“وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا”

سوگند به زمين و آن كس كه آن را گسترد (شمس/6)

پس از گذشت قرنها، از گذشت عمر زمین، دانشمندان پی به این حقیقت برده اند که قرنها پیش، سراسر این کره زمین را آب فرا گرفته بوده و با گذشت زمان زمین خود را از زیر این آبها بیرون کشیده خشکی پدیدار شده است که تا اینکه به وضعیت موجود رسیده است.

نکته جالبش اینجاست که پدیدار شدن تمام این خشکیها یکزمان رخ نداده بلکه از نقطه ای شروع و ادامه پیدا کرده است و این نقطه آغازین پیدایش خشکی، همان نقطه ای از زمین است که محل اجتماع مسلمانان و طواف به دور آن، یعنی کعبه یا خانه خداست.

این اتفاق در روز 25 ذی القعده رخ داده است و به نام دحوالارض نامگذاری شده و دحوالارض یعنی روزی که زمین از زیر کعبه کشیده و گسترانیده شده است و خداوند به همین واسطه رحمت خود را منتشر کرده است و در روایات داریم که در این روز، برای عبادت اجر بسیاری وجود دارد.

در روایت داریم که امام رضا علیه السلام فرموده اند: در شب بیست و پنجم ذی القعده حضرت ابراهیم(ع) و حضرت عیسی(ع) متولد شده اند و حتی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیز جهت حجة الوداع، با یکصد و چهار هزار و یا یکصد و بیست و چهار هزار و به همراه تمامی اهل بیت خود از راه شجره به سمت مکه حرکت کردند.

روز دحوالارض یکی از چهار روزی در طول سال است که به فضلیت روزه ممتاز است. در روایتی روزه اش مثل روزه هفتاد سال است و در روایتی کفاره هفتاد سال آمده است هرکس روزش را روزه بدارد و شبش را به عبادت بگذارند برای او عبادت صدسال نوشته می شود و برای روزه دار این روز هرچه در آسمان و زمین است برای او طلب استغفار کنند.

میرداماد(ره) در رساله اربعه ایام خود افضل اعمال این روز را زیارت حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام می دانند. شاید  بتوان شعر زیر به این مطلب ربط داد.

بـرو طواف دلی کـــن نه کعبــه گل را

که این خلیل بنا کرد و آن خدای خلیل

• No Related Post