اصلا بذارید شانس رو تعریف کنیم. واژه شانس، از کلمه لاتین chance به معنای بخت و اقبال وارد زبان فارسی شده و به هر پیامدی که مترقبه یا غیرمترقبه به سراغ افراد می آید و آنها را بهره مند و یا بی بهره می کنه به اصطلاح شانس می گویند و به کسی که بهره نیکی از آن برده خوش شانس و به کسی که بهره بد برده بدشانس اطلاق می کنیم.( ببخشید خرده نگیرینا این تعریف خودمه ;-)  ) خب همانطوری که مشخص شد این کلمه، لاتین است که وارد زبان ما شده یعنی از غرب وارد کشور ما شده و جا خوش کرده!!

متاسفانه با شروع شدن امتحانات پایان ترم، حدود دو هفته ای نتوانستم وبلاگم را بروز کنم و از شما دوستان عزیز واقعا عذر می خواهم، اکنون هم که در میان امتحانات به سر می برم یه فراغت خاطری حاصل شده، آمدم تا دینم را ادا کنم امیدوارم که مورد توجه و قبول شما دوستان واقع شود.

همانطوریکه می دانیم همه ما خطاکاریم و خواسته یا ناخواسته مرتکب خطا می شویم و آغشته به گناه و معصیت الهی هستیم و زیاد هم در مورد راهها و توصیه ها و پندها و نصیحهایی جهت دوری از گناهان شنیده باشیم و این مسئله شاید دغدغه افکارما باشد که چه کنیم که مرتکب گناه و معصیت الهی نشویم؟ چرا با وجود 124000 پیامبر که برای هدایت و رساندن بشر به کمال وسعادت ،از ناحیه خداوند رحمان آمده اند بی توجه ایم و باید به حرف یک فرد رانده شده از درگاه الهی، یعنی شیطان، گوش فرا دهیم و خالق خود را معصیت نماییم؟!!

اگر خوب به موعظه ها و پندها دقت کنیم همه جنبه بازدارندگی دارند و راهی را نشان داده اند که با جدی گرفتن آن توصیه ها، مرتکب گناه نشویم که اکثرا به علت ضعیف النفس بودنمان، بازهم مرتکب می شویم مگر اینکه خود خداوند لطف و رحمتش را شامل حالمان کند که یک انقلاب درونی، برایمان ایجاد شود که بتوانیم خود را از منجلاب گناه نجات دهیم.

یکی از این مواعظ، توصیه هایی است امام حسین علیه السلام به پیروان خود داشته اند: و آنهم اینکه در سرگذشت دیگران که پیش از این در دنیا بودند و در رفاه و آسایش زندگی می‏کردند تأمل کنند و همواره به یاد مرگ باشند چرا که این کار انسان را از گناه باز می‏دارد. آن‏حضرت می‏فرمایند: «ای فرزند آدم، کمی اندیشه کن و به خطاب به نفس خود بگو: پادشاهان و صاحبان دنیا و جهان‏داران گذشته کجایند؟ آنهایی که شهرها بنا کردند و نهرها را جاری کردند و… و سرانجام با بی‏میلی از همه آنها جدا شده، از دنیا رفتند و همه را برای دیگران به ارث گذاشتند. ما هم روزی مثل آنها همه چیز را به دیگران وا گذاشته، به آنها خواهیم پیوست. ای فرزند آدم، هنگامی را به یاد آور که با مرگ دست و پنجه نرم می‏کنی و در قبر پهلو به زمین می‏گذاری و در پیشگاه خدا تمام اعضای بدنت علیه تو گواهی خواهند داد و رازهای پنهان آشکار شده، ترازوهای عدالت برقرار می‏شود».

آنچه امروز می خواهم برای شما بگویم، توصیه ها و مواعظی از این قبیل نیست، برخلاف تمام این مواعظ که می گویند گناه نکنیم و ما را از آتش و عذاب الهی می ترسانند،می خواهم یک راهی را به شما دوستان و کسانی که مانند من نمی توانند خود را گناه کردن نجات دهند نشان بدهم که بتوانید بدون هیچ دغدغه و بدون اینکه برای شما گناهی نوشته شود و شما را در آتش و عذاب اخروی و دنیوی گرفتار نماید، گناه خود را مرتکب شوید و آزادانه و هرطوریکه دوست دارید زندگی نمایید. فقط باید چند کاری که برایتان معرفی می کنم را انجام دهید بعد از آن هرچه خواستید و توانستید مرتکب شوید حتی قتل و زنا و شرک و… که از بزرگترین گناهان هستند.

همانطوریکه می دانیم سن ازدواج در کشور ما بنا به دلایلی رو به رشد است و هرسال دارد بالاتر می رود و این روند رو به رشد بنا به دلایل و بهانه هایی مثل: مهریه های سنگین، تورم، تحصیل، عدم شغل و درآمد، مادیات و… ممکن است در افکار خانواده های امروزی ما به وجود آمده باشد. هرچند که ممکن است وجود این بهانه ها، درست باشد اما حل این مشکل برمی گردد به  طرز تفکر  خانواده ها. آنها هستند که باید ضمن برداشتن این موانع، زمینه ازدواج فرزندان و سعادت و خوشبختی آنها را فراهم نمایند و مشکلاتی که در بالا مطرح کرده ام دلیل بر این بی توجهی نیست.ذخیره ثواب الهی و خرید سعادت دو دنیا فقط نماز و روزه و… نیست بلکه حل مشکلات دیگران به خصوص در امر ازدواج نیز از عبادات است و مورد لطف و رحمت الهیست همانطوریکه امام صادق علیه السلام می فرمایند:کسی که مجردی را تزویج کند و امکان ازدواج او را فراهم نماید از کسانی است که در قیامت‏خداوند به آنان نظر لطف می‏کند. (وسائل الشیعه، ج 20، ص 45). و همچنین امام کاظم علیه السلام می فرمایند:سه دسته در روز قیامت، روزی که سایه و پناهی جزء سایه خداوند نیست، در سایه و پناه خدا هستند:

1-مردی که زمینه ازدواج برادر مسلمانش را آماده نماید.
2- مردی که (به برادر مسلمانش خدمت کند.)
3-کسی که سر برادر مسلمانش را بپوشاند.(وسائل الشیعه، ج 20، ص 46)

خداوند انسان را آفرید و آنرا خلیفه خود بروی زمین قرار داد و بر تمام موجودات برتری بخشید. به او هم خصلت حیوانات مثل شهوت و… داد و هم خصلت فرشتگان یعنی عقل. و این بدین خاطر بود که انسان را بر سر دوراهی شهوت و عقل قرار دهد و بیازماید تا برایش ثابت شود که در کدام دسته قرار دارد حیوان یا فرشته!!

خداوند  سه نوع وجود یا نفس را در انسان گذاشت یکی خصلت حیوانات که به نفس اماره تعبیر می شود و یکی هم وجدان یا همان نفس لوامه و دیگری نفس مطمئنه که با وجود آن در انسان، ایشان شایسته مقام خلیفه اللهی خواهد شد. مقامی که خود خداوند به خلیفه خود فرموده اند دست تو دست من خواهد بود. یعنی به غیر از خدایی خدا، قدرتش را در اختیارش قرار خواهد داد.

خواهشمندم تا آخر مطالب را بخوانید، از اینکه زیاد ادبی نمی نویسم عذر می خواهم.

چرا ما همیشه میخواهیم از حقایق تلخ فرار کنیم؟ چرا نمی خواهیم باور کنیم روزی باید همه چیز رو بگذاریم و برویم!! چرا وقتی اسمی از مرگ می آید به تلخی ازش نام می بریم و سعی می کنیم اصلا بهش فکر نکنیم؟ چرا مرگ رو فقط برای دیگران می بینیم و خود از آن غافلیم؟ چرا وقتی کسی اسمی از مردن میزنه میگیم ان شاء الله بعد از 120 سال؟!! چرا خودمونو با این حرفها گول می زنیم. 120 سال هم که چیزی نیست میلیونها سال گذشته می خواهیم 120 سال نگذره؟

میانگین عمر انسان در این زمان حدود 70 سال است. شما چند سال دارین؟ 20سال، 30سال،40 سال و یا 50 سال؟ اگه از شما بپرسند این عمر شما چگونه گذشت چی میگید؟ حتما جوابتون اینه که مثل باد یا مثل برق و خیلی سریع و یا اینکه اصلا متوجه نشدم. شما دوست عزیز 20 ساله یا 30 ساله و یا… یه کم فکر کن ببین این عمر چقدر طول کشیده قطعا بدون که اگه قرار هم باشه 70 سال و ان شاء الله هم 120 سال عمر کنی خیلی زود و مثل هم برق و یا بادی که قبلا گفتی خواهد گذشت. چرا باید خودمونو با این حرفها فریب بدیم.

شاید بپرسید جعفری تو هم وقت گیر آوردیا، کاممونو تلخ کردی؟ باید بگم چرا نباید به سرمنزل اصلیمون فکر کنیم. آخرش که چی؟ بالاخره شتریه که در خونه هرکسی می خوابد و هیچ کس هم از آن در امان نیست. حتی اگر در ساختمانهای مستحکم و تودرتو هم قرار گرفته باشیم بالاخره روزی مرگ گریبان ما را خواهد گرفت.(كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ(انبیاء/35)هر نفسى چشنده مرگ است و شما را از راه آزمايش به بد و نيك خواهيم آزمود و به سوى ما بازگردانيده مى‏شويد) هیچ نفسی از دست مرگ در امان نیست و قرار هم نیست که حتما پیرشویم عمر دست خداست بعضیها در همان آوان تولد بعضیها در کودکی و جوانی و بعضیها هم در سن کهولت این طعم را خواهند چشید.پس هرلحظه باید خودمونو برای مرگ آماده کنیم. این دنیا جای ماندن نیست حالا شما ممکن است خوشتون نیاید که بروید این دلیل نمیشه که شما را نبرند. حضرت ملک الموت به هیچ کس امان نمی دهد. دنیا همانند پلیست که باید از روی آن بگذریم تا به سرمنزل مقصود برسیم نه اینکه روی این پل چادر بزنیم و وطن خود کنیم. وطن ما جای دیگریست. حدود حداکثر 120 سال قرار است در این دنیا دوام بیاریم و تا ابد در آخرت و سرمنزل اصلی هستیم یک انسان عاقل و خردمند هرگز دلش را به این 120سال خوش نمی کند بلکه در این مدت عمر سعی می کند توشه و آذوقه ای برای خود فراهم کند که اگر دستش از دنیا کوتاه شد دیگر هیچ امید برگشتی نیست که توشه برای خود تهیه نماید.

“حَتَّى إِذَا جَاء أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ*لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا وَمِن وَرَائِهِم بَرْزَخٌ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ(مومنون/99و100)تا آنگاه كه مرگ يكى از ايشان فرا رسد مى‏گويد پروردگارا مرا بازگردانيد*شايد من در آنچه وانهاده‏ام كار نيكى انجام دهم نه چنين است اين سخنى است كه او گوينده آن است و پشاپيش آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته خواهند شد.”

چرا از یاد مرگ غافلیم؟ چون از مرگ می ترسیم. چون نمی دانیم بعد از مرگ چه سرنوشتی در انتظار ماست. این کاملا به نوع عمل و رفتار ما در این دنیا بستگی داره! “مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ(جاثیه/15) هر كه كارى شايسته كند به سود خود اوست و هر كه بدى كند به زيانش باشد سپس به سوى پروردگارتان برگردانيده مى‏شويد”

خب این عمل صالح چیست؟ آیا همان تهمت زدن است؟ همان غیبت کردن است؟ همان کلاه سر مردم گذاشتن است؟ آیا مردم آزاری و رعایت نکردن حقوق دیگران است؟ آیا نگاه به نامحرم است؟ آیا به خاطر دنیا، همه چیز و همه کس را زیرسوال بردن است؟ (أُولَئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ (آل عمران/22) آنان كسانى‏اند كه در [اين] دنيا و [در سراى] آخرت اعمالشان به هدر رفته و براى آنان هيچ ياورى نيست )مشکل ما اینست که چنان در دنیا غرق شده ایم و نمی خواهیم باور کنیم که روزی از دنیا باید رفت و شیطان هم با وعده های پوچ چنان این دنیا را در چشمان ما زینت داده است که همه چیز را فراموش کرده ایم.

آمدن ما به این دنیا برای چی بود؟ آیا آمده ایم تا دنیا را با این علوم و تکنولوژیها پر کنیم؟ آیا آمدیم تا به شکم و شهوت خود برسیم و اگر مانعی برای برای خودخواهی خود دیدیم کل نظام رو زیر سوال ببریم و مورد هجمه و حمله قرار دهیم.؟خب اگر آمده ایم تا همچون ادیسونها، ابن سیناها، نیوتنها، انشتینها و…. برای جامعه بشری گامی برداریم و بابی از علوم دنیا را بروی مردمانش باز کنیم هرچند که مزد آن نزد خدا محفوظ است اما اگر برای خدا نباشد هیچ است. تمام این اعمال و رفتار ما برای دنیاست اما برای منزلگاه ابدیمان چه کرده ایم؟

فاصله بین تولد تا مرگ خیلی کم است و در این دنیا به مسابقه ای فرا خوانده شده ایم تا بتوانیم جهت کسب توشه برای سرای ابدی و جاودانه به فعالیت بپردازیم و هرکس عمل خیر و صالحش بیشتر باشد رستگار است (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَاسْجُدُوا وَاعْبُدُوا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ(حج/77)اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد ركوع و سجود كنيد و پروردگارتان را بپرستيد و كار خوب انجام دهيد باشد كه رستگار شوید)و آنکس که از این امر غافل ماند و به فکر اقامت دائم بود بدا به حالش که بدمنزلگاهی منزل اوست.(فَادْخُلُواْ أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا فَلَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ(نحل/29) پس از درهاى دوزخ وارد شوید و در آن هميشه بمانيد و حقا كه چه بد است جايگاه متكبران)

فتوبوا الی الله جمیعا لعلکم تفلحون