آیا خودت را قربانی کرده ای؟!
عید سعید قربان را به شما دوستان عزیز تبریک عرض می کنم.
به نظر شما عید قربان نماد چیست؟ شاید بعضی از شما به آن فکر نکرده اید و از آن به عنوا
ن یکی از اعیاد اسلامی می شناختید. به طور حتم می دانم که شما بی توجه نسبت به این قضیه نگذشته و در مورد آن تفکر کرده اید و به طور حتم نیز می دانم که اکثرا اینگونه جواب می دهید: قربانی کردن نفس در پیشگاه رب و یا چیزی توی همین مایه ها. آیا واقعا نفسمان را در پیشگاه رب العالمین قربانی کرده ایم؟! و یا فقط برای جواب قابل توجه ای دادن، این جملات را به کار می بریم؟
حضرت ابراهیم نبی علیه السلام در خواب برای چندبار به ایشان الهام شد که فرزندش اسماعیل را قربانی کند. که ایشان به وحیانی بودن آن پی برد و امر خداوند را اطاعت نمود و فرزندش و پاره تنش و همه چیزش را یعنی همان وجودش را آماده قربانی کردن در پیشگاه دوست کرد. و بعد از قبول شدن در این آزمون الهی، خداوند به او بعد از نبوتی که داشت مقام امامت عنایت فرمود: وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ، و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد [خدا به او] فرمود من تو را پيشواى مردم قرار دادم(بقره/124). خب این طبیعیست که وقتی بنده ای، بت نفس را شکست و اطاعت اوامر الهی نمود به مقام والایی برسد.
اما آیا ما تاکنون خود را قربانی راه دوست کرده ایم؟ آنجا حضرت ابراهیم علیه السلام، در خواب مامور به قربانی کردن نفس و وجود خود( یعنی فرزندش) شد اما ما در بیداری بعد از اینکه فطرتا خوب و بد، زشت و زیبا برایمان تفهیم شده ، به ما فهمانده اند که: وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا(7)فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا(8)قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا(9) سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد(7)سپس پليدكارى و پرهيزگارىاش را به آن الهام كرد(8)كه هر كس آن را پاك گردانيد قطعا رستگار شد(9)(سوره مبارکه شمس). و یا اینکه : فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوا وَأَطِيعُوا وَأَنفِقُوا خَيْرًا لِّأَنفُسِكُمْ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ، پس تا مىتوانيد از خدا پروا بداريد و بشنويد و فرمان ببريد و مالى براى خودتان [در راه خدا] انفاق كنيد و كسانى كه از خست نفس خويش مصون مانند آنان رستگارانند(تغابن/16) و هرکس که توانست خود را قربانی کند جایگاه والایی در انتظارش است که: وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى(40)فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى(41)و اما كسى كه از ايستادن در برابر پروردگارش هراسيد و نفس خود را از هوس باز داشت(40)پس جايگاه او همان بهشت است(نازعات/41)
آیا با این وجود، از ما نخواسته اند که با بت نفس بجنگیم؟ آیا هنوز ما پی به وحیانی بودن آن نبرده ایم؟ چگونه می توان نفس را پاک کرد و رستگار شد جز قربانی کردن نفس در پیشگاه رب العالمین؟ جز با مبارزه با نفس و هواهای نفسانی؟ و اکنون ما در کدام مرحله مبارزه با نفس هستیم؟
خداوند ما را از شر نفس و شیاطین به کرم خود حفظ نماید که : إِنَّ النَّفْسَ لأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلاَّ مَا رَحِمَ رَبِّيَ إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَّحِيمٌ، نفس قطعا به بدى امر مىكند مگر كسى را كه خدا رحم كند زيرا پروردگار من آمرزنده مهربان است(یوسف/53)
بدون دیدگاه.