معمولا همه دوست دارن با بهترین دوستاشون باشند. یه جایی می خوندم بررسیها وتحقیقات نشون داده افراد دردودلهاشونو با دوستان خود درمیون میذارن. حتی رتبه دوستان از پدر ومادر هم بالاتر بود. اما مسئله اینجاست وقتی در غربت باشی و دلگیر! اونموقع چطوری می خوای  دنبال سنگ صبور بگردی؟ خب معمولا با بهترینهامون تماس می گیریم و خودمونو خالی می کنیم. در دین ما توصیه شده اگه غم عالم بهمون رجوع کرد یه سری به قبرستانها بزنیم، چون در اونجا وقتی می بینیم همه این دردها وغمها می گذرد و آخر و عاقبت ما نیز مانند این صاحبان این قبرها خواهد شد، دلها آروم میشه . اما ای کاش به این مرتبه می رسیدیم که با مهربونترین مهربونها می نشستیم و درد و دل می کردیم. چه کسی بهتر از خدای خودمون، اونیکه ارحم الراحمینه! به ما و درد وغم ما آشناتره! به ما نزدیکتره. می نشستیم باهاش درد و دل می کردیم. بغضمونو خالی می کردیم. مطمئنا اینجوری سبکتر و راحتتر میشیم.

اصلا بذارید شانس رو تعریف کنیم. واژه شانس، از کلمه لاتین chance به معنای بخت و اقبال وارد زبان فارسی شده و به هر پیامدی که مترقبه یا غیرمترقبه به سراغ افراد می آید و آنها را بهره مند و یا بی بهره می کنه به اصطلاح شانس می گویند و به کسی که بهره نیکی از آن برده خوش شانس و به کسی که بهره بد برده بدشانس اطلاق می کنیم.( ببخشید خرده نگیرینا این تعریف خودمه ;-)  ) خب همانطوری که مشخص شد این کلمه، لاتین است که وارد زبان ما شده یعنی از غرب وارد کشور ما شده و جا خوش کرده!!

بهرحال اون زمان نیز گذشت و بار دیگر اولین لحظات رو دوباره تجربه می کردیم اولین لحظات ورود به دبستان! و بازهم نگاهها، رفتارها و… را عجیب می دیدم چون ما رو تازه وارد می دیدند و کلاس اولی! این هم با گذشت زمان و رسیدن به پایه های بالاتر عادی می شد. وقتی سال بالاتریها رو می دیدیم که به دوره بالاتر یعنی راهنمایی می رفتند ما هم دلمون می خواست این دوره ابتدایی نیز بگذرد و سال پنجم را آخرین لحظات در دبستان بودن تجربه می کردیم و سال اول راهنمایی را اولین لحظات، و بازهم دوباره نگاهها، رفتارها و… را عجیب می دیدیم چون بازهم اولی بودیم و تازه وارد. نمی دانستیم تا کی باید در اولین لحظات این رفتارها و نگاهها رو تجربه می کردیم و همینطور آخرین لحظات راهنمایی، اولین و آخرین لحظات دبیرستان، اولین و آخرین لحظات دانشگاه (خدمت سربازی)، اولین و آخرین لحظات کارمندی (کارگری،حمالی!!! ….) بالاخره وجه مشترک اولین لحظات همیشه بی تجربگی ونگاههای عجیب بود و آخرین لحظات پختگی و با کوله باری از تجربه!!

متاسفانه با شروع شدن امتحانات پایان ترم، حدود دو هفته ای نتوانستم وبلاگم را بروز کنم و از شما دوستان عزیز واقعا عذر می خواهم، اکنون هم که در میان امتحانات به سر می برم یه فراغت خاطری حاصل شده، آمدم تا دینم را ادا کنم امیدوارم که مورد توجه و قبول شما دوستان واقع شود.

همانطوریکه می دانیم همه ما خطاکاریم و خواسته یا ناخواسته مرتکب خطا می شویم و آغشته به گناه و معصیت الهی هستیم و زیاد هم در مورد راهها و توصیه ها و پندها و نصیحهایی جهت دوری از گناهان شنیده باشیم و این مسئله شاید دغدغه افکارما باشد که چه کنیم که مرتکب گناه و معصیت الهی نشویم؟ چرا با وجود 124000 پیامبر که برای هدایت و رساندن بشر به کمال وسعادت ،از ناحیه خداوند رحمان آمده اند بی توجه ایم و باید به حرف یک فرد رانده شده از درگاه الهی، یعنی شیطان، گوش فرا دهیم و خالق خود را معصیت نماییم؟!!

اگر خوب به موعظه ها و پندها دقت کنیم همه جنبه بازدارندگی دارند و راهی را نشان داده اند که با جدی گرفتن آن توصیه ها، مرتکب گناه نشویم که اکثرا به علت ضعیف النفس بودنمان، بازهم مرتکب می شویم مگر اینکه خود خداوند لطف و رحمتش را شامل حالمان کند که یک انقلاب درونی، برایمان ایجاد شود که بتوانیم خود را از منجلاب گناه نجات دهیم.

یکی از این مواعظ، توصیه هایی است امام حسین علیه السلام به پیروان خود داشته اند: و آنهم اینکه در سرگذشت دیگران که پیش از این در دنیا بودند و در رفاه و آسایش زندگی می‏کردند تأمل کنند و همواره به یاد مرگ باشند چرا که این کار انسان را از گناه باز می‏دارد. آن‏حضرت می‏فرمایند: «ای فرزند آدم، کمی اندیشه کن و به خطاب به نفس خود بگو: پادشاهان و صاحبان دنیا و جهان‏داران گذشته کجایند؟ آنهایی که شهرها بنا کردند و نهرها را جاری کردند و… و سرانجام با بی‏میلی از همه آنها جدا شده، از دنیا رفتند و همه را برای دیگران به ارث گذاشتند. ما هم روزی مثل آنها همه چیز را به دیگران وا گذاشته، به آنها خواهیم پیوست. ای فرزند آدم، هنگامی را به یاد آور که با مرگ دست و پنجه نرم می‏کنی و در قبر پهلو به زمین می‏گذاری و در پیشگاه خدا تمام اعضای بدنت علیه تو گواهی خواهند داد و رازهای پنهان آشکار شده، ترازوهای عدالت برقرار می‏شود».

آنچه امروز می خواهم برای شما بگویم، توصیه ها و مواعظی از این قبیل نیست، برخلاف تمام این مواعظ که می گویند گناه نکنیم و ما را از آتش و عذاب الهی می ترسانند،می خواهم یک راهی را به شما دوستان و کسانی که مانند من نمی توانند خود را گناه کردن نجات دهند نشان بدهم که بتوانید بدون هیچ دغدغه و بدون اینکه برای شما گناهی نوشته شود و شما را در آتش و عذاب اخروی و دنیوی گرفتار نماید، گناه خود را مرتکب شوید و آزادانه و هرطوریکه دوست دارید زندگی نمایید. فقط باید چند کاری که برایتان معرفی می کنم را انجام دهید بعد از آن هرچه خواستید و توانستید مرتکب شوید حتی قتل و زنا و شرک و… که از بزرگترین گناهان هستند.

باز دلها را غم گرفت، باز دستها زانوها را در برگرفت، باز دنیای اسلام ماتم گرفت، باز یاد مصائب عزیز زهرا اوج گرفت، باز باد مخالف علیه آل نور وزیدن گرفت و باز محرم آمد ماه غم و اندوه آمد. باز صدای ناله ها و العطش کودکان معصوم آمد. باز یاد شکنجه ها و اسارت آل الله در اذهان زنده شد، باز صدای هل من ناصر ینصرنی فرزند زهرا سلام الله علیها گوشمان را نوازش داد. اما انگار امسال به گونه دیگریست انگار دنیای اسلام گوشه ای از این همه مصائب را دارد تجربه می کند انگار اسلام دارد فریاد می زند و همان جمله معروف ارباب خود را تکرار می کند: هل من ناصر ینصرنی. آیا می شنوی، درست فهمیده اید این صدای مظلوم مردم فلسطین و غزه است که صدای خود را بلند کرده اند اما کجاست گوش شنوا!! چرا اینقدر سکوت!!  حضرت سیدالشهدا علیه السلام جوابش را می دانند: آری، در اثر هدایای حرامی که به دست شما رسیده و در اثر غذاهای حرام و لقمه های غیرمشروعی که شکم های شما از آنها انباشته شده، خدا این چنین بر دل های شما مهر زده است. وای بر شما!

آری لقمه های حرام، دل و وجدان آنها را نابود کرده که هیچ عکس العملی از خود نشان نمی دهند. امروز صدای دنیای اسلام بلند است: هل من ناصر ینصرنی!! اما انگار نوای دیگری نیز گوش اهالی دل را می نوازد: هل من ناصر ینصرنی؟!! می گویند صدا، صدای عزیز فاطمه سلام الله علیها، یوسف زهراست. در کربلا بین این همه مدعی 72 نفر ماندند اما امروزه در میان این همه مدعی دریغ از 313 نفر؟!!!! ما به کجا می رویم؟!! خداوند ما را به راه راست هدایت کند. ان شاء الله.

این عید ولایت، عید امامت، عید عظیم مسلمانان جهان، عید غدیرخم بر شما مبارک باد.

جلوه گر شد بار دیگر طور سینا در غدیر

ریخت از خم، ولایت، می به مینای غدیر

واقعه غدیر خم، یکی از حادثه های مهم تاریخ اسلام به شمار می رود بطوریکه خداوند از رسول گرامی اسلام می خواهد که این روز را از بزرگترین اعیاد اسلامی قرار دهند و این روز را مبارک گردانند. و این عظمت این روز باید به خاطر حادثه عظیمی باشد که در چنین روزی اتفاق افتاده است.

در یکی از سایتها به این مطلب مواجه شدم که ادعا می کرد که دین اسلام و حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم چیز جدیدی برای بشر نیاورده اند بلکه هرچه آورده است در ادیان دیگر نیز وجود داشته است. بد نیست در مورد این مسئله مطالبی را هرچند اندک که زاییده فکر ناقص من است عرض کنم:

خداوند انسان را آفرید و برای سعادت و به کمال رساندن وی، پیامبران و رسولانی را در قالب ادیان متعددی فرستاد که این ادیان از طرف خداوند متعال واحد آمدند و تمام ادیان یک چیز را فریاد می زدند و آنهم توحید و یکتاپرستی بود. به طور کلی از آدم تا خاتم، خداوند یک دین را برای مردم ارزانی داشته است و آنهم اسلام است. در حقیقت خداوند یک پروژه ای را به تدریج و با پیشرفت فکری و اعتقادی مردم، تکمیل نمود به طوریکه خود پیامبران نیز وعده پیامبر بعدی را می دادند تا اینکه به آخرین پیامبر، یعنی خاتم الانبیاء محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم رسید تا آنجائیکه خداوند خود اراده فرموده است که این پروژه را توسط حضرت محمد بن عبدالله صلی الله علیه و آله وسلم تکمیل نماید و ایشان را آخرین پیامبران و تکمیل کننده این پروژه معرفی کرده است: مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِّن رِّجَالِكُمْ وَلَكِن رَّسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا محمد پدر هيچ يك از مردان شما نيست ولى فرستاده خدا و خاتم پيامبران است و خدا همواره بر هر چيزى داناست(احزاب/40).

اما چگونه این را تکمیل نمود؟  خداوند بعد از 23 سال تحمل مصائب و سختیهای بسیار که رسول مکرم و اسلام  و پیروانش متحمل شدند، بعد از حجة الوداع و در صحرای غدیر خم، به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمان ابلاغ مهمترین دستوراتش را داد و به او هشدار داد که اگر این امر را ابلاغ نکند تمام زحمات 23 ساله اش برباد خواهد رفت. به طوریکه می فرماید: يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ، اى پيامبر آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده ابلاغ كن و اگر نكنى پيامش را نرسانده‏اى و خدا تو را از [گزند] مردم نگاه مى‏دارد آرى خدا گروه كافران را هدايت نمى‏كند(مائده/67).