فرارسیدن ایام شهادت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام و یاران باوفایش را به تمام شیعیان به ویژه حضرت ولی عصر عجل الله فرجه و نائب برحقش تسلیت عرض می کنم.

*****

بســــوز ای دل که وقت ماتم آمـد                محــــرم ماه انــــدوه و غـم آمـــــد

بنال ای دل که خون از دیده باریـد                بــه باغستــان دلهـــــا لاله کاریـد

محــــرم ســـوز دل را ساز کـــرده                کتاب روضــه خــــوانی باز کــــرده

محــرم قصه گوی شهر درد است                سخن پرداز سوز و آه سرد است

محـــــــرم صـــــد هــزاران راز دارد                کــلاس درس انســان ســـاز دارد

——

باز محرم شد و سوز وشور عاشقی در دلها به هیجان آمد، دلها را دوباره غم فرا گرفت و اشکها برگونه ها باز جاری شد. باز هیات و دسته ها به راه افتاد تا به این کوچه و بازارهایی که این روزها مشکی پوش شده اند و غبار غم گرفته اند، رنگ و بوی عشق ببخشند. عشقی که هزار و اندی سال است در این سینه های کبود شده سرد نشده بلکه تازه تر و داغتر شده است.

هرچه از زمان حال به مرور به گذشته برمی گردیم دلها را خواسته یا ناخواسته از عشق شعله ور دیدیم اما معرفت و شناخت صاحب این دلها به غیر از معدود افرادی، در کمتر کسی پیدا می کنیم تا اینکه به زمان خود سیدالشهدا علیه السلام می رسیم که اگر غیر از این بود، حضرت با اینکه هزاران نفر او را همراهی می کردند در روز عاشورا فقط با 72 تن دلسوخته و عاشق واقعی تنها نمی ماند، اگر غیر از این بود در بعد از ظهر عاشورا با وجود لشکریان هزاران نفری، تنها و غریبانه بر نیزه غریبی تکیه نمی کرد و ناله هل من ناصر ینصرنی سر نمی داد. این نشان دهنده این مطلب است که معرفت و شناخت آنها نسبت به حضرت اباعبدالله علیه السلام کم بوده است. اما امروزه به یمن و برکت جمهوری اسلامی و پیشرفت علم و روشن شدن مسائل، آگاهی مردم  نسبت به گذشته بیشتر  شده است (اگرچه هنوز جای کار دارد و متاسفانه هنوز معرفت کاملی صورت نگرفته است. ) به طوریکه اگر از ما بپرسند اگر در زمان حضرت امام حسین علیه السلام زندگی می کردی، آیا او را یاری می کردی؟ در جواب می گفتیم بله، تا پای جان از امام زمان خود دفاع  و با دشمنانش مقابله می کردیم. اما غافل ازاینکه شناخت و معرفتی که اکنون نسبت به وقایع گذشته برایمان حاصل شده است را با حضورمان در گذشته، یکی کرده ایم و چنین جوابی می دهیم. اما اگر در آن زمان بودیم، آیا باز چنین شناختی که اکنون داریم، آنزمان نیز داشتیم؟ جواب مبهم است چون هیچکس نمی تواند به یقین بگوید در آنزمان چگونه عمل می کرده است. به نظر شما آیا از خود سوال کردید حالا که شور و عشق سیدالشهدا علیه السلام را در سینه می پرورانید اگر در زمان آنحضرت بودید چگونه عمل می کردید؟ در کدام دسته و گروه و یا در کدام لشکر قرار می گرفتید؟

جواب ساده است!! شما می توانید به چنین مقصودی دست بابید فقط باید به گذشته برگردیم و افراد و دسته ها و گروههای مختلفی که عکس العملهای متفاوتی نسبت به مسئله عاشورا و وقایع آن داشته اند یه مروری انجام دهیم. که به طور خلاصه و طبق آنچه در ذهن من می گنجد این افراد رو دسته بندی می کنم.

 عده ای بودند که هنگام خروج حضرت وقتی حج خود را نیمه تمام گذاشتند به مخالفت پرداختند.عده ای به عنوان سفیر حضرت به کوفه رفتند. عده ای دور این سفیر جمع شدند و اعلام کردند تا پای جانشان آماده استقبال حضرت هستند اما همان عده در لحظه خطر ایشان را تنها گذاشتند به طوریکه عده ای از اینها به لشکر مخالف قرار گرفتند و به روی حضرت شمشیر کشیدند و عده معدودی مثل هانی، تا پای جانشان از سفیر حضرت دفاع کردند. عده ای در کاروان حضرت بعد از شنیدن شهادت مسلم بن عقیل از کاروان حضرت کنار کشیدند و برگشتند. عده ای با اینکه مسلمان نبودند به کاروان حضرت ملحق شدند و برای ایشان جانفشانی کردند. عده ای از کوفه جدا شدند و خود را به لشکر اندک حضرت ملحق شدند. عده ای جلو لشکر حضرت را گرفتند و در دل اهل بیت رعب و وحشت انداختند. عده ای در روز عاشورا پشیمان شده اند و توبه کرده اند و به حضرت ملحق شدند. عده ای هنگام خطبه خواندن حضرت سرو صدا ایجاد می کردند تا صدای حضرت به لشکریان نرسد. عده ای با اینکه می دانستند حضرت برحق است اما به خاطر پست و مقام و مطامع دنیایی حاضر نشدند از حق دفاع کنند. عده ای از اهل بیت حضرت در جبهه ها سبقت گرفتند، عده ای هنگامی که حضرت می خواستند طفل شیرخواره خود به لشکریان بدهند تا سیرابش کنند دو دل شدند و عده ای هم طفل شیرخواره را با تیر سه شعبه سیراب کردند. عده ای هنگام اقامه نماز، بدن خود را سپر بلای نمازگزاران کردند، عده ای هم با اینکه سیاه چهره و غلام حضرت بودند، در لحظه آخر سرخود را در دامن ارباب خود دیدند. عده ای در اثر فتنه ها و وارونه نماییهای دشمن، حق برایشان مشتبه شد و در لشکر دشمن قرار گرفتند. عده ای در سیاهی لشکر دشمن بودند و دل اهل بیت رعب انداختند اما به روی لشکر حق، شمشیر نکشیدند. عده ای با جانشفانی هرچه تمامتر دستان خود را از دست داده اند، عده ای طفل کوچکی بودند و برای دفاع از حق به میدان آمده بودند، عده ای هم با اینکه زن بودند از حق دفاع میکردند، و وقتی سر بریده فرزندشان را در مقابل خود می دیدند آن سر را به میدان برمی گرداندند. عده ای با اینکه بروی حضرت شمشیر می کشیدند اما حضرت به آنها مقابله نمی کرد فقط به این خاطر بود که در آینده از صلب آن فرد، انسانی نیکوکاری به دنیا خواهد آمد، عده ای بعد از شهادت حضرت، به خیمه ها حمله ور شدند، عده ای خیمه ها رو به آتش کشیدند، عده ای از گوش طفل و ناموس حضرت گوشواره می کشیدند، عده ای نیز با گریه، گوشها را می دریدند و میگفتند اگه ما برنداریم دیگران می ربایند. عده ای برای طفلهای دامن سوخته دلسوزی می کردند، عده ای با نعل تازه اسبان خود، برپیکر عریان و بی جان حضرت تاختند. عده ای با اینکه کاروان حضرت را هدایت می کردند انگشت و انگشتر جدا می کردند. عده ای بعد از واقعه عاشورا پیشمان شده اند و در گروه توابین قرار گرفته اند. عده ای هم وقتی به صحنه وارد شدند و با سرهای از تن جدا مواجه شدند با لشکر دشمن مقابله کردند، عده ای هم با اینکه مسلمان نبودند به استقبال سر از تن جدای حقیقت شتافتند، عده ای در کوفه با اینکه اسرا را می شناختند ولی باز جسارت می کردند. عده ای هم که با نیرنگ و فریب و فتنه سازی در شام حق را نمی شناختند به سوی کاروان و اسرای حقیقت سنگ پرانی می کردند و عده ای…….

اگر خوب این افراد را برانداز  کنیم از طفل کوچک شش ماهه تا پیرمرد هفتاد هشتاد ساله، از زن و مرد و کوچیک و بزرگ و همه نوع افکار و عقاید روبرو می شویم  که در زمانها و مکانها و وقایع آن زمان عکس العملهای متفاوتی داشته اند و با توجه به اینکه زمان حال افراد ملاک سنجش است و اینکه اگر در آن زمان بودیم عکس العمل ما چه بود و چگونه با این واقعه و حادثه کنار می آمدیم، رسیدن به این آگاهی دور از دسترس نیست. چون شجره طیبه اسلامی که توسط آخرین پیامبر الهی، حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله بنیان نهاده شد و توسط خونهای شهدای کربلا آبیاری و بیمه شد و دست به دست چرخید تا توسط فرزندی از فرزندان آن حضرت، یعنی روح الله کبیر، بر فراز یک کشوری مستقل پرچم آن برافراشته شد و جمهوریتی اسلامی به وجود آورد که حاصل خونها و رشادتهای هزاران ساله عاشقان آن حضرت هست. امروز نیر عده ای همچون هزار و اندی سال پیش، به فتنه انگیزی مشغولند، به وارونه نمایی حقیقت می پردازند. امروز نیز  نسبت به امام زمان عجل الله تعالی فرجه و نائب برحقش و کشوری اسلامی، عکس العملهای متفاوتی صورت می گیرد.

امروز نیز عده ای می خواهند سر اسلامیت را از تن این جمهوریت جدا کنند. امروز نیز عده ای با فتنه انگیزی و ایجاد شبهات در دل مردم، جوانان و دانشگاهیان ما، می خواهند حقیقت را برعکس جلوه دهند، امروز نیز عده ای به خاطر پست و مقام و مطامع دنیایی به مقابله با این نظام اسلامی آمده اند. امروز نیز عده ای با اینکه نان خور این نظام بوده اند، نمکدان می شکنند، امروز نیز عده ای ……

بله اگر می خواهید بدانید در زمان حضرت سیدالشهدا علیه السلام در کدام گروه قرار می گرفتید، در زمان حال خود بنگرید که نسبت به نظامی که از خون شهدای احد و کربلا تاکنون آبیاری شده و به دست ما رسیده است چگونه عمل می کنیم. به اعمال خود بنگریم و با نظام  و انقلاب برحق اسلامی بسنجیم. مگر ممکن است خداوند خون شهدای کربلا را پایمال کند و چنین نظامی را در راستای حقیقت و نائب امام زمانی قرار ندهد.

وظیفه ما در امروز نیز همچون گذشته بسیار سخت است، اگر در گذشته دشمن خود را بالاخره ظاهر می کرد، اما در زمان حال دشمن در آستین خود می بینیم بدون آنکه به فکرمان خطور کند. و اینجا برای ما لازم است که به بصیرت و شم سیاسی دست یابیم تا حقیقت برایمان مشتبه نشود تا بهتر بتوانیم در مواضع و سنگرها جبهه گیری کنیم.

راستی صدای ناله هل من ناصر ینصرنی امام زمان خود را نیز می شنوید، آیا به این ندا لبیک گفته اید یا اینکه ….

و واقعا باید این جمله را با طلا نوشت:

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

باز اول ذیحجه، ماه عشق و عاشقی، ماه بندگی فرارسید.ماهی که با پیوند آسمانی دو نور آغاز گردیده و باز هم بهانه ای شد تا مطالبی هرچندناچیز در مورد ازدواج بنویسم. با توجه به اینکه  مطلب قبلیم در مورد ازدواج (یعنی اینجا) مورد استقبال دوستان واقع شد یک انگیزه دیگری برایم ایجاد شد تا بتوانم اینبار نیز در خدمت شما باشم. امیدوارم که دوباره مورد توجه دوستان قرار بگیرد.

متاسفانه در جامعه ما روز به روز به دلایل و بهانه های مختلفی که خود ما خانواده ها در آن دخالت داریم سن ازدواج بالاتر می رود. یکی از دلایلش را که همان عدم شغل و درآمد کافی بود، در پست قبلی عرض شد و در این پست نیز به مسئله دیگری از این معضل که همان مهریه هست، می پردازم.

خداوند مهریه را برای زن، قرار داد تا برای وی ارزشی قائل شود و باعث مهر و عطوفت وی و همسرش گردد. مهریه مالیست که از طرف مرد به زن تملیک می شود (مانند پول، ملک و …) یا به نفع زن بر ذمه گرفته می شود. مانند این روایت که از امام باقر علیه السلام نقل شده است: زنی حضور پیامبر رسید عرض کرد: مرا شوهر دهید . پیامبر فرمود: کیست با این زن ازدواج کند؟ شخصی بلند شده و آمادگی خود را اعلام کرد پیامبرپرسید: برای مهریه چه داری؟ عرض کرد چیزی ندارم . فرمود: آیا چیزی از قرآن بلدی؟ گفت: بلی . فرمود: مقداری از قرآن را به عنوان مهریه یادش بده (تهذیب الاحکام، ج 7، ص 410). دادن مهریه برای مرد واجب شده است هرچند ناچیز باشد.اما متاسفانه این مهریه وسیله ای جهت چشم و هم چشمی و یا هردلیل دیگه  در دست خانواده عروس قرار گرفته و این مسئله باعث شده تا سن ازدواج بالا رود و غم و غصه جوانهای پاک مملکتمان را فرا بگیره!

چرا ما با این فرهنگی که برای خود درست کرده ایم زمینه گناه و افسردگی را در جامعه خود رواج می دهیم؟ متاسفانه بعضی از خانواده ها،دخترها رو به عنوان برده می پندارند که در مقابلش از طرف خانواده داماد مهریه های سنگین پیشنهاد می کنند و وقتی از آنها می پرسیم چرا اینقدر بالا؟!! در جواب می گویند : مهریه رو کی داده و کی گرفته؟!! اما این مسئله رو فراموش کرده اند که این مسئله زمانی رخ می دهد که طرفین زندگی خوب و با عشق و محبتی باهم داشته باشند که در این صورت طرفین تا آخر عمر در کنار یکدیگر زندگی خواهند کرد اما وقتی محبت و عشقی وجود نداشته باشه منجر به اختلاف و طلاق می شود که در هر دو صورت یا دختر هوس مبلغ بالای مهریه اش می کند ویا اگر طلاق گرفتند پسر باید مهریه ها رو تقدیم کند!! این محبت و عشق هم با مهریه بالا هرگز حاصل نمی شود چون مهریه کم باعث برکت زن است به طوری که امام صادق علیه السلام فرموده اند:«ان من برکة المراة قلة مهرها و من شؤمها کثرة مهرها – از برکت زن کمی مهریه اوست، و زیاد بودن مهریه، نشانه شوم بودن زن است (روضة المتقین، ج 8، ص 98) و طبق فرموده این امام همام، وقتی زن شوم بود دیگر محبت و عشق و صفا و صمیمیتی بین این دو همسر وجود نخواهد داشت و نهایتا طلاق و به اجرا گذاشتن مهریه!

 به خانواده های با این تفکر توصیه می کنم بروند سرانجام خانواده هایی که با مهر بالا شروع کرده اند رو مشاهده کنند. هرچند که از لحاظ مادیات مرفه باشند اما هیچ عشق و محبتی رو نخواهند داشت و بدانند که آخر این مسیر ناکجاآباد خواهد بود!! دنبال کردن این راه، به بن بست  برخورد خواهیم کرد.چگونه ممکن است وقتی شما به من بگویید این کوچه بن بست است من بگویم نه من با شما فرق می کنم و این کوچه برای من بن بست نخواهد بود.مشکل اینجاست که ما خودمان را تافته جدابافته از دیگران می دانیم؟ معصوم هرگز کلام بیهوده و ا ز روی هوا و هوس نمی زنند.دستورات قرآن و عترت در کنار هم سعادت بشر را به دنبال خواهند داشت.

به نظر من، خانواده هایی که مهریه را بالا می گیرند به نوعی یه پشتوانه ای برای دختر خود ایجاد می کنند که داماد فکر طلاق به سرش نزنه اما غافل از اینکه وقتی زنی برکت نداشته باشه، مرد به هرطریقی از وی جدا خواهد شد حتی به قیمت تحمل کردن زندان! به نظر من این دختر هیچ ارزشی، به دور از احساسات پسر، برای پسر ندارد که اینگونه و با این پشتوانه می خواهند مرد را از طلاق منصرف کنند. اگر دختری واقعا ارزشمندو نجیب باشد هیچ پسری اونو به قیمت جانش هم شده از دست نخواهد داد. پس نیازی به تعیین مهریه های سنگین از طرف خانواده دختر نخواهد بود. و به نوعی طبق حدیث فوق، ارزش و برکت زن در مهریه اوست!

در پایان خطابم به پدران و مادران گرامیست! که می دانم همه آنها سعادت و خوشبختی فرزندان خود را آرزو دارند اما غافل از اینکه تعیین اینگونه مهریه ها، هیچگونه سعادتی را برای آنها به همراه نخواهد داشت.پدر و مادر گرامی! دنیای مجازی(اینترنت) وسیله مناسبی جهت آسایش و آرامش و حتی محلی جهت بروزو  تسکین دردها و غمهای نهانیست که دختران و پسران پاک ما را فرا گرفته است. شاهد عرضم وبلاگها و سایتهاییست که قریب به اکثر نویسندگان آن جوانان 17 تا 35 سال است که با عکسها و نوشته هاو شعرهای عاشقی و  غم و اندوه و تنهایی آمیخته شده! و این نشان از این دارد که آنها در وجود خود گم شده ای را احساس می کنند که باید الان در کنار خود می دیدند اما دریغ از غم جدایی ;-(   !!! و این زنگ خطری برای شما خواهد بود تا این مسیر به بیراهه کشیده نشود به فکر چاره ای باشید و همانند خود که با صمیمیت زندگی رو شروع کرده اید برای دختران و پسران خود نیز چنین آرزویی داشته باشید هرچند که همینطور است اما باید متوجه باشیم که با مهریه های سنگین چنین چیزی حاصل نخواهد شد.

به امید روزی که تمام جوانان ما به خواسته دل خود برسند و آرزوهایشان را تحقق بخشند.

یک آشنایی در یکی از انجمنها میگفت از زمانیکه من دچار بیماری ام اس شدم به وجود خدا شک کردم. واقعا نمی دونم باید چه جوابی به اینگونه افکار باید داد. فقط می تونم بگم اگه به خاطر مشکلی که پیدا کرده، خدا رو عامل این مسئله می دونه چون به وجود خدا شک داره پس این مشکل ایشون ربطی به خدا نداره چون به اعتقاد ایشون خدایی نیست که باعث این مشکل شده باشه و باید تقصیرات رو بیندازه گردن طبیعت و یا هرچی توی این زمینه!! اون پیرعارف و عاشق دلسوخته، شیخ علی خیاط به شاگردانش می گفت: دلم برای خدا می سوزه که مشتریهاش کم هستند. امام حسین علیه السلام بیشترین مشتری رو داره. در خونه ایشون زیاد میرن اما در خونه خدا خیلی کم. امام حسین علیه السلام به خاطر خدا و دینش، امام حسین علیه السلام شد.(درست است که باید با وسیله به درگاه الهی برویم و آنها را واسطه قرار بدیم. نمونه عرض من در باب این مسئله این است که ما به خاطر امام حسین علیه السلام و عزاداری برای مصائب ایشون تا پاسی از شب بیدار می مانیم اما توجه ای به نماز صبح نداریم و به راحتی اونو قضا می کنیم).

چه زیبا فرمود امام راحل قدس سره که عالم محضر خداست در محضر خدا گناه نکنید.این زندگی ما چه زیبا میشد اگه خدا رو در همه جا حس می کردیم به خصوص در لحظات تنهایی و گناه و مطمئنا خداوند نیز بیشتر به ماتوجه می کرد و این رابطه مانند یه رابطه عاشق و معشوقی میشد که این رابطه رو به تمام دنیا و آخرت و متعلقاتش عوض نمی کردیم.در پایان باید بگم که خدا همه جا هست، حتی در کوچه های تنهایی خیالمان، حتی در جاده هایی که به ناکجاآباد منتهی میشه، حتی در کنار چاههایی که برای خود کنده ایم و این خداست که منتظردعوت بنده اش می مونه تا با کمال میل بگه: لبیک بنده من، لبیک. چون خداوند بیهوده بنده ای رو خلق نمی کنه که در گرفتاریها تنهایش بگذارد و این مشکل از ماست نه خداوند که خود را تنها می بینیم و این خداست که به خود ما به ما نزدیکتر است چون خودش فرموده: وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ-و ما از شاهرگ [او] به او نزديكتريم (ق/16) و چگونه می تواند به ما نزدیکتر نباشد در حالیکه فطرت و سرشت اصلی وجود ما همان روحیست که خداوند از خودش در قالب ما دمیده است: وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي – از روح خويش در آن دميدم(ص/72) .

و چه زیبا بود اگر می تونستیم عاشق خدا می شدیم، چون عشق به خدا دوستی با او نیست بلکه به یاد او بودنه! نه در شعار و حرف، بلکه در عمل. چه عملی؟ خودش به حضرت موسی علیه السلام فرموده با اقامه نماز به یادش باشد إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي – منم من خدايى كه جز من خدايى نيست پس مرا پرستش كن و به ياد من نماز برپا دار(طه/14) و در حدیث داریم که دروغ می گوید کسی که ادعای دوستی خدا رو دارد در حالیکه برای نماز شب بلند نمی شود! درست هم همین است کسی می تونه ادعا کند که خدا رو دوست دارد که در نیمه های شب از رختخواب گرم و نرم خود به عشق محبوب خود برخیزد و دو رکعت نماز عشق بخواند.

پس نهایتا خداوند همه جا هست، همین نزدیکیها، نیازی به جستجویش نیست، دنبال خدا نگرد.

اصلا بذارید شانس رو تعریف کنیم. واژه شانس، از کلمه لاتین chance به معنای بخت و اقبال وارد زبان فارسی شده و به هر پیامدی که مترقبه یا غیرمترقبه به سراغ افراد می آید و آنها را بهره مند و یا بی بهره می کنه به اصطلاح شانس می گویند و به کسی که بهره نیکی از آن برده خوش شانس و به کسی که بهره بد برده بدشانس اطلاق می کنیم.( ببخشید خرده نگیرینا این تعریف خودمه ;-)  ) خب همانطوری که مشخص شد این کلمه، لاتین است که وارد زبان ما شده یعنی از غرب وارد کشور ما شده و جا خوش کرده!!

خب در این پست قصد دارم عاملهایی که باعث خوش شانسی ما در زندگی می شوند و یا زمینه های بدشانسی رو فراهم می کنند برایتون معرفی کنم. اما قبل از معرفی نظر خودم در مورد شانس اینه که شانس، نه چیز ماورای طبیعت است و نه قانون طبیعت و نه هیچ چیز دیگه. اصلا شانسی با این اصطلاحی که به کار می بریم در زندگی ما وجود نداره. همانطوریکه قبلا گفتم این واژه لاتین است و از بیگانگان وارد زبان فارسی شده. بیگانگان و غربیهایی که اعتقادی به اراده و قدرت الهی و نقش آن در زندگی ندارند. شاید متوجه منظورم شده باشین! تمام اتفاقات خوب و بدی که در زندگی ما رخ می دهد بدون اراده و اذن خداوند نخواهد بود و خداوند به تمام آنها اشراف دارد حتی هیچ برگ درختی بدون اذن او نخواهد افتاد.

وَعِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لاَ يَعْلَمُهَا إِلاَّ هُوَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَا تَسْقُطُ مِن وَرَقَةٍ إِلاَّ يَعْلَمُهَا وَلاَ حَبَّةٍ فِي ظُلُمَاتِ الأَرْضِ وَلاَ رَطْبٍ وَلاَ يَابِسٍ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ

و كليدهاى غيب تنها نزد اوست جز او [كسى] آن را نمى‏داند و آنچه در خشكى و درياست مى‏داند و هيچ برگى فرو نمى‏افتد مگر [اينكه] آن را مى‏داند و هيچ دانه‏اى در تاريكيهاى زمين و هيچ تر و خشكى نيست مگر اينكه در كتابى روشن [ثبت] است (انعام/۵۹)

خب با این وجود اولین عامل در اصطلاح شانس در زندگی ما اراده و اذن خداونداست. بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَإِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُن فَيَكُونُ، [او] پديد آورنده آسمانها و زمين [است] و چون به كارى اراده فرمايد فقط مى‏گويد [موجود] باش پس [فورا موجود] مى‏شود ﴿بقره/۱۱۷﴾این خداوند است که روزی دهنده است و به هرکس بخواهد روزی اش رو فراخ می کند.با این وجود تمام عاملهای دیگر تحت سیطره عامل اول یعنی خداوند هستند چون همانطوری که قبلا عرض شد کارها بدون اذن خداوند صورت نمی گیرند.

و اینکه می گوییم هیچکاری بدون اراده خداوند انجام نمی شود و حتی بشر نیز قدرت تغییر در آن را ندارد غلو نکرده ایم چون خداوند از قول رسولش می فرماید: وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَفَرَأَيْتُم مَّا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرَادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كَاشِفَاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرَادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكَاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ، و اگر از آنها بپرسى چه كسى آسمانها و زمين را خلق كرده قطعا خواهند گفت‏خدا بگو [هان] چه تصور مى‏كنيد اگر خدا بخواهد صدمه‏اى به من برساند آيا آنچه را به جاى خدا مى‏خوانيد مى‏توانند صدمه او را برطرف كنند يا اگر او رحمتى براى من اراده كند آيا آنها مى‏توانند رحمتش را بازدارند بگو خدا مرا بس است اهل توكل تنها بر او توكل مى‏كنند (زمر/۳۸)

عامل دیگری که در خوش شانسی یا بدشانسی ما نقش داره انجام اعمال خیراست. کارهای نیک بازتابهایی در زندگی انسانها دارند. گاهی اوقات پیش میاد که فردی اصلا آدم خوبی نیست و ممکنه میان مردم به شرور بودن معروف باشه اما یه عمل خیر به ظاهر کوجکی انجام میده که باعث میشه خداوند مصیبت و بلایی که قرار بود برایش نازل شود ازش دور کنه و یا شاید زمینه هدایتش رو نیز فراهم کنه که در این مورد داستانهای زیادی وجود دارد. مانند رسول ترک. و یا حتی ممکن است فردی که خود نیازمند وام است به گرفتار دیگری بدهد یا شخصی از کسی قرض بخواهد و به کمک کند و به ایشون مهلت بدهد تا کاملا بتواند قرضش را پس بدهد و در پس گرفتن عجله نکند . که خداوند برایش چندبرابر می نویسد و به او خواهد داد 

إِن تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ. اگر خدا را وامى نيكو دهيد آن را براى شما دو چندان مى‏گرداند و بر شما مى‏بخشايد و خدا[ست كه] سپاس‏پذير بردبار است (تغابن/۱۷) که این چندبرابر شدن ممکن است در قالب برنده شدن در یک قرعه کشی بزرگ صورت بگیره. 

پس انجام کار نیک و خیر، شانس افراد رو افزایش میده و این کار خیر فقط صرف کمک به انسانها نیست بلکه حتی حیوانات نیز شامل میشود چون هیچ عمل خیری هرچندکوچک از خداوند پنهان نخواهد ماند. همچنین انجام اعمال بد و شر هرچند کوچک باشد ممکن است عامل بدشانسی ما شود و به طور قاطع می گویم که تمام عاملهای بدشانسی ما خود ما هستیم یا در اصطلاح هرکه بد کند به خود کند و خداوند نقشی در آنها ندارد.وَمَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُو عَن كَثِيرٍ. و هر [گونه] مصيبتى به شما برسد به سبب دستاورد خود شماست و [خدا] از بسيارى درمى‏گذرد (شوری/۳۰).

حضرت علی علیه السلام نیز می فرمایند: بنده اراده می کند و خداوند تقدیر می کند. اگر اراده بنده خیر بود، خداوند نیز تقدیر خیر خواهد کرد و اگر بد بود تقدیرش نیز بد خواهد بود. به طور کلی عاملهای خوش شانسی و بدشانسی رو می توان به صورت زیر بیان کرد:

1- اراده و اذن خداوند

2- انجام اعمال خیر و شر.

3- امتحان الهی: گاهی اوقات خداوند مصیبت و بلایی رو برای کسی نازل می کند و حتی ممکن است فرد را غرق در نعمت قرار دهد جهت پس دادن آزمایش و امتحان. که این مصیبتها و نعمتها به چشم ظاهر مردم، به خوش شانسی و بدشانسی جلوه می کنند. چون مردم فقط ظاهر قضیه رو شاهد هستند.

4- واگذاشتن افراد به حال خود: گاهی اوقات نیز پیش می آید که کسی هیچ عمل خیری انجام نمی دهد بلکه اصلا معاد و خداوند نیز قبول نداشته باشد با اینحال شانس زندگی برایش رو آورده است. این افراد را خداوند آنها به حال خود واگذاشته است چون به هیچ طریقی هدایت نشده اند و خداوند بنا به وعده ای که داده است هرکس دنیا را بخواهد به آنها خواهد داد به آنها نیز داده است اما با مرگ آنها عذاب و گرفتاریهاشون شروع خواهد شد.

و کلام آخر این آیه شریفه است که زمینه شانس و یا بدشانسی رو نیز معرفی کرده است:

لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِّن بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلاَ مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَالٍ. براى او فرشتگانى است كه پى در پى او را به فرمان خدا از پيش رو و از پشت‏سرش پاسدارى مى‏كنند در حقيقت‏خدا حال قومى را تغيير نمى‏دهد تا آنان حال خود را تغيير دهند و چون خدا براى قومى آسيبى بخواهد هيچ برگشتى براى آن نيست و غير از او حمايتگرى براى آنان نخواهد بود ﴿رعد/۱۱﴾

متاسفانه با شروع شدن امتحانات پایان ترم، حدود دو هفته ای نتوانستم وبلاگم را بروز کنم و از شما دوستان عزیز واقعا عذر می خواهم، اکنون هم که در میان امتحانات به سر می برم یه فراغت خاطری حاصل شده، آمدم تا دینم را ادا کنم امیدوارم که مورد توجه و قبول شما دوستان واقع شود.

همانطوریکه می دانیم همه ما خطاکاریم و خواسته یا ناخواسته مرتکب خطا می شویم و آغشته به گناه و معصیت الهی هستیم و زیاد هم در مورد راهها و توصیه ها و پندها و نصیحهایی جهت دوری از گناهان شنیده باشیم و این مسئله شاید دغدغه افکارما باشد که چه کنیم که مرتکب گناه و معصیت الهی نشویم؟ چرا با وجود 124000 پیامبر که برای هدایت و رساندن بشر به کمال وسعادت ،از ناحیه خداوند رحمان آمده اند بی توجه ایم و باید به حرف یک فرد رانده شده از درگاه الهی، یعنی شیطان، گوش فرا دهیم و خالق خود را معصیت نماییم؟!!

اگر خوب به موعظه ها و پندها دقت کنیم همه جنبه بازدارندگی دارند و راهی را نشان داده اند که با جدی گرفتن آن توصیه ها، مرتکب گناه نشویم که اکثرا به علت ضعیف النفس بودنمان، بازهم مرتکب می شویم مگر اینکه خود خداوند لطف و رحمتش را شامل حالمان کند که یک انقلاب درونی، برایمان ایجاد شود که بتوانیم خود را از منجلاب گناه نجات دهیم.

یکی از این مواعظ، توصیه هایی است امام حسین علیه السلام به پیروان خود داشته اند: و آنهم اینکه در سرگذشت دیگران که پیش از این در دنیا بودند و در رفاه و آسایش زندگی می‏کردند تأمل کنند و همواره به یاد مرگ باشند چرا که این کار انسان را از گناه باز می‏دارد. آن‏حضرت می‏فرمایند: «ای فرزند آدم، کمی اندیشه کن و به خطاب به نفس خود بگو: پادشاهان و صاحبان دنیا و جهان‏داران گذشته کجایند؟ آنهایی که شهرها بنا کردند و نهرها را جاری کردند و… و سرانجام با بی‏میلی از همه آنها جدا شده، از دنیا رفتند و همه را برای دیگران به ارث گذاشتند. ما هم روزی مثل آنها همه چیز را به دیگران وا گذاشته، به آنها خواهیم پیوست. ای فرزند آدم، هنگامی را به یاد آور که با مرگ دست و پنجه نرم می‏کنی و در قبر پهلو به زمین می‏گذاری و در پیشگاه خدا تمام اعضای بدنت علیه تو گواهی خواهند داد و رازهای پنهان آشکار شده، ترازوهای عدالت برقرار می‏شود».

آنچه امروز می خواهم برای شما بگویم، توصیه ها و مواعظی از این قبیل نیست، برخلاف تمام این مواعظ که می گویند گناه نکنیم و ما را از آتش و عذاب الهی می ترسانند،می خواهم یک راهی را به شما دوستان و کسانی که مانند من نمی توانند خود را گناه کردن نجات دهند نشان بدهم که بتوانید بدون هیچ دغدغه و بدون اینکه برای شما گناهی نوشته شود و شما را در آتش و عذاب اخروی و دنیوی گرفتار نماید، گناه خود را مرتکب شوید و آزادانه و هرطوریکه دوست دارید زندگی نمایید. فقط باید چند کاری که برایتان معرفی می کنم را انجام دهید بعد از آن هرچه خواستید و توانستید مرتکب شوید حتی قتل و زنا و شرک و… که از بزرگترین گناهان هستند.

شاید تعجب کنید که مرا چه شده است که اینگونه دم می زنم و شما را به راهی آزاد جهت انجام گناه فرا می خوانم بدون اینکه گناهی برای شما بنویسند.یا شاید تصور کنید فشار امتحانات بر من وارد شده که نمی توانم خود را کنترل نمایم و مرا دیوانه نموده است؟!!اما توصیه می کنم عجله نکنید و تا آخر بخوانید و خود قضاوت کنید و آنرا آخرین دارویی بدانیدکه می تواند خیال شما را آسوده نماید.

اما آن کارها کدامند؟ پس خوب دستورالعمل زیر را به کار برید و هرچه خواستید مرتکب شوید و خداوند نیز با شما کاری نخواهد داشت و از عذاب او در امان خواهی ماند! خود را هم ناراحت نکنید فقط 5 کاراست و از توضیح بیشتر در مورد آنها پرهیز می کنم چون خود گویا هستند. اما….

کاراول: روزی خدا را نخور و هر چه می خواهی گناه کن.
کاردوم: از ولایت خدا بیرون رو و هر چه خواستی گناه کن.
کارسوم: در جایی گناه کن که خدا تو را نبیند.
کارچهارم: به هنگام مرگ نگذار حضرت عزرائیل جانت را بگیرد و هر چه خواستی گناه کن.
کارپنجم: وقتی مالک دوزخ تو را به آتش می اندازد، داخل آتش نرو، آن وقت هر گناهی خواستی انجام ده.

مشاهده کردین می شود گناهی را آزادانه مرتکب شد!!! درست حدس زدین ا ین راهها را امام حسین علیه السلام به فردگناهکاری که نمی توانست در مقابل گناهان و معصیت، صبر نماید توصیه نموده اند. اگر شما هم مانند من صبر در برابر معاصی ندارین اگر توانستید این کارها را انجام دهید و بعد مرتکب گناه شوید. اگر می گویید این کارها ممکن نیست پس چرا در محضر خدا و با ارتزاق روزی خدا و بروی ملک خدا مانند آب خوردن مرتکب گناه می شویم؟!!!!

اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا

همانطوریکه می دانیم سن ازدواج در کشور ما بنا به دلایلی رو به رشد است و هرسال دارد بالاتر می رود و این روند رو به رشد بنا به دلایل و بهانه هایی مثل: مهریه های سنگین، تورم، تحصیل، عدم شغل و درآمد، مادیات و… ممکن است در افکار خانواده های امروزی ما به وجود آمده باشد. هرچند که ممکن است وجود این بهانه ها، درست باشد اما حل این مشکل برمی گردد به  طرز تفکر  خانواده ها. آنها هستند که باید ضمن برداشتن این موانع، زمینه ازدواج فرزندان و سعادت و خوشبختی آنها را فراهم نمایند و مشکلاتی که در بالا مطرح کرده ام دلیل بر این بی توجهی نیست.ذخیره ثواب الهی و خرید سعادت دو دنیا فقط نماز و روزه و… نیست بلکه حل مشکلات دیگران به خصوص در امر ازدواج نیز از عبادات است و مورد لطف و رحمت الهیست همانطوریکه امام صادق علیه السلام می فرمایند:کسی که مجردی را تزویج کند و امکان ازدواج او را فراهم نماید از کسانی است که در قیامت‏خداوند به آنان نظر لطف می‏کند. (وسائل الشیعه، ج 20، ص 45). و همچنین امام کاظم علیه السلام می فرمایند:سه دسته در روز قیامت، روزی که سایه و پناهی جزء سایه خداوند نیست، در سایه و پناه خدا هستند:

1-مردی که زمینه ازدواج برادر مسلمانش را آماده نماید.
2- مردی که (به برادر مسلمانش خدمت کند.)
3-کسی که سر برادر مسلمانش را بپوشاند.(وسائل الشیعه، ج 20، ص 46)

در این زمینه احادیث فراوانی در فضیلت ازدواج و حل مشکل جوانان در این امر مقدس، وارد شده است که در این بحث ما نمی گنجد. در این مبحث به یکی از این بهانه ها که همان عدم شغل و درآمد است می پردازم. ممکن است برای یک جوان پیش آید که عدم شغل و درآمد را بهانه قرار داده باشد یا اینکه از طرف خانواده دختر، نسبت به این مسئله بهانه گیری شود و  به همین خاطر، دو جوان را در مضیقه گذاشته و ازدواج آنها را به تاخیر اندازند. هرچند که وجود شغل و درآمد در زندگی یه امر ضروری به نظر می رسد اما عدم ازدواج به خاطر آن اصلا شایسته نیست و این نشاندهنده ضعف آن خانواده در ایمان و عدم اعتقاد آنها به رزاقیت خداوند است چون خداوند خود را اینگونه توصیف کرده است: إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ، خداست كه خود روزى بخش نيرومند استوار است (ذاریات/58) قدرت روزی دهندگی از آن خداوند است و نباید در آن شک کرد و هرآنچه ما به دست خواهیم آورد از جانب اوست نه تلاش و کار ما! هرچند که خداوند در صورتی روزی ما را خواهد رساند که ما در سعی و تلاش به دست آوردن آن باشیم که این بحث جدایی می طلبد. اما این مسئله در مقوله ازدواج به گونه دیگریست و در این مبحث به نکته دیگری می خواهم اشاره کنم. حال که پی برده ایم روزی دهنده و قدرت رزاقیت از آن خداست، همین خداوند نیز اینگونه فرموده اند: وَأَنكِحُوا الْأَيَامَى مِنكُمْ وَالصَّالِحِينَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَإِمَائِكُمْ إِن يَكُونُوا فُقَرَاء يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ، بى‏همسران خود و غلامان و كنيزان درستكارتان را همسر دهيد اگر تنگدستند خداوند آنان را از فضل خويش بى‏نياز خواهد كرد و خدا گشايشگر داناست (نور/32). در این آیه شریفه خداوند امر به ازدواج و عدم ترس از فقر و نداری کرده است و خود وعده داده است که آنها را به فضل و کرم خود بی نیاز می کند و برعکس این تنها چیزیست که خانواده ها را نسبت به عدم ازدواج جوانها، به ترس انداخته است که همانطوریکه قبلا نیز عرض کردم نشان از ضعف ایمان و عدم توجه به قدرت و توانایی خداوند در وفای به عهد خود است. هرچند که بشر برای کسب روزی باید تلاش کند اما در مسئله ازدواج خداوند خود تضمین کرده  که شما پسران و دخترانتان را همسر بدهید و از روزی و فقر آنها نترسید که خود ضامن روزی آنها هستم.  در همین زمینه  امام صادق علیه السلام می فرمایند:هر کس از ترس فقر ازدواج نکند نسبت‏به لطف خداوند بدگمان شده است. چرا که خداوند می‏فرماید: اگر آنان فقیر باشند خداوند از فضل و کرم خود بی نیازشان می‏کند.(من لا یحضره الفقیه، ج 3، ص 251).

داستان معروفیست که جهت یادآوری عرض می کنم. روزی جوان فقیری آمد خدمت رسول الله صلی الله علیه و آله و از فقر خود شکایت کرد. حضرت به او فرمود برو ازدواج کن. جوان متعجب شد و به خود گفت شاید حضرت حواسشان جای دیگریست.  دوباره فردای آنروز آمد و همان شکایت را عرضه داشت دوباره حضرت به او امر کرد که ازدواج کند این کار را سه دفعه تکرار نمود. جوان به خود گفت شاید در فرمایش حضرت نکته ایست که سه بار اینگونه می فرمایند. جوان رفت و زمینه ازدواج خود را فراهم نمود و به همین خاطر خداوند زمینه شغل و درآمد را برای او فراهم نمود و از فقر نجات یافت. به عقیده من شخصی که به دنبال کار و شغلی می گردد اگر متاهل باشد زودتر به خواسته اش می رسد تا یک فرد مجرد. اما در مورد این بی توجهی خانواده ها در مورد رزاقیت خداوند باید به آنها یادآور شد که خداوندی که خالق این زمین و آسمان و هرآنچه در درون آن است هرگز خلف وعده نمی کند چون وَعْدَ اللَّهِ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ، وعده خداست‏خدا وعده‏اش را خلاف نمى‏كند ولى بيشتر مردم نمى‏دانند(روم/6). و واقعا هم همین است أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَند یعنی اکثرا نمی دانند اگر می دانستند شغل و درآمد جوان را بهانه نمی کردند. اما در پایان این نکته ظریف را یاد آور شوم که خداوند فرموده اند اکثر مردم نمی دانند نه همه مردم پس یه اقلیتی هستند که می دانند پس چرا شما جزء این اقلیت نباشید؟

به امید روزی که جوانان عزیز ما بدون هیچ مشکلی با ازدواج کردن کانون خانواده را گرم نمایند. ان شاء الله.

خداوند انسان را آفرید و آنرا خلیفه خود بروی زمین قرار داد و بر تمام موجودات برتری بخشید. به او هم خصلت حیوانات مثل شهوت و… داد و هم خصلت فرشتگان یعنی عقل. و این بدین خاطر بود که انسان را بر سر دوراهی شهوت و عقل قرار دهد و بیازماید تا برایش ثابت شود که در کدام دسته قرار دارد حیوان یا فرشته!!

خداوند  سه نوع وجود یا نفس را در انسان گذاشت یکی خصلت حیوانات که به نفس اماره تعبیر می شود و یکی هم وجدان یا همان نفس لوامه و دیگری نفس مطمئنه که با وجود آن در انسان، ایشان شایسته مقام خلیفه اللهی خواهد شد. مقامی که خود خداوند به خلیفه خود فرموده اند دست تو دست من خواهد بود. یعنی به غیر از خدایی خدا، قدرتش را در اختیارش قرار خواهد داد.

در آغاز تکلیف در درون انسان، فقط دو نفس اماره و لوامه وجود دارند و بین نفس اماره و نفس لوامه یعنی همان وجدان کشمکشهایی وجود خواهد داشت و انسان مخیر است که به حرف هرکدام از آنها توجه نماید دیگری را بر زمین زده و حتی تا نابودی پیش خواهد برد. به همین خاطر است کسانی که برای اولین بار مرتکب جرمی میشوند با دلهره و ترس انجام می دهند اما وقتی آن گناه را تکرار کردند برایشان عادی می شود. این نشان دهنده این است که نفس اماره بر لوامه و وجدان انسان غلبه کرده است.

نفس اماره همان نفسی است که انسان را به بدیها و خصلتهای حیوانی دعوت می کند همانطوریکه قرآن کریم از زبان حضرت یوسف(ع) فرموده اند: ( وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلاَّ مَا رَحِمَ رَبِّيَ إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَّحِيمٌ(53/یوسف)و من نفس خود را تبرئه نمى‏كنم چرا كه نفس قطعا به بدى امر مى‏كند مگر كسى را كه خدا رحم كند زيرا پروردگار من آمرزنده مهربان است. )

نفس لوامه همان وجدان انسان است همانیست که انسان را ملامت می کند و از بدیها باز می دارد و اگر مرتکب بدی شد او را سرزنش می کند که خداوند در سوره قیامت آیه دوم برای اینکه ثابت کند قیامت حق است به آن قسم خورده است: ( وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ(2/قیامت) و سوگند به نفس لوامه و وجدان بيدار و ملامتگر كه رستاخيز حق است).

اما سومین نفسی که در انسان قرار داده شده و در آغاز تکلیف خودنمایی نمی کند همان نفس مطمئنه است و تا زمانی که نفس اماره وجود دارد این نفس در انسان ظهوری ندارد بلکه وظیفه نفس لوامه است که با اماره بجنگند و او را مغلوب نماید و زمینه وجود وحضور این نفس مطمئنه را فراهم سازد. اگر چنین شد انسان به مقام خلیفه اللهی خواهد رسید همان مقامی که دست او دست خدا چشم او چشم خدا و…. و جایگاه او خلد برین و بهشت الهیست به طوریکه در سوره فجر به آن اشاره شده است:  ( يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ﴿27﴾ ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً﴿28﴾ فَادْخُلِي فِي عِبَادِي﴿29﴾ وَادْخُلِي جَنَّتِي﴿30﴾ اى نفس مطمئنه(27) خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد(28) و در ميان بندگان من درآى (29) و در بهشت من داخل شو(30))

در وجود انسان یا جای نفس اماره است و یا جای مطمئنه. هر دو با هم جمع نمی شوند و این انسان است که خود اختیار می کند که به دستور نفس اماره گوش فرا دهد و همانند حیوانات زندگی کند و یا اینکه به کمک نفس لوامه بشتابد و زمینه ایجاد نفس مطمئنه را فراهم نماید و به مقام قرب الهی برسد.

در ماه پر خیر و برکت، یعنی رمضان المعظم به سر می بریم. ماهی که در رحمت خداوندی بروی بندگان باز است و دست و پای شیاطین را قفل و زنجیر زده اند تا در این ماه مبارک دسترسی به بندگان خدا نداشته باشند و بندگان بتوانند دراین ماه مغفرت، توبه نموده و بر قدرت و تحکم نفس لوامه خود بیافزایند تا بتوانند محکمتر و قویتر با وسوسه های شیاطین مقابله نمایند. اما سوال اینجاست که چرا با وجود در اسارت بودن شیاطین، هنوز گناهکاران، روزه خوارانی وجود دارند که به گناه خود ادامه می دهند و نسبت به این ماه پربرکت بی اعتنا هستند؟ جواب روشن است. درست است که شیاطین تسلطی ندارند اما آنها کودکانی در وجود انسانها و بندگان خدا تربیت کرده اند که کار شیطانی انجام می دهند که همان نفس اماره هستند.

شیطان انسان را فقط دعوت به گناه و نافرمانی خداوند می کند و این انسان است که با اختیار خود این دعوت را استجابت نموده و یا اینکه رد نماید. مثل این است که بگوییم شخصی شما را دعوت به مهمانی کرده است دیگر اختیار با خود شماست که دعوت مهمانی ایشان را قبول کنید یا نه!!  همان طوریکه شیطان در جواب کافران و گناهکارانی که او را باعث گمراهی و گناه خود می دانند، این چنین می دهد: ( وَقَالَ الشَّيْطَانُ لَمَّا قُضِيَ الأَمْرُ إِنَّ اللّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَوَعَدتُّكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ وَمَا كَانَ لِيَ عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ إِلاَّ أَن دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِي فَلاَ تَلُومُونِي وَلُومُواْ أَنفُسَكُم مَّا أَنَاْ بِمُصْرِخِكُمْ وَمَا أَنتُمْ بِمُصْرِخِيَّ إِنِّي كَفَرْتُ بِمَآ أَشْرَكْتُمُونِ مِن قَبْلُ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿22﴾ و چون كار از كار گذشت [و داورى صورت گرفت] شيطان مى‏گويد در حقيقت‏خدا به شما وعده داد وعده راست و من به شما وعده دادم و با شما خلاف كردم و مرا بر شما هيچ تسلطى نبود جز اينكه شما را دعوت كردم و اجابتم نموديد پس مرا ملامت نكنيد و خود را ملامت كنيد من فريادرس شما نيستم و شما هم فريادرس من نيستيد من به آنچه پيش از اين مرا [در كار خدا] شريك مى‏دانستيد كافرم آرى ستمكاران عذابى پردرد خواهند داشت.(22/ابراهیم)).

اگر این تشبیه را در مورد شیطان و انسان و نفس اماره به کاربریم بی جا نخواهد بود و آن اینکه: انسان را پدر و نفس اماره را کودک و فرزند آن پدر و شیطان را بستنی فروش، یا بادبادک فروش یا پفک فروش …. فرض کنیم. پدری که همراه فرزندش در خیابانها گذر می کند و به یک بستنی فروشی می رسند که بستنی ها را خوشمزه معرفی می کند(چون شیطان فقط دعوت می کند و گناه و انجام آنرا برای انسان و در نظر او زیبا جلوه می دهد. ) و  بر اشتهای کودک می افزاید و کودک را وامی دارد که بر پدر فشار بیاورد تا به خواسته او عمل بپوشاند و آن بستنی را بخرد. ( چون هرچه ما می کشیم از دشمن درون است نه بیرون. این نفس اماره است که بر انسان فشار می آورد تا مرتکب گناه زینت داده شده شیطان شویم) و اگر آن پدر به حرف کودکش عمل کند آن کودک به خود جرات بیشتری می دهد تا بتواند خواسته خود را برپدر تحمیل کند. ( مانند همان است که اگر به نفس اماره توجه نماییم جرات بیشتری بر گناه پیدا خواهد کرد.)

و وظیفه ما در ماه مبارک رمضان این است بتوانیم با نفس اماره بجنگیم و آنرا نابود سازیم. چون این تنها فرصتیست که خداوند در ماه پرخیر و برکت در اختیار بندگان گذاشته است. و هرکس توانست خوش به حالش وگرنه بعد از ماه رمضان دوباره همان آش است و همان کاسه. همان شیطان است و وعده های زینت داده اش و چه سخت است فرار کردن و گذشتن از لذتهای دنیوی و پوچ.

پس دوستان بیایید، در این ماه مبارک رمضان، مواظب این نفس اماره باشیم.

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود ——— به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

خواهشمندم تا آخر مطالب را بخوانید، از اینکه زیاد ادبی نمی نویسم عذر می خواهم.

چرا ما همیشه میخواهیم از حقایق تلخ فرار کنیم؟ چرا نمی خواهیم باور کنیم روزی باید همه چیز رو بگذاریم و برویم!! چرا وقتی اسمی از مرگ می آید به تلخی ازش نام می بریم و سعی می کنیم اصلا بهش فکر نکنیم؟ چرا مرگ رو فقط برای دیگران می بینیم و خود از آن غافلیم؟ چرا وقتی کسی اسمی از مردن میزنه میگیم ان شاء الله بعد از 120 سال؟!! چرا خودمونو با این حرفها گول می زنیم. 120 سال هم که چیزی نیست میلیونها سال گذشته می خواهیم 120 سال نگذره؟

میانگین عمر انسان در این زمان حدود 70 سال است. شما چند سال دارین؟ 20سال، 30سال،40 سال و یا 50 سال؟ اگه از شما بپرسند این عمر شما چگونه گذشت چی میگید؟ حتما جوابتون اینه که مثل باد یا مثل برق و خیلی سریع و یا اینکه اصلا متوجه نشدم. شما دوست عزیز 20 ساله یا 30 ساله و یا… یه کم فکر کن ببین این عمر چقدر طول کشیده قطعا بدون که اگه قرار هم باشه 70 سال و ان شاء الله هم 120 سال عمر کنی خیلی زود و مثل هم برق و یا بادی که قبلا گفتی خواهد گذشت. چرا باید خودمونو با این حرفها فریب بدیم.

شاید بپرسید جعفری تو هم وقت گیر آوردیا، کاممونو تلخ کردی؟ باید بگم چرا نباید به سرمنزل اصلیمون فکر کنیم. آخرش که چی؟ بالاخره شتریه که در خونه هرکسی می خوابد و هیچ کس هم از آن در امان نیست. حتی اگر در ساختمانهای مستحکم و تودرتو هم قرار گرفته باشیم بالاخره روزی مرگ گریبان ما را خواهد گرفت.(كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ(انبیاء/35)هر نفسى چشنده مرگ است و شما را از راه آزمايش به بد و نيك خواهيم آزمود و به سوى ما بازگردانيده مى‏شويد) هیچ نفسی از دست مرگ در امان نیست و قرار هم نیست که حتما پیرشویم عمر دست خداست بعضیها در همان آوان تولد بعضیها در کودکی و جوانی و بعضیها هم در سن کهولت این طعم را خواهند چشید.پس هرلحظه باید خودمونو برای مرگ آماده کنیم. این دنیا جای ماندن نیست حالا شما ممکن است خوشتون نیاید که بروید این دلیل نمیشه که شما را نبرند. حضرت ملک الموت به هیچ کس امان نمی دهد. دنیا همانند پلیست که باید از روی آن بگذریم تا به سرمنزل مقصود برسیم نه اینکه روی این پل چادر بزنیم و وطن خود کنیم. وطن ما جای دیگریست. حدود حداکثر 120 سال قرار است در این دنیا دوام بیاریم و تا ابد در آخرت و سرمنزل اصلی هستیم یک انسان عاقل و خردمند هرگز دلش را به این 120سال خوش نمی کند بلکه در این مدت عمر سعی می کند توشه و آذوقه ای برای خود فراهم کند که اگر دستش از دنیا کوتاه شد دیگر هیچ امید برگشتی نیست که توشه برای خود تهیه نماید.

“حَتَّى إِذَا جَاء أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ*لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا وَمِن وَرَائِهِم بَرْزَخٌ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ(مومنون/99و100)تا آنگاه كه مرگ يكى از ايشان فرا رسد مى‏گويد پروردگارا مرا بازگردانيد*شايد من در آنچه وانهاده‏ام كار نيكى انجام دهم نه چنين است اين سخنى است كه او گوينده آن است و پشاپيش آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته خواهند شد.”

چرا از یاد مرگ غافلیم؟ چون از مرگ می ترسیم. چون نمی دانیم بعد از مرگ چه سرنوشتی در انتظار ماست. این کاملا به نوع عمل و رفتار ما در این دنیا بستگی داره! “مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ(جاثیه/15) هر كه كارى شايسته كند به سود خود اوست و هر كه بدى كند به زيانش باشد سپس به سوى پروردگارتان برگردانيده مى‏شويد”

خب این عمل صالح چیست؟ آیا همان تهمت زدن است؟ همان غیبت کردن است؟ همان کلاه سر مردم گذاشتن است؟ آیا مردم آزاری و رعایت نکردن حقوق دیگران است؟ آیا نگاه به نامحرم است؟ آیا به خاطر دنیا، همه چیز و همه کس را زیرسوال بردن است؟ (أُولَئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ (آل عمران/22) آنان كسانى‏اند كه در [اين] دنيا و [در سراى] آخرت اعمالشان به هدر رفته و براى آنان هيچ ياورى نيست )مشکل ما اینست که چنان در دنیا غرق شده ایم و نمی خواهیم باور کنیم که روزی از دنیا باید رفت و شیطان هم با وعده های پوچ چنان این دنیا را در چشمان ما زینت داده است که همه چیز را فراموش کرده ایم.

آمدن ما به این دنیا برای چی بود؟ آیا آمده ایم تا دنیا را با این علوم و تکنولوژیها پر کنیم؟ آیا آمدیم تا به شکم و شهوت خود برسیم و اگر مانعی برای برای خودخواهی خود دیدیم کل نظام رو زیر سوال ببریم و مورد هجمه و حمله قرار دهیم.؟خب اگر آمده ایم تا همچون ادیسونها، ابن سیناها، نیوتنها، انشتینها و…. برای جامعه بشری گامی برداریم و بابی از علوم دنیا را بروی مردمانش باز کنیم هرچند که مزد آن نزد خدا محفوظ است اما اگر برای خدا نباشد هیچ است. تمام این اعمال و رفتار ما برای دنیاست اما برای منزلگاه ابدیمان چه کرده ایم؟

فاصله بین تولد تا مرگ خیلی کم است و در این دنیا به مسابقه ای فرا خوانده شده ایم تا بتوانیم جهت کسب توشه برای سرای ابدی و جاودانه به فعالیت بپردازیم و هرکس عمل خیر و صالحش بیشتر باشد رستگار است (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَاسْجُدُوا وَاعْبُدُوا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ(حج/77)اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد ركوع و سجود كنيد و پروردگارتان را بپرستيد و كار خوب انجام دهيد باشد كه رستگار شوید)و آنکس که از این امر غافل ماند و به فکر اقامت دائم بود بدا به حالش که بدمنزلگاهی منزل اوست.(فَادْخُلُواْ أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا فَلَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ(نحل/29) پس از درهاى دوزخ وارد شوید و در آن هميشه بمانيد و حقا كه چه بد است جايگاه متكبران)

فتوبوا الی الله جمیعا لعلکم تفلحون

اگر خوب در بعضی از روزنامه ها، سایتهای سیاسی و حتی سایتها و وبلاگهای شخصی دقت کرده باشید مطالبی رو در مورد مشکلات معیشتی مردم از قبیل تورم، بیکاری و…. مطرح کرده اند. خب من در اینجا نمی خواهم منکر وجود اینگونه مشکلات در سطح جامعه باشم و همه اینگونه مشکلات را قبول دارم ولی به نظر من شخصی که اینگونه مسائل را مطرح می کند باید حداقل یه راه حل و یه پیشنهادی نیز برای حل آن معضل نیز مطرح بکنه مثل سایت آفتاب. خب بعضی از این سایتها راه حل دارند اما مغرضانه عمل می کنند، دلیلش هم عرض می کنم و بعضی از سایتها و وبلاگها نیز جاهلانه عمل می کنند. بعضیها هم که سرشون درد می کنه واسه اینگونه مسائل!! شاید به خاطر افزایش بازدید کننده یا مغرضانه یا جاهلانه و یا هرچیز دیگه… از دوست خوبم آقا مجید مهرتاش که وجود من در اینجا مدیون ایشون هستم نیز متوجه شدم که وبلاگهایی که در داشبورد برترین وبلاگ امروز یا بالاترین مطلب هستند به خاطر بازدید و آمار بالای آنهاست که اکثرا نمونه بارز اینگونه وبلاگهاست.

هرچند که وجود مشکلات در این مملکت را نمی شود منکر شد اما نقش دشمنان این مرز و بوم در ایجاد اختلاف بین اقشار مردم و از وجود این مشکلات دارند از آب گل آلود ماهی می گیرند و متاسفانه برخی از روزنامه و سایتها و وبلاگها نیز دارند به نوعی به دشمنان کمک می کنند هرچند که ممکن است برای دلسوزی مطرح کنند اما این راهش نیست!!

مشکلات جامعه ما فراتر از اینهاست و بالاترین مشکلی که وجود دارد و اکثرا به آن دقت نمی کنند و یا شاید به فکرشان خطور نمی کند این است که هر فردی یا هرحزبی از اون روستایش بگیر تا کل کشور، می خواهند خان دیگران باشند. (البته مسئولین مربوطه و حتی زیرمجموعه های آن دولت یا حزب) میخواهند خود را مطرح کنند. با وجود اینکه می توانند برای حل این معضلات راه حلی بدهند اما می خواهند طرف را از دور خارج کنند و بگویند که ما سرتریم.

چرا وقتی در چین تصمیم می گیرند کل سیستم آموزش و پرورششان را تغییر بدهند تمام افکار زیرمجموعه در کل کشور نیز به همان سمت تغییر می کند و هماهنگ می شوند و همان برنامه تغییر را اعمال می کنند؟ اما وقتی در ایران یک برنامه یا اعتباری رو تخصیص می دهند تا به پایین می خواهد برسد کلی چرخ می خورد و تغییر و تحول ایجاد میشه و آنچه که مدنظر مسئولین بالا بوده اجرا نمیشه واگر بشه به طور ناقص اجرا میشه؟ دلیلش هم به خاطر مشکلیست که عرض کردم.

چرا ما همیشه نیمه خالی لیوان رو می بینیم؟ چرا با وجود این تکنولوژیهایی که بدست آورده ایم فقط چشممون مشکلات شکم مردم رو می بینیم و به اون آب و تاب میدیم؟ هرچند که باید تمام مشکلات به خصوص مشکلات معیشتی مردم توجه کرد اما این دلیل نمیشه که چشممون رو بروی این پیشرفت ببنیدیم. مگر پیشرفت هسته ای ما که خواب را از چشم دشمنان گرفته و آنها را به تعجب واداشته و هر روز دارند سنگ اندازی می کنند کم مسئله ایست؟ مگر همین پیشرفت ما در زمینه موشک ماهواره بر مسئله کوچکیست؟ و حتی در زمینه های دیگر مثل پزشکی و علمی و… آیا می دانید در صنایع دفاع به چه سلاحها و پیشرفتهایی دست یافتیم که اصلا به فکر دنیا نرسیده است بطوریکه که هیچکدوم از آنها رونمایی نشده فقط به خاطر اینکه ممکن است از نحوه عمل آن آگاه شوند و کپ بزنند.

همانطوریکه می دانید کشور ژاپن که از نظر علم و تکنولوژی حرف اول توی دنیا رو می زنه بعد از بمباران هسته ای آمریکا که حدود بیش از 400.000 نفر تلفات دادند، حدود 50 سال طول کشید تا کشورش را بازسازی کنه اما در ایران چی؟ قبل از انقلاب که تحت سلطه آمریکا و انگلیس بودیم و هرچی داشتیم اونا بالا می کشیدند و مردم در فقر و بدبختی زندگی می کردند بعد از انقلاب هم که دلسوزترین مسئولین را ترور کردند و جنگ 8 ساله به ما تحمیل شد( و تعداد کشتگان ما تقریبا بیش از 400.000 نفر بود آماری نزدیک به آمار کشتگان ژاپن.)بطوریکه تمام همت ما شده بود جنگ و دفاع. بعداز جنگ هم دولت کارش بازسازی و سازندگی بود و عملا دست ما رو روی پیشرفت بسته بود بعد از جنگ هم که تحریمهای مختلفی به اهمال شد و همین تحریمها بود که ما را واداشت که یه فکری به حال خود برداریم و کشور را به چنین وضع کنونی برسانیم. یعنی بعد از انقلاب حدود 15سال عملا نتونستیم کار خاصی انجام دهیم و فقط می ماند این 15سال اخیر که تونستیم خودمونو به کشورهای پیشرفته دنیا با این تکنولوژیها نزدیک کنیم. آیا اینگونه مسائل به چشم برخیها نمی آید؟

میدونید مشکل کجاست؟ همیشه خراب کردن آسانتر از ساختن است. همیشه آبرو ریختن از جمع کردن عزت و آبرو راحتتره. همیشه تبلیغات منفی زودتر در جامعه جا می افتد تا وجود پیشرفت!!

خب بگذریم نمی خواستم طولانی بشه اما شد شما ببخشین!! هرچند که باید مسئولین محترم این ملت،چاره ای برای حل این مشکلات بیندیشند و هرچند اگر بهترین دولت و دلسوزترین مسئول نیز سرکار بیاید اما با توجه به این آیه زیر همچنان این مشکلات دامن جامعه ما را خواهد گرفت:

“و من اعرض عن ذکری فان له معیشه ضنکا و نحشره یوم القیامه اعمی(طه/124) هرکس از یاد من روی بگرداند معیشت و زندگیش را تنگ و سخت می کنیم و روز قیامت او را با چشمانی نابینا محشور می کنیم.”

خداوند در این آیه به بشر متذکر میشه که اگر از یاد من روی بگردانید زندگی شما را با سختی و مشکلات معیشتی روبرو خواهد کرد. از آنجائیکه اکثر کسانی که معترضند تمام مشکلات را از دین و مذهب می دانند و دین را مانع پیشرفت ما می دانند طبیعتا از یاد خدا اعراض کرده اند که به چنین مشکلات معیشتی از قبیل تورم و گرانی و بیکاری و … برخورد کرده اند و ممکن است که افراد متدین و دیندار نیز از وضع موجود گله داشته باشند و حقم دارند اماباید قبول کرد که همه جایزالخطایند و ممکن است از یاد خدا روی گردان بشیم.

ما وظیفه داریم بیشتر به یاد خداوند باشیم این تنها کاریست که ما کمتر انجام میدهیم و تا زمانیکه به مشکلی برخورد نکردیم خدایی رو نمی شناسیم و کمتر به یادش هستیم اما وقتی به گره ای در کار و زندگیمون می افتد تازه به درگاه خدا استغاثه می کنیم و از او کمک می خواهیم. ما باید در تمام حالات در دارایی و نداری، در سلامتی و بیماری، در آسایش و گرفتاریها همه مواقع باید به یاد خدا باشیم و او را چاره ساز و حل مشکلات خود بدانیم و از یادش غافل نشویم که ” الابذکرالله تطمئن القلوب(28/رعد)”.

باید گفت این فقط یکی از نشانه های ظهور است اما هنوز نشانه های دیگری نیز وجود دارد که به وقوع نپیوسته است. از دیگر زمینه های ظهور، گردهم آمدن 313 نفر از یاران مخلص برای آنحضرت است که متاسفانه بعد از گذشت هزار و اندی سال هنوز چنین افرادی ظاهرا فراهم نشده اند. علت چه می تواند باشد؟ جواب در این روایت است که عده ای از یاران امام صادق(ع) به حضور ایشان شرفیاب شدندو عرض کردند یابن رسول الله(ص) حالا که یاران و شاگردان زیادی گرد شما جمع شده اند چرا برعلیه حکومت ظلم  وطاغوت قیام نمی کنید؟ ما آماده اشاره شما هستیم. حضرت برای اینکه برایشان ثابت شود که مرد عمل نیستند از آنها خواست تا به تنوری که روشن بود و آتش از آن زبانه می زد بروند. آنها هیچکدام حاضر به این امر نشدند حتی بعضیها نیز شکوه کرده اند.تا اینکه حضرت به غلامش اشاره فرمود که به آن تنور وارد شود. و آن  غلام بدون هیچ سوالی، خود را داخل تنور کرد و در حالیکه آن یاران مات و مبهوت به آن قضیه می نگریستند حضرت به آنها فرمود: ااز این همه یار و شاگرد حداقل 40 مرد همانند این غلام پیدا نمی شوند تا من قیام نمایند. سپس به غلام اشاره کردند که از تنور بیرون بیایند.

از دلایل دیگری که می توان ذکر کرد شناخت و معرفت مردم نسبت به امام زمان خویش و باور این مطلب است که هرچند امام زمان(عج) از نظرهاغایب است اما ایشان همانند مردم عادی زندگی می کنند و از آنچه مردم می خورند ایشان نیز می خورند و در کوچه و خیابانها قدم می زنند شاهد عرضم روایت سدیر از امام صادق(ع) است که فرموده اند:” چرا مردم نمی پذیرند که خداوند در زمانی که حجتش را مانند یوسف (ع) قرار دهد(ناشناس زندگی کند) یعنی آن امام مظلوم شما که حقش را انکار کرده ایدی یعنی امام زمانتان در میان شما رفت و آمد کند، دربازارها راه برود و برفرشها قدم بگذارد و ناشناس زندگی کند تا زمانیکه خداوند به او اجازه دهد خود را به مردم معرفی نماید.” حضرت یوسف(ع) از چشم و نظر برادرانش غایب نبود بلکه آنها او را می دیدند ولی نمیشناختند چه بسا ما بارها امام زمان(عج) را دیده باشیم ولی به علت نشناختن از فیض حضور بی نصیب مانده ایم. و امیر المومنین (ع) نیز فرموده اند: “صاحب الامر الطرید الشرید الغرید الوحید” یعنی حضرت ولی عصر(عج) چنان مورد بی مهری عمومی مردم واقع می شوند که همه او را طرد نموده و هم آواره اش می کنندو او یکه وتنها و ناشناس زندگی می کند.

این دلایل یکطرف، دلیل جانسوزتر اینکه اعمال و رفتار ما نسبت به آن محبوب و منجی عالم است. این ما هستیم که  خودمان را از وجود پربرکت ایشان محروم کرده ایم. این ما هستیم که گوشمان را از شایعات و تهمتهایی که بدخواهان آنحضرت زده اند از جمله اینکه می گویند برو دعا کن امام زمان (عج) نیاید و الا گردن من و ترا خواهد زد یا می گویند تا رکاب اسب ایشان خون خواهد گرفت و بعضیها نیز جز شمشیربران تصویر دیگری از ایشان ندارند.

آیا حق ایشان این است؟ آیا می توان طبیب مهربانی که با کند چند غده سرطانی خطرناک، میلیونها و میلیاردها سلول بدن بیمار را از شر آن حفط می کند و سالم نگه می دارد را با چاقوی جراحی که از آن خود می چکد نشان دهیم؟ امام زمان (عج) نیز همانند این طبیب، جامعه بشری را با کندن چند غده سرطانی و از دست این گرگهای در لباس میش که بشر را در چنگال طمع و ظلم خود فرو برده اند. نجات می دهند و به آنها حیات می بخشند. آیا سزاوار است که در ذهنها ایشان را همراه با شمشیری برهنه تصویر کنیم؟ چرا به ایشان تهمت می زنیم و خود مشمول لعنتی می کنیم که در زیارت عاشورا می خوانیم: اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمدو آل محمد و آخر تابع له علی ذالک. چون در اینصورت از آخرین کسانی هستیم که در حق محمد و آل محمد ظلم کرده ایم.

مشکل از ماست که تشنه هستیم اما برای رفع تشنگی از غیر از منبع آن جستجو می کنیم و یا اینکه اصلا تشنه نیستیم چون اگر تشنه بودیم به دنبال آب می گشتیم. به طوریکه آنحضرت فرموده اند: “شیعیان ما به اندازه آب خوردنی ما را نمی خواهند ( تشنه نیستند) اگر ما را می خواستند دعا می کردند  فرج می رسید”. و در جایی دیگر فرموده اند: “اگر به اندازه ای که برای پیدا کردن مرغی گمشده خود جستجو می کنید به دنبال من می گشتید مرا می یافتید.” ای کاش همانند زمانیکه مردم یکدست شده بودند ودعا می کردند و اشک می ریختند که تیم فوتبال به جام جهانی برود برای فرج آقا هم دعا می کردند قطعا فرج نزدیکتر بود ای کاش ای کاش…

این اعمال و رفتار ماست که یوسف زمان را درون چاه غفلت و فراموشی انداخته ایم و می گوییم گرگهای روزگار و قدرتهای جهان او را خورده اند و امیدی به دستیابی به او نیست به کار و کسب خویش مشغول باشید و به امثال یعقوب می گوییم که اینقدر از امام زمان (عج) نام برید که چنین و چنان است. مگر به یعقوب نمی گفتند: چقدر از یوسف یاد می کنی نزدیک است خود را بیمار کنی و به هلاکت افکنی؟ او نیز می فرمود: من شکوه و غم خویش را فقط به خدا می گویم و چیزهایی از جانب خدا می دانم که شما نیز نمی دانید. سپس به فرزندان خود فرمود:” یابنی اذهبوا فتحسسوا من یوسف و اخیه و لاتایأسوا من روح الله، انه لایئاس من روح الله الا القوم الکافرون (یوسف/87) یعنی فرزندانم بروید از یوسف وبرادرش جستجو کنید و از رحمت پروردگار مایوس نباشید که جز قوم کافر از رحمت الهی ناامید و مایوس نمیشود.”

ما شیعیان نیز فرزندان صالحی برای پیامبر اکرم (ص) و برادری شایسته برای امام عصر(عج) نبوده ایم و باعث فراق و غیبت او شده ایم که خودش فرمودند:” تنها علتی که باعث محرومیت شما از دیدار ما می شود اعمال بدی است که از شما به ما گزارش می شود. که از شما چنین انتظاری نداریم” یوسف گمشده آل محمد(ص) حداقل از ما شیعیان انتظار نداشت که کاری کنیم که باعث غیبتش گردد. همانطوریکه حضرت یوسف(ع) انتظار نداشت برادرانش او را در چاه بیندازند.

دوستان بیایید همانند برادران یوسف توبه نماییم و او را جستجو کنیم و کاری کنیم که خداوند فرجش را برساند و خطاب به آنحضرت بگوییم: ” تالله لقد آثرک الله علینا و ان کنا لخاطئین(یوسف/91)  مطمئن باشید که ایشان کریم هستند  ما را خواهند بخشید و خود را به ما خواند شناساند.” قال لاتثریب علیکم الیوم یقفرالله لکم و هو ارحم الراحمین(یوسف /92). و دست بردعا برداریم و باهم دیگر بگوییم:

الهی عظم البلاء وانکشف الغطا وانقطع الرجاء و ضاقت الارض و منعت السماء و انت المستعان و الیک المشتکی و علیک المعول فی الشده و الرخا…

این مطالب را که نوشتم از درونم ندایی آمد که می گفت پس چرا این مطالبت فقط با هایلایت کردن قابل خواندن است. دیدم نفس اماره است. خطابش کردم از اعمال و وسوسه های تو  و شیطان است که هنوز نتوانسته ام خود را تزکیه نمایم و حضورش را درک نمایم و از اینکه خود می گویم و عمل نمی کنم شرمسارم.