانى كه كشته شدن بر آنان نوشته شده قطعا [با پاى خود] به سوى قتلگاههاى خويش مى‏رفتند.

امام حسين عليه السلام در روز عاشورا فرمود: آيا کتاب خدا را که بر جدم پيامبر خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرو فرستادهشده است، نخوانده ايد؟ هرجا که باشيد مرگ شما را در مي يابد. اگرچه در دژهاي محلم و بلند باشيد؟ و خداي منزه و پاک مي فرمايد: به يقين آنان که کشته شدنشان مقدر شده بود، به سوي آرامگاه هاي خود بيرون مي آمدند، اگر من در جاي خويش بمانم، اين مردم نگون بخت چگونه آزموده مي شوند و به چه چيزي مورد آزمايش قرار مي گيرند و چه کسي در گودال کشتنگاه من در کربلا مي آرامد؟ و به تحقيق در روزي که خدا زمين را گسترانيد، کربلا را براي من برگزيد، و آن را پناهگاه شيعيان ما قرار داد تا در آنجا در دنيا و آخرت امن و آسايش يابند.

يَا لَيتَنِي كُنتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا (نساء 73)
كاش من با آنان بودم و به نواى بزرگى مى‏رسيدم.

امام رضا عليه السلام فرمود: اي پسر شبيب! اگر دوست داري در خانه هاي بهشت با پيامبر و خاندانش جاي گيري پس کشندگان حسين را لعنت کن، اي پسر شبيب! اگر دوست داري از ثواب کساني که همراه حسين عليه السلام شهيد شده اند، برخوردار باشي، هر زمان که را ياد مي کني، بگو اي کاش با آنان بودم و به پيروزي و کاميابي جاوداني راه مي يافتم.

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّواْ أَيْدِيَكُمْ وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَقَالُواْ رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَ لَوْلا أَخَّرْتَنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ قُلْ مَتَاعُ الدَّنْيَا قَلِيلٌ وَالآخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقَى وَلاَ تُظْلَمُونَ فَتِيلًا (نساء 77)
آيا نديدى كسانى را كه به آنان گفته شد [فعلا] دست [از جنگ] بداريد و نماز را برپا كنيد و زكات بدهيد و[لى] همين كه كارزار بر آنان مقرر شد بناگاه گروهى از آنان از مردم [=مشركان مكه] ترسيدند مانند ترس از خدا يا ترسى سخت‏تر و گفتند پروردگارا چرا بر ما كارزار مقرر داشتى چرا ما را تا مدتى كوتاه مهلت ندادى بگو برخوردارى [از اين] دنيا اندك و براى كسى كه تقوا پيشه كرده آخرت بهتر است و [در آنجا] به قدر نخ هسته خرمايى بر شما ستم نخواهد رفت.

امام جعفر صادق عليه السلام در تفسير آيه شريفه فرمود: “آيا نمي بيني کساني را که به آنها گفته شد اکنون دست از جهاد برداريد” يعني با حسن عليه السلام ” و نماز را به پا داريد و زکات بپردازيد، ولي هنگامي که فرمان جهاد به آنها داده شد” يعني با حسين عليه السلام. “گفتند: پروردگارا چرا جهاد را بر ما مقرر داشتي؟! چرا اين فرمان را تا زمان نزديکي به تاخير نينداختي؟! ” يعني ظهور قائم عليه السلام چرا که نصرت و پيروزي همراه اوست.

وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا (4) فَإِذَا جَاء وَعْدُ أُولاهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَا أُوْلِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجَاسُواْ خِلاَلَ الدِّيَارِ (اسراء 5-4)
و قطعا به سركشى بسيار بزرگى برخواهيد خاست (4) پس آنگاه كه وعده [تحقق] نخستين آن دو فرا رسد بندگانى از خود را كه سخت نيرومندند بر شما مى‏گماريم تا ميان خانه‏ها[يتان براى قتل و غارت شما] به جستجو درآيند.

امام صادق عليه السلام در اين سخن خداي عزوجل” و برتري جويي بزرگي خواهيد کرد” فرمود: يعني کشتن حسين بن علي عليه السلام. ” هنگامي که نخستين وعده فرا رسد” فرمود: هنگامي که زمان ياري حسين بن علي عليه السلام فرا رسد. ” گروهي از بندگان پيکارجوي خود را بر ضد شما بر مي انگيزيم که خانه ها را جستجو کنند” اينان گروهي هستند که خداوند پيش از قيام قائم، آنان را برمي انگيزد….

وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ (اسراء 33)
و نفسى را كه خداوند حرام كرده است جز به حق مكشيد.

امام صادق عليه السلام فرمود: کسي را که خداوند خونش را حرام شمرده بود، کشتند: يعني حسين عليه السلام را در ميان خانواده اش به قتل رساندند.

وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلاَ يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ (اسرا 33)
و هر كس مظلوم كشته شود به سرپرست وى قدرتى داده‏ايم پس [او] نبايد در قتل زياده‏روى كند.

بعضي از اصحاب از امام صادق عليه السلام سوال کردند، از گفته خداي عزوجل:” کسي که خون مظلومي را به ناحق بريزد، ما به ولي او حکومت و تسلط برقاتل داديم، پس در مقام انتقام آن ولي در قتل و خونريزي اسراف نکند” امام صادق عليه السلام فرمود: نازل شده در حق امام حسين عليه السلام و اگر ولي او اهل زمين را در عوض او بکشد، مسرف شمرده نمي شود و آن ولي حضرت مهدي عليه السلام است.

أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كَانُوا مِنْ آيَاتِنَا عَجَبًا (کهف 9)
مگر پنداشتى اصحاب كهف و رقيم [=خفتگان غار لوحه‏دار] از آيات ما شگفت بوده است.

منهال گويد: به خدا سوگند، من در دمشق بودم که ديدم سرمطهر حسين عليه السلام بر فراز نيزه حمل مي شود در حاليکه پيشاپيش سر مطهر آن حضرت، شخصي که سوره کهف را مي خواند، تا به اين آيه رسيد:” آيا پنداشتي که اصحاب کهف و رقيم از نشانه هاي شگفت انگيز ما بودند؟” نگاه خدا سر را گويا گردانيد که با زباني گويا و رسا فرمود: شگفت تر از اصحاب کهف، حکايت کشته شدن و حمل و برنيزه شدن سر من است.

كهيعص (مريم 1)
کاف ها یا عین صاد

از حضرت ولي عصر عجل الله تعالي فرجه از تأويل :” کهيعص” پرسيده شد، ايشان فرمودند: اين حروف از اخبار غيبي است که خدا بنده اش زکريا را بر آن آگاه کرده است. تا آنجا که فرمود: پس خداوند تبارک و تعالي داستان حسين عليه السلام را برايش بازگو کرد و گفت: “کهيعص” کاف، نام کربلاست، هاء، هلاکت خاندان پاک اوست، ياء، يزيد، آن ستمکار برحسين عليه السلام است، عين، عطش و صاد، صبر اوست.

لَمْ نَجْعَل لَّهُ مِن قَبْلُ سَمِيًّا (مريم 7)
قبلا همنامى براى او قرار نداده‏ايم

راوي گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام مي فرمايد: اين که خداوند فرموده است:” ما از پيش براي او همنامي قرار نداديم” مقصود، حسين بن علي عليه السلام و يحيي بن زکريا علي نبينا و آله و عليهما السلام هستند که از قبل همنامي نداشتند، و آسمان فقط بر آن دو چهل روز گريست. گفتم: گريستنش چگونه بود؟ فرمود: به سرخي طلوع و به سرخي نيز غروب مي کرد.

وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ إِسْمَاعِيلَ إِنَّهُ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًا نَّبِيًّا (مريم 54)
و در اين كتاب از اسماعيل ياد كن زيرا كه او درست‏وعده و فرستاده‏اى پيامبر بود.

امام صادق عليه السلام، فرمود: آن اسماعيل که خداوند عزوجل در کتابش مي گويد: ” در کتاب آسماني خود از اسماعيل ياد کن که او در وعده هايش صادق و رسول و پيامبر بزرگي بود” اسماعيل پسر ابراهيم نبود بلکه يکي از پيامبران است که خداوند او را مبعوث گردانيد به سوي قومش و او را گرفتند و پوست سر و صورتش را کندند، فرشته اي نزد او آمد و گفت: خداوند تبارک و تعالي مرا نزد تو فرستاده هر دستوري خواهي بده گفت: من به آنچه حسين عليه السلام مي شود، همدردي مي کنم.

قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَى إِبْرَاهِيمَ (انبياء 69)
گفتيم اى آتش براى ابراهيم سرد و بى‏آسيب باش.

امام حسين عليه السلام پيش از شهادت به يارانش فرمود: همانا رسول خدا صلي الله عليه و آله به من فرمود: پسرم! به زودي به عراق کشانده خواهي شد و آن سرزميني است که درآن پيامبران و جانشينان آنها از آنجا ديدار کرده اند، و سرزميني است که عمورا ناميده مي شود. تو در آن جا شهيد مي شوي و گروهي از يارانت نيز با تو شهيد مي گردند. آنان از فرود آمدن آهن بر پيکر خود دردي حس نمي کنند، و اين آيه را تلاوت فرمود: ” گفتيم اي آتش، بر ابراهيم سرد و سلامت باش” به همين ترتيب، جنگ بر تو و آنها سرد و سلامت خواهد شد، سپس امام حسين عليه السلام به اصحاب فرمود: پس مژده باد شما را که به خدا اگر ما کشته شويم، بر پيامبران وارد خواهيم شد.

ادامه دارد….

نیایش های برتر

admin — Sat, 22 Nov 2008 07:40:26 +0000

همانطور که می دانیم، قرآن کلام خداست و کاملترین و جامعترین کتابیست که در جهت سعادت و کمال بشر، توسط آخرین فرستاده اش، حضرت محمدبن عبدالله(صلی الله علیه و آله) نازل شده است. در این کتاب مقدس، به آیاتی برمی خوریم که دعاهایی از زبان اولیاء خدا و رسولان الهی و حتی توبه کاران و خطاکاران مطرح شده است که مورد استجابت قرار گرفته اند و بی شک می توان از آنها به عنوان بهترین دعاها یاد کرد. البته یقینا پیامبران و اولیاء خدا فقط به این دعا ها اکتفا نکرده بودند بلکه مدام در حال ذکر و دعا بودند اما خداوند متعال در کتاب شریفش، قرآن کریم ، بهترین دعاهای آنها که مورد استجابت نیز واقع شده اند به غیر از کمی از آنها، گرد آورده است که در این پست تعدادی از این آیات را به عنوان “نیایشهای برتر” برای شما دوستان قرار داده ام. امیدوارم مطلوب دوستان واقع شود و ما را نیز دعای خیر خود محروم ننمایند.

***

رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ (بقره،250)

پروردگارا بر [دلهاى] ما شكيبايى فرو ريز و گامهاى ما را استوار دار و ما را بر گروه كافران پيروز فرماى

***

رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا (بقره،286)

پروردگارا، اگر فراموش كرديم يا به خطا رفتيم بر ما مگير

***

رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا (بقره،286)

پروردگارا، هيچ بار گرانى بر (دوش‏) ما مگذار؛ همچنانكه بر (دوش‏) كسانى كه پيش از ما بودند نهادى

***

رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ (بقره،286)

روردگارا، و آنچه تاب آن نداريم بر ما تحميل مكن‏؛ و از ما درگذر؛ و ما را ببخشاى و بر ما رحمت آور؛ سرور ما تويى‏؛ پس ما را بر گروه كافران پيروز كن‏.

***

رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ (آل عمران،8)

پروردگارا پس از آنكه ما را هدايت كردى دلهايمان را دستخوش انحراف مگردان و از جانب خود رحمتى بر ما ارزانى دار كه تو خود بخشايشگرى

***

رَبِّ هَبْ لِي مِن لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعَاء (آل عمران،38)

پروردگارا از جانب خود فرزندى پاك و پسنديده به من عطا كن كه تو شنونده دعايى

***

رَّبِّ أَنزِلْنِي مُنزَلًا مُّبَارَكًا وَأَنتَ خَيْرُ الْمُنزِلِينَ (مومنون،29)

پروردگارا مرا در جايى پربركت فرود آور [كه] تو نيكترين مهمان‏نوازانى

***

رَّبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ (مومنون،97)

پروردگارا از وسوسه‏هاى شيطانها به تو پناه مى‏برم

***

وَأَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَن يَحْضُرُونِ (مومنون،98)

پروردگارا از اينكه [آنها] به پيش من حاضر شوند به تو پناه مى‏برم

***

رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ(مومنون،109)

پروردگارا ايمان آورديم بر ما ببخشاى و به ما رحم كن [كه] تو بهترين مهربانى.

***

رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنزَلَتْ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ (آل عمران، 53)

پروردگارا به آنچه نازل كردى گرويديم و فرستاده[ات] را پيروى كرديم پس ما را در زمره گواهان بنويس

***

ربَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ ّ(آل عمران،147)

پروردگارا گناهان ما و زياده‏روى ما در كارمان را بر ما ببخش و گامهاى ما را استوار دار و ما را بر گروه كافران يارى ده

***

رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا (آل عمران،193)

پروردگارا ما شنيديم كه دعوتگرى به ايمان فرا مى‏خواند كه به پروردگار خود ايمان آوريد پس ايمان آورديم

***

رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ (آل عمران،193)

پروردگارا گناهان ما را بيامرز و بديهاى ما را بزداى و ما را در زمره نيكان بميران

***

رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلاَ تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ (آل عمران،194)

پروردگارا و آنچه را كه به وسيله فرستادگانت به ما وعده داده‏اى به ما عطا كن و ما را روز رستاخيز رسوا مگردان زيرا تو وعده‏ات را خلاف نمى‏كنى

***

رَبِّنَا لَمَّا جَاءتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ (اعراف،126)

پروردگارا بر ما شكيبايى فرو ريز و ما را مسلمان بميران

***

رَّبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَل لِّي مِن لَّدُنكَ سُلْطَانًا نَّصِيرًا (اسراء،80)

پروردگارا مرا [در هر كارى] به طرز درست داخل كن و به طرز درست‏خارج ساز و از جانب خود براى من تسلطى يارى‏بخش قرار ده

***

رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاَةِ وَمِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاء (ابراهیم،40)

پروردگارا مرا برپادارنده نماز قرار ده و از فرزندان من نيز پروردگارا و دعاى مرا بپذير

***

رَبَّنَا اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسَابُ (ابراهیم،41)

پروردگارا روزى كه حساب برپا مى‏شود بر من و پدر و مادرم و بر مؤمنان ببخشاى

***

رَبَّنَا آتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا (کهف،10)

پروردگار ما از جانب خود به ما رحمتى بخش و كار ما را براى ما به سامان رسان

***

رَبُّنَا رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَن نَّدْعُوَ مِن دُونِهِ إِلَهًا لَقَدْ قُلْنَا إِذًا شَطَطًا (کهف،14)

پروردگار ما پروردگار آسمانها و زمين است جز او هرگز معبودى را نخواهيم خواند كه در اين صورت قطعا ناصواب گفته‏ايم

***

رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَى وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ (نمل،19)

پروردگارا در دلم افكن تا نعمتى را كه به من و پدر و مادرم ارزانى داشته‏اى سپاس بگزارم و به كار شايسته‏اى كه آن را مى‏پسندى بپردازم و مرا به رحمت‏خويش در ميان بندگان شايسته‏ات داخل كن.

***

رَّبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ(مومنون،118)

پروردگارا ببخشاى و رحمت كن [كه] تو بهترين بخشايندگان.

***

رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِين(83)وَاجْعَل لِّي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ(84)وَاجْعَلْنِي مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ(شعراء،85)

پروردگارا به من دانش عطا كن و مرا به صالحان ملحق فرماى(83)و براى من در [ميان] آيندگان آوازه نيكو گذار(84)و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان

***

رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ (آل عمران،16)

همان كسانى كه مى‏گويند پروردگارا ما ايمان آورديم پس گناهان ما را بر ما ببخش و ما را از عذاب آتش نگاه دار

***

رَبَّنَا إِنَّكَ جَامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لاَّ رَيْبَ فِيهِ إِنَّ اللّهَ لاَ يُخْلِفُ الْمِيعَادَ(آل عمران،9)

پروردگارا به يقين تو در روزى كه هيچ ترديدى در آن نيست گردآورنده [جمله] مردمانى قطعا خداوند در وعده [خود] خلاف نمى‏كند

***

رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ (آل عمران،191)

پروردگارا اينها را بيهوده نيافريده‏اى منزهى تو پس ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار

***

رَبَّنَا إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ (آل عمران، 192)

پروردگارا هر كه را تو در آتش درآورى يقينا رسوايش كرده‏اى و براى ستمكاران ياورانى نيست

***

رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ (بقره،201)

پروردگارا در اين دنيا به ما نيكى و در آخرت [نيز] نيكى عطا كن و ما را از عذاب آتش [دور] نگه دار

***

رَّبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ (ممتحنه،4)

اى پروردگار ما بر تو اعتماد كرديم و به سوى تو بازگشتيم و فرجام به سوى توست

***

رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَا إِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ(ممتحنه،5)

پروردگارا ما را وسيله آزمايش [و آماج آزار] براى كسانى كه كفر ورزيده‏اند مگردان و بر ما ببخشاى كه تو خود تواناى سنجيده‏كارى

***

رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (تحریم،8)

پروردگارا نور ما را براى ما كامل گردان و بر ما ببخشاى كه تو بر هر چيز توانايى

***

رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ وَرَبُّنَا الرَّحْمَنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ (انبیاء،112)

روردگارا [خودت] به حق داورى كن و به رغم آنچه وصف مى‏كنيد پروردگار ما همان بخشايشگر دستگير است

***

رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِّلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ (حشر،10)

پروردگارا بر ما و بر آن برادرانمان كه در ايمان آوردن بر ما پيشى گرفتند ببخشاى و در دلهايمان نسبت به كسانى كه ايمان آورده‏اند [هيچ گونه] كينه‏اى مگذار پروردگارا راستى كه تو رئوف و مهربانى

***

رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (مومنون،94)

پروردگارا پس مرا در ميان قوم ستمكار قرار مده

***

رَبِّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَسْأَلَكَ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ وَإِلاَّ تَغْفِرْ لِي وَتَرْحَمْنِي أَكُن مِّنَ الْخَاسِرِينَ (هود،47)

پروردگارا من به تو پناه مى‏برم كه از تو چيزى بخواهم كه بدان علم ندارم و اگر مرا نيامرزى و به من رحم نكنى از زيانكاران باشم

***

رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي (قصص،16)

پروردگارا من بر خويشتن ستم كردم مرا ببخش

***

رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ (قصص،24)

پروردگارا من به هر خيرى كه سويم بفرستى سخت نيازمندم

***

رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ(اعراف،23)

پروردگارا ما بر خويشتن ستم كرديم و اگر بر ما نبخشايى و به ما رحم نكنى مسلما از زيانكاران خواهيم بود

***

رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا (نوح،28)

پروردگارا بر من و پدر و مادرم و هر مؤمنى كه در سرايم درآيد و بر مردان و زنان با ايمان ببخشاى و جز بر هلاكت‏ستمگران ميفزای.

***

رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا (فرقان،74)

پروردگارا به ما از همسران و فرزندانمان آن ده كه مايه روشنى چشمان [ما] باشد و ما را پيشواى پرهيزگاران گردان

***