یکی از بهترین و میانبرترین راههای تقرب به ساحت مقدس امام زمان(عج) و برقراری ارتباط قلبی و معنوی با آن یگانه، توسل خالصانه به ساحت حضرت اباعبدالله(ع) و شهدای کربلاست در میان تمام شهیدان کربلا، حضرت علی اکبر(ع) از ویژگیهای منحصر به فردی برخوردار است و توسل به آن بزرگور آثار و برکات منحصر به فردی را در پی دارد. امام زمان ما ارواحنا فداه ، به هنگام زیارت شهدای کربلا، در پایین پای اباعبدالله(ع) به موازات ضریح شهدا، رو به قبله می ایستندو آنگاه با اشاره به تربت حضرت علی اکبر(ع) زیارت شهدا را این چنین آغاز می کنند: ” سلام بر تو ی نخستین کشته…”

حضرت علی اکبر(ع) در سال 33 ه.ق از مادری به نام لیلی بنت مره ثقفی در خانه اباعبدالله(ع) در مدینه به دنیا آمدو در سال 60 ه.ق در واقعه کربلا در حالیکه 27 سال از عمر مبارکش گذشته بود، به فیض شهادت نایل گشت. روایات بر این دلالت دارند که آن حضرت ازدواج کرده و به هنگام شهادت، بیشتر از دو فرزند داشته است.

وجه شباهت آن حضرت با امام زمان روحی فداه در این است که او نیز شبیه ترین مردم به رسول خدا(ص) در شکل و شمایل و اخلاق و گفتار و رفتار بوده است. در فضلیت آن حضرت همین بس که امام زمان ارواحنا فداه ملاقات و همنشینی با او و جد و پدر و عمو و برادر و مادر مظلومه او را از درگاه خداوند آرزو می نماید.

ان شاء الله اگر قسمت شد و رفتید کربلای معلی به پابوسی ارباب بی کفن، با اینکه تحت قبه آقا حاجتها رواست اما بروید کنار قبر حضرت علی اکبر(ع) و از آنجا به حضرت سید الشهدا(ع) متوسل شوید قطعا بدانید که حاجتتون زودتر از آنچه تصور کنید به شما داده می شود.

در اینجا قصد دارم یه فرمولی را براتون معرفی کنم  شاید بدرد دوستان عاشق خودم بخورد و بتونند به خواسته و مطلوب دلشون برسند. ان شاء الله

بروی ادامه مطالب کلیک نمایید.

از خود پرسیدم خداوندانسان را خلق کرد که به کمال و سعادت برسد، پس چرا این بشر با وجود این علم و تکنولوژی های روز که روز بروز به آن افزوده می شود نه تنها هنوز به کمال و سعادت نرسیده بلکه در اوج مشکلات روحی و روانی گرفتار شده است؟ اگر بگوییم که بشر امروزی تمام هم و غم خود را گذاشته تا آیندگان با این علم و تکنولوژی به سعادت و کمال برسد بیراهه گفته ایم؛ چون خداوند کمال و سعادت بشر را برای آیندگان نخواسته است بلکه برای تمام بشر از اولین تا آخرین آنها خواسته است. در جوابم گفتم: مشکل اینجاست که بیراهه رفته ایم و راه سعادت و کمال را گم کرده ایم. خداوند انسان را خلق کرد تا به مقام خلیفه اللهی برساند؛ یعنی اینکه بخشی از قدرت یداللهی خود را به بعضی از افراد شایسته خود بدهد. چون خداوند جسم نیست و اینگونه مقدر کرده است که بخشی از قدرت خود را (مانند مرده زنده کردن، شق القمر کردنها، از غیب و آینده خبر دادن و…) به نمایندگانی از نوع خود بشر یعنی پیامبران و ائمه معصومین(ع) عطا کرد تا بتوانند بشر را به کمال و سعادت برسانند. اما آنزمان مردم از علم کافی برخور دار نبودند و با جهل خود از نمایندگان خدا فاصله گرفته اند و جز عده کمی به سعادت نرسیده اند.

از خود پرسیدم خوب مردم آن زمان به خاطر جهل از کمال و سعادت بازماندند اما امروزه با وجود گسترش و توسعه علم هنوز بشر به کمال وسعادت نرسیده است. در حالیکه پیامبری نیز وجود ندارد که بشر را به سعادت و کمال راهنمایی نماید. آیا خداوند بشر امروزی را به حال خود رها کرده است؟ در جواب گفتم خداوند عادلتر و بلندمرتبه تر از آن است که بخواهد بشری که برای کمال خلق کرده است به حال خود رها نماید. اما در دلم واقعا برایم سوال شد که علم و تکنولوژیهای روز، بشر را به کمال نرسانده است، پیامبری هم نیست که بشر را هدایت نماید. پس نماینده خدا بروی زمین چه کسی می تواند باشد؟ هنوز در جواب آن مانده بودم که سوالی دیگر ذهنم را مشغول خود ساخت و آن هم اینکه بشر امروزی در اوج معصیت و گناه ، در اوج تبعیض و بی عدالتیها، در اوج کشت و کشتار مردم مظلوم جهان و در اوج غفلتها و گرفتاریها غرق شده است و پیامبری نیز وجود ندارد که خداوند به خاطر عظمت و جاه و مقام آن پیامبر از این بشر بگذرد و هر آن قدرتش را دارد که نسل و بشر امروزی را از بین ببرد و قیامت خود را برساند. چرا خداوند چنین نمی کند؟ به خود گفتم این تنها یک دلیل می تواند باشد و تنها فقط یک دلیل که خداوند به خاطر آن یک دلیل همچنان بشر را رحمانیت خود منع نکرده است و هنوز الطاف خود را به بشر می رساند و هنوز نعمت زندگی و حیات و انواع نعمتهای دیگر در بشر امروزی جاری ساخته است و آن می تواند ما را مدیون چنین دلیلی نماید. آن دلیل هرچه باشد آنقدر در پیشگاهش ارزشمند و والامقام هست که خداوند حاضر شده است تمام معصیتها و نافرمانیها و غفلت این بشر را فقط به خاطر او تحمل نماید. و واقعا هم خدا عجب صبری دارد…….. (ادامه دارد)

در دنياي مدرنيته و پيشرفته امروزي، مردم جهان چنان غرق در مشكلات و گرفتاريهاي زندگي روزمرگي خود هستند بطوريكه اكثرا از اهداف اصلي زندگيشون فاصله گرفته اند و بيراهه طي مي كنند. با اين وجود، سرمنزل نهايي اين دنيا چه خواهد بود؟ چرا با گذشت هر روز از اين روزهاي دنيا و با وجود پيشرفت علم و تكنولوژي، گرفتاريها و خشكساليها، قحطيها افزوده مي شوند؟ در حاليكه دست بشر از كنترل اينگونه مشكلات بسته است. جواب خيلي ساده است. فاصله گرفتن از هدف اصلی است. اگر از بشر بپرسيد هدفت چيست؟ تمام اهداف دنيايي خود را ليست مي كند بدون اينكه از خود بپرسد هدف از آمدنت چي بوده؟

خوب که فکر می کردم می دیدم تفکر می تونه یه نوع ترسیمی از زندگی واقعیمان باشد که در ذهنمان مرور می کنیم. می دیدم که معمولا اهداف بزرگ و ایده های نو و خلاقانه از طریق فکر و تفکر ایجاد می شوند. اما نمی فهمیدم که تفکر چگونه همه چیز را تحت الشعاع خودش قرار می دهد. اینگونه تفکر کردن چه قدرتی دارد که می تواند زندگی و سرنوشت بشر را تحت تاثیر خود قرار دهد.

تا اینکه به حدیثی پرمحتوا و سازنده از مولای متقیان حضرت علی(ع) برخورد کردم که چه واضح و شفاف بیان کرده اند:(البته بدین مضمون)

مراقب افکارت باش چون گفتارت می شود.

مراقب گفتارت باش چون رفتارت می شود.

مراقب رفتارت باش چون عادتت می شود

مراقب عادتت باشد چون شخصیتت می شود

مراقب شخصیتت باش چون سرنوشتت می شود.

دیدم واقعا چه زیبا مسئله را باز کرده اند.یعنی تو همانی که می اندیشی!! مسئله ای که روانشناسان و… با تحقیقات و علم و تکنولوژی بدان دست یافته اند 1400 سال قبل عنوان شده بوده است این فقط این مورد نیست بلکه بی شمارمطالبی وجود دارد که با علم روز مطالب امامان ما رو ثابت کرده است.

خب این کاملا واضح است که گفتار ما ناشی از افکار ماست یعنی موقعی که حرفی می زنیم از کانال فکر به سر زبان ما جاری می شود. معمولا ما به آنچه می گوییم عمل می کنیم که این همان رفتارمان را تشکیل می دهند و بر اثر تکرار ،این رفتار در وجود ما ریشه دوانیده و عادتمان می شود و هرگونه عادت کرده باشیم شخصیتمان را نشان داده ایم و این شخصیت ماست که سرنوشت ما رو تعیین می کند.